Çin, 11. yüzyılda, 19. yüzyıl Sanayi dönemi ingiltere'sine kadar görülen yüksek fırınlarla küçük çaplı bir sanayi devrimi başlattı, ancak yönetici sınıfı olan bürokratlar o kadar çok düzenleme getirdi ki fabrikalar kârsız hâle geldi ve kapanmak zorunda kaldı. imparator Yongle döneminde, Amiral Zheng He komutasındaki devasa hazine filoları, 1405 ile 1433 yılları arasında Hint Okyanusu'na ve Afrika'nın doğu kıyılarına kadar yedi büyük sefere çıktı. Hatta büyük ihtimalle Avrupalılardan önce Amerika kıtasına bile ulaştılar. Bu seferler Çin'in gücünü ve zenginliğini sergilemeyi, ticaret ağlarını genişletmeyi ve yabancı devletlerden haraç toplamayı amaçlıyordu. Ancak imparator Yongle'nin ölümünden sonra, Çin'in dış politikası ve iç öncelikleri önemli ölçüde değişti. Bu da hazine filolarının yakılması veya çürümeye terk edilmesiyle sonuçlandı. Bu karar birkaç ana faktöre dayanıyordu:
• Hazine filolarının inşası, bakımı ve seferleri muazzam maliyetliydi. Bu dönemde Çin'in kuzey sınırlarında Moğol tehdidi artmıştı; bu da kara savunmasına daha fazla kaynak ayrılmasını gerektiriyordu. Aynı yıllarda Avrupa'da sermayenin farklı elit gruplara dağılmasını sağlayan serbest piyasa sistemiyle ortaya çıkmış charter ve agentlik sistemi Çin'de olmadığı için, filolar hazineye, yani bürokrasiye ait olduğu için bu seferler Avrupa'daki gibi düşük maliyetle gerçekleştirilemedi ve bu durum deniz keşiflerinde ve kolonizasyonda Avrupalıların başarılı olmasıyla sonuçlandı.
• imparator Yongle tahtı gasp yoluyla ele geçirmişti ve meşruiyetini pekiştirmek için mega projeler ve dış seferler düzenlemişti. Onun ölümünden sonra, ardılları bu tür gösterişli projelere aynı siyasi motivasyonla yaklaşmadılar.
• Ming Hanedanlığı daha içe dönük ve tarıma¹ dayalı bir ekonomik ve sosyal yapıya yöneldi. Denizcilik faaliyetleri, geleneksel Konfüçyüsçü değerlerle çelişen, tüccar sınıfını güçlendiren ve devlete ait kaynakları tüketen faaliyetler olarak görüldü. imparator deniz ticaretini yasakladı ve gemi yapımını durdurdu.
(1) agrarianism
---
• Çin'in o dönemde güneyden veya denizden ciddi bir tehdit algısı yoktu. Bu da büyük ve pahalı bir donanmanın varlığını gereksiz kılıyordu.
imparator Yongle'nin ölümünden sonra hazine filolarının yakılması, Çin'in büyük denizcilik potansiyelini sona erdiren ve ülkeyi dış dünyaya karşı daha kapalı hâle getiren dönüm noktası niteliğinde bir karardı. Bu olay, bürokratik tutumların bir imparatorluğun dışa dönük gücünü nasıl kısıtlayabileceğine dair önemli bir tarihsel örnektir.
Toplumların ne zaman çöküşe geçtiğini incelediğinizde, bunun genellikle birbirinden ayrıştırılması zor birçok noktaya dayandığını ve sansasyonel olmayan bir süreç olduğunu görürsünüz. Çöküş nesiller boyunca gerçekleşir; tek bir felaketle değil, bir dizi küçük, hatalı kararla ve zamanla yaratıcı enerjinin kaybıyla karakterize edilir. Çöküşe yol açan değişim çok kademeli olduğu için, toplumun içindeki insanlar "büyüklüklerinin" buharlaşıp gittiğini, ancak o çoktan yok olup gittikten sonra fark ederler.
Çöküş dağınık, sessiz ve kafa karıştırıcı bir süreçtir. Bir toplum, eski "büyük güç" statüsünü kaybettiğini fark ettiğinde, onu en başta güçlü kılan canlılığı ve yenilikçiliği çoktan yitirmiş olur; üstelik bu dönüşüm genellikle kimse fark etmeden gerçekleşir.
Örneğin, ispanya'nın çöküşüne bakacak olursanız, küresel bir imparatorluğa sahip ispanya'nın büyük bir güç olmayı bıraktığı tek bir yıl bulamazsınız. Bu durum, Batı, Çin veya islam gibi tüm büyük medeniyetler için de geçerlidir; hepsinde, büyük devletler kurmalarını sağlayan o ilahi yaratıcılığa kendilerini kapattıkları heyecansız bir an yaşanır. Mevcut güçlerini korumaya çalışırken tamamen mekanik hâle gelirler; bu da eski yaratıcılıklarını yok eder ve kimsenin fark etmediği bu süreçte, bu toplumlar kendilerini en başta büyük kılan her unsuru kaybederler.
Küresel düzeyde ve medeniyet düzeyinde bir başarısızlık ve gerileme ile karşı karşıyasınız. Günümüzde yaşanan küresel çöküşü tespit etmişseniz, bu, kötü gidişatla başa çıkma yeteneğinizi ve enerjinizi çoktan kaybettiğinizi gösterir.
Farklı sosyal sınıfların içinde bulundukları toplumları nasıl etkilediklerini açıklamanın en basit yolu, tarihte farklı toplumların kendilerini yönetmek için seçebilecekleri çeşitli sosyal sınıfların yapılarını incelemektir. Böyle bir incelemede, söz konusu baskın sosyal sınıfın toplumun sosyal yapısını, egemen ideolojisini veya dinini, ekonomisini, edebiyatını ve toplumun aklınıza gelebilecek her unsurunu kendi lehine yeniden şekillendirdiğini fark edersiniz. Sonuç olarak, bu durum topluma öylesine derin bir düzeyde nüfuz eder ki toplumun sosyal dokusuna ayrılmaz bir biçimde bağlanır.
Farklı yönetici sınıflar tarafından yönetilen toplumlara örnekler vermek gerekirse:
• soylu savaşçılar: polonya-litvanya Birliği, Roma Cumhuriyeti, 1100'ler Avrupa (Haçlı Dönemi)
• rahipler: Antik Mısır, Antik Hindistan, inka imparatorluğu, Babil
• tüccarlar: ABD, Kartaca, Venedik Cumhuriyeti, Hollanda
• bürokratlar: Çin imparatorluğu, Stalinist Rusya, Avrupa Birliği (totaliter demokrasi)
• ordu (askerî yönetim): Memlükler; 1800'ler Fransa'sı, Prusya, Roma imparatorluğu (imparatorluk dönemi)
Burada dikkatinizi çekmek istediğim nokta, yönetici sosyal sınıfınızın monarşi, oligarşi, cumhuriyet gibi yönetim sistemleriyle doğrudan bir bağlantısı olmadığıdır. Yönetim sisteminiz, yöneticilerinizin belirlenme sürecinde kullanılan bir metottur. Odaklanmanız gereken konu bu metot değil; bu metotla sizi kimlerin yönettiğidir. Örneğin, yönetici sınıfınız "soylu savaşçılar" olabilir ve yöneticilerinizi hâlâ demokratik¹ oy kullanma yöntemleriyle seçebilirsiniz. Ancak oy kullanmanız, soylu savaşçılar tarafından yönetildiğiniz gerçeğini değiştirmez.
(1) Demokrasi gerçekte bir tüccar rejimidir. Demokratik rejimlerde tüccarlar bizzat yönetici olarak karşınıza çıkmasalar bile, oy verdiğiniz adaylar her zaman tüccarların lehine çalışır. Bu nedenle yüksek mülkiyet oranına sahip olmayan bir toplumda demokrasi sürdürülemez.
---
Bir toplum rahip sınıfı, savaşçı soylular, tüccarlar ve en kötüsü de bürokratlar tarafından yönetilebilir; bunlar, tarihteki toplumları yönettiğini sürekli gördüğüm sosyal sınıflardan sadece birkaçıdır. Bunların her biri arketipik değildir; çünkü toplum belirli bir yönetici sınıfı seçerek, aynı yönetici sınıfa sahip, çoğu zaman birbirinden çok farklı diğer toplumlarla benzer özellikler kazanır.
Soylu savaşçıların yönetici sınıf olduğu bir toplum, en önemli değeri olarak şeref kavramını benimser; yasal anlaşmazlıkları genellikle düello hakkı yoluyla çözer. Tüccarların yönetici sınıf olduğu bir toplum, doğal olarak güçlü mülkiyet haklarına sahip bir parlamenter demokrasiye yönelir. Bürokratlar tarafından yönetilen bir toplum ise neredeyse her zaman ateist veya a-gnostiktir, çünkü din ve güçlü aile yapıları gizli polisin totaliter ve sömürücü gücü üzerinde bir engel görevi görür. Bunun yerine, söz konusu totalitarizmi meşrulaştırmanın tek yolu olan sınırsız iyiliği getirmek adına sınırsız büyümeyi meşru kılan ütopik bir ideolojiye sahip olması muhtemeldir.
Yönetici sınıfa hâkim elitler genellikle medeniyet temelli olarak paylaşılır. Batı, otonom soylular, merkezî monarşi, tüccarlar, kilise veya diğer küçük çıkar grupları arasında, yani farklı yönetici sınıflar arasında bir güç dengesine sahip olduğu için tarihteki en başarılı medeniyetlerden biri olmuştur. Batı'yı yücelten unsurlar arasında bence en önemlisi rekabettir. Batı geleneği, tanrı veya hakikat gibi ulaşılması gereken objektif bir hedefe dayanır ve toplumu bu hedefe götürecek hizmeti kimin en iyi şekilde sunabileceğine dair bir rekabet söz konusudur.
Bilim, serbest piyasa, demokrasi, Batı askerî sistemi ve Katoliklik, hatta daha da fazlasıyla Protestanlık, birlikte çalışarak en iyi sonucu veren evcilleştirilmiş bir rekabet yapısı kurdu. Batı, bilim, modern tıp, sanayi, din veya savaş olsun, neredeyse her alanda dünyaya hâkim olabildi; çünkü günümüzün aksine, bir zamanlar Batı, keşfedilmemiş veya belirsiz olana girip oradan ganimet ve zaferle dönmeye istekli olacak kadar maskülen ve kaosa¹ alışkındı.
(1) Kaos, hermetik ve okült gelenekte dişil prensiptir ya da dişil arketiptir.
---
ABD tarihinde baskın elitlerin değişiminin; doğu yakası tüccarlarından güney plantasyon sahiplerine, onların ardından kuzeyli sanayicilere, sonra da kıyı kesimindeki profesyonel yönetici sınıfa doğru gerçekleştiğini gördük. Şimdi de Meksika Körfezi çevresinde internet tabanlı yeni bir elit kesimin ortaya çıktığını görüyoruz. Roma'da ise elitler Etrüsk krallarından Roma soylularına; popülist köle sahibi yöneticilerden Roma imparatoru'na; Balkan savaş beyliklerinden Cermen barbarlarına; ve en sonunda Doğu Roma imparatorluğu'na evrildi. Her iki durumda da başarılı bir toplum, biyolojik bir ilke gereği, zamanla ahlaki açıdan yozlaşan elitleri değiştirme yeteneğine sahiptir; çünkü tüm elitler zamanla yozlaşır.
Bir medeniyetin çöküşe geçmesi neredeyse her zaman ağırlıklı olarak tek bir yönetici sınıfın iktidarı ele geçirmesinden kaynaklanır. Bu yönetici sınıf, herhangi bir değişikliğin kendi iktidarını tehdit edeceği gerekçesiyle gücü merkezileştirir ve ilerlemeyi ya da büyümeyi durdurur. işte bu yüzden serbest piyasa tarih boyunca çok nadirdir; çünkü elitler canlı ve başarılı olanları alaşağı etmek için her zaman kalabalık güruhlarla ittifak kurarlar.
Her şeyin eşit olduğu ve kalitenin yargılanamayacağı sıklıkla iddia edilse de, bu argüman büyük ölçüde teoriktir; çünkü pratikte bireyler buna göre davranmaz. Örneğin, insanlar Timur ile Garibaldi'yi eşdeğer görmez; çoğunluk bir Porsche'yi bir Tata'ya ya da Guerlain'i Revlon'a tercih eder. Gerçeklik, ifade edilen inançlardan çok gerçek insan davranışlarıyla tanımlanır. Öznel farklılıkların önemli olduğunu davranışlarınızla kabul ettiğiniz anda, kalite farklılıklarının olmadığını ya da iyi ile kötünün olmadığını iddia eden tüm argümanlar geçersiz hâle gelir. Bununla birlikte, yaşamın her unsurunun eşit ve birbirinin yerine geçebileceği fikri, yargıda bulunmaktan kaçınmayı sağladığı ve insanları iyi hissettirdiği için revaçta.
II. Dünya Savaşı sonrası uzlaşma, tüm ırkların eşit olduğu yönündeydi. Laboratuvar ortamında yapılan tetkiklerde ırklar arasında ufak sayılabilecek genetik farklılıklar tespit edilmiş olsa da, pragmatik olarak bu görüşü desteklemek gerektiğini düşünüyorum. Ancak bu kavram, tüm kültürlerin eşit olduğu fikrine doğru genişletilmeye çalışıldı ki bu mantıksız görüş hiçbir şekilde kabul edilemez. Bu egaliteryen, öyle olduğu için de yanlış olan görüşe göre kitlesel göç hareketleri olmamalı, yatırımlar tüm ülkelere eşit yönlenmeli, tarih boyunca yaşanan çatışmalarda belirli kültürler diğerlerine üstün gelmemeli ya da bu çatışmalar hiç yaşanmamalı; çalışma saatleri, suç oranları, toplumların uluslararası sınavlarda ve spor müsabakalarında başarıları tüm ülkelere homojen dağılmalıydı. Ancak tüm bu ölçütlere ilişkin istatistiksel veriler, kültürler arasında önemli farklılıklar olduğunu ortaya koymaktadır. Eğer tüm kültürler gerçekten eşit olsaydı, belirli kültürlerin diğerlerini başarıyla bünyelerine katabildiğini ve bazı kültürlerin diğer kültürlerin özelliklerini benimsediğini gözlemlemezdiniz. Örneğin, Batı kültürü etkili olmasaydı, Güney Kore ve Japonya batılılaşmazdı; benzer şekilde, Romalılar savaşlarda başarılı olmasaydı, kalkanlı polislerin günümüz sokak gösterilerinde bile hâlâ 2.500 yıl önce ortaya çıkmış Roma ordusunun kalkan tekniklerini kullanması mümkün olmazdı.
Aynı coğrafi bölgelerde veya benzer genetik geçmişe sahip popülasyonlar arasında bu kadar belirgin çeşitlilikte kültürel normların ve yaşam tarzlarının var olması, kültürün bağımsız bir faktör olarak önemli bir rol oynadığını göstermektedir. Bu farklılıkları coğrafya veya farklı grupların birbiri üzerinde baskı kurması gibi basit açıklamalara bağlamak cazip gelse de, bu tür iddialar ampirik kanıtlarla kolayca çürütülebilmektedir. Örneğin, ABD, ingiltere, Kanada ve Avustralya gibi ingilizce konuşan Anglosfer'in farklı ülkelerinin, oldukça farklı coğrafyalarda ve iklim koşullarında bulunmalarına rağmen benzer gelir seviyelerine sahip olmaları gibi, coğrafi ve tarihî bağlamları son derece farklı olan Latin Amerika ülkelerinin de benzer gelir aralıklarını paylaşmaları rastlantı değildir. Örneğin, birbirleriyle hiçbir bağlantısı olmayan imparatorlukların hemen hemen hepsi genişledikçe ekonomik olarak gerilerken, küçük şehir devletleri artan bir refah içinde yaşama eğiliminde olmuştur.
Her ciddi bilim adamı, kültürel etkilerin tarih üzerindeki önemini kabul eder. Dünyanın farklı ülkelerini gezdiğinizde, kültürün ve özellikle de dilin toplumsal düşünce süreçlerini temelden şekillendirdiğini görürsünüz. Aslında, farklı kültürlerden insanların düşünme şekilleri ve buna paralel olarak beyinlerinin hangi bölümlerinin daha çok geliştiği ve hangi diğer bölümlerinin yetersiz geliştiği konusunda psikolojik araştırmalarda test edilebilir farklılıkları görebilirsiniz.
Hiçbir kültürün diğerlerinden doğuştan üstün olmadığı iddiası, temelde yargılamadan kaçınmayı ve tüm kültürlere onur ve saygıyla davranılmasını savunmayı amaçlayan, inanca dayalı bir bakış açısıdır; her ne kadar bu bakış açısı bilimsel olarak doğru olmasa da, bu görüş desteklenmelidir. Bu, sol gibi retardatif siyasi ideolojilerin uzantısı ya da politik doğruculuk adına değil, toplumların özgür iradelerine ve varlıklarına saygı olarak yapılmalıdır. Özgür iradeye dayanmayan eylemler her zaman kötülüğü yayacaktır.
Kültürleri nicel ölçütlerle karşılaştıramazsınız. insan toplumları bilanço tabloları gibi okunamaz; çünkü çalışma şekilleri bundan daha derin ve karmaşıktır. Tarihsel olarak toplumları zayıflatan başlıca faktörlerden biri, kibir ve sözde aşağı grupları küçümseme ya da onlardan öğrenmeyi¹ ihmal etme eğilimidir. Kültürü oluşturan sayısız değişkeni nicelleştirmek doğası gereği imkânsızdır; bu nedenle bu tür girişimler boşunadır. Her insanın kendine özgü güçlü ve zayıf yönleri olduğu gibi, her kültür de kendine özgüdür. Sonuç olarak, günümüzde birçok kültür diğerleri kadar başarılı olmasa bile, o kültüre ait bir bireyin ulusu ve ülkesiyle gurur duyacak birçok nedeni var; dünyadaki tüm kültürlerin bu doğal onuru paylaşması beklenmelidir.
insanların yarışı nerede bitirdiklerine bakıp farkları "adaletsizlik" sayan anlayış, özgürlüğün tam tersidir. Feminizmin savunduğu sonuç eşitliği, insanların, özellikle de cinsiyetlerin, farklı tercihlerle, isteklerle, fiziksel ve zihinsel yeteneklerle ve şansla donatılmış olmasından dolayı, özgürlüğün aksine kölelik lehine sonuç doğurur. Toplumda eşit derecede yeteneksiz ya da eşit derecede çalışkan insanlar yoksa, eşit sonuçların korunması, farkları yaratan her unsuru sürekli baskı altında tutmayı ve regüle etmeyi gerektirir; feminizm de tam olarak bunu talep etmektedir.
Eşitlik dayatılmak zorundadır; özgürlük dayatılamaz. Özgürlük, insanın kendi haline bırakılmasıdır. Özgürlük tam anlamıyla insanın ormandaki halidir. Özgürlük, state'in ya da kadın ırkçı jinokratik yapıların benim şirketimden elini çekmesidir. Eşitlik ise doğal bir hal değil, mekanik bir durumdur. O durum doğal olarak kendiliğinden oluşmaz, çünkü insanlar kendiliğinden farklıdır. Farklılaşmayı önlemenin tek yolu sürekli müdahaledir. Müdaheleci jinofaşist yapı, kimin ne kadar kazandığını, neyin sahibi olduğunu, kimin nereye yükseleceğini sürekli gözetleyen, yaptırım uygulayan kadın ırkçı bir makinedir.
Feminist terör ideolojilerini takip eden egaliteryen bir toplum, sonuçları eşitlemek için giderek daha fazla zorbalığa başvurmak zorunda kalır. Yönetim sisteminiz eşitliği amaçladığında kendini sınırsızlaştırır; özgürlüğü amaçladığında ise kendini sınırlar. Feminizmin "cinsiyetlerin aldığı sonuçlar da eşit olmalı" hedefi, jinokratik kurumlara sınırsız müdahale yetkisi verilmesi demektir; çünkü hiçbir müdahale toplumu eşitlik hedefine tam olarak ulaştıramaz, bu yüzden jinokrasi müdahaleciliğini asla durdurmamak zorundadır.
Özgürlük, eşitlik ve adalet arasında doğal bir çatışma vardır. Adalet, yani herkese hak ettiğini vermek, ancak özgürlük çerçevesinde mümkündür; çünkü ancak özgür insanlar yaptıklarıyla hak kazanabilirler. Eşitlik hedefi ise adaleti tersine çevirir. Elde edilenleri değil, verilmesi gerekenleri merkeze alır. Lâyık olma¹ ölçütü terk edilir ve yerine ihtiyaç ölçütü geçer. O noktada liyakat ölçülemez hâle gelir; çünkü öncül "herkes aynıdır, fark sistemdedir, ataerkil sistem bize baskı uyguluyor" olduğu için fark yaratanın insani özelliği yok sayılır. Kısacası, egaliteryen dünya görüşü, adaletin ön koşulu olan farkı sildiği için adaleti de ortadan kaldırır.
(1) liyakat
---
Eşitliğin özgürlükle çatışmasının ikinci boyutu, toplumun, özellikle de cinsiyetlerin doğasını değiştirmesidir. Sonuç eşitliği hedeflendiğinde siyasetin işlevi, bürokrasiyi ya da daha doğru bir ifadeyle jinokrasiyi küçültmek ve düzeni korumak olmaktan çıkar; tersine, jinokrasiyi büyütmek ve erkeklerden alıp kadınlara vermek hâline gelir. Modern demokraside eşitlikçi siyaset, hükümeti bir yağma makinesine dönüştüren süreçtir. Bu siyasetin temel itici gücü sevgi ya da dayanışma değil, haset ya da Nietzscheci anlamda "ressentiment"dur. Böyle bir ekosistemde kimin daha fazlasına sahip olduğunun belirlenmesi, kimin hedef alınacağının belirlenmesidir. Bu nedenle egaliteryen kadın ırkçı totaliter demokratik rejimler, özgürlükçü ideolojilerle çatışmaya girer; çünkü özgür toplum, farklılaşmayı kabul eder ve eşitlikçi siyasetin kurduğu feminist eşitlik hedef listelerini reddeder.
Günümüzde siyasi ve hukuki bir kimliğe, yani bir entiteye dönüşmüş kadınlar için eşitlik duygusal olarak karşı konulmazdır. işte bu nedenle eşitlik özgürlüğü sessizce ortadan kaldıran en etkili hile hâline geldi. Eşitlik, kısıtlı koşullarla özgürlüğün üzerine oturtulduğunda bir noktaya kadar özgürlükle çelişmez; ancak eşitlik özgürlüğün yerine geçirildiğinde, özgürlüğü de ortadan kaldırır.
Özgürlüğün zıt anlamlısı köleliktir. Ya özgürsünüzdür ya da köle! %60 özgür, %40 köle olma gibi bir durum yoktur. Tam da bu nedenle komünistler Çarlık Rusyası'ndaki serbest piyasayı tasfiye etmeye kalkıştıklarında köleliğe dönmek zorunda kaldılar; çünkü aslında ellerindeki tek gerçek seçenek kölelikti. Pratikte eşitlikçi hareketlerin tarihi tam olarak bunu gösterir. ilk hedef fırsat eşitliğidir; ikinci aşama pozitif ayrımcılıktır; üçüncü aşama ise kurumların, ölçütlerin ve liyakatin tümünü şüphe altına alan bir sisteme geçiştir. Her aşama, öncekine göre daha fazla zorlama, daha az özgürlük ve gerçekten liyakatli olan, medeniyeti ayakta tutan işlerin %85'inden fazlasını yapan erkekler gibi gruplar için daha fazla kölelik demektir.
Özgürlük, fark yaratma özgürlüğüdür. insanı insan yapan unsur yeteneği, çalışkanlığı, seçimleri, risk alma cesareti ve sorumluluklarıyla fark yaratmasıdır. Bir toplumda herkesin aynı sonuca ulaştığı bir düzen, fark yaratmanın cezalandırıldığı ya da imkânsız kılındığı bir düzendir. Bu yüzden eşitlik özgürlüğün antitezidir. Özgürlük, insanın kendi haline bırakılması; eşitlik ise insanın sürekli hizaya getirilmesidir. Birincisi farkı doğal kabul eder; ikincisi ise farkı düşman ilan eder. Feministlerin cinsiyet kimliklerine ve cinsiyetler arası farklılıklara düşman olmasının ardındaki neden tam olarak budur. Özgürlük ve eşitlik aynı anda en üst düzeyde var olamaz; ya özgürsünüzdür ve farklı olursunuz, ya da eşitsinizdir ve hayatınızın her alanını regüle eden baskıcı bir rejim sizi rahat bırakmaz.
Let all discourse be unfettered and articulate desire. We take delight in this emancipation, which heralds the burgeoning advancement of obscenity. That which hath been concealed and holds a status of prohibition shall be unearthed, articulated in language, and made to submit to the truths. The realm of reality expands ever more; one day, the entirety of the cosmos shall be rendered real. And when the real becomes universal, only the death shall remain.
Dejeneratif toplumlara özgü toplumsal değişimlerle birlikte, o toplumu dünyaya bağlayan önceki kültürel gelenekler muhtemelen ilk önce ortadan kaldırılacaktır; çünkü zor zamanlarda toplumun hayatta kalması için oluşturulmuş gelenekler, güvenlik ve beslenme için neredeyse hiçbir zorluk olmayan zamanlarda acımasız görünür.
Sertlik dönemlerindeki toplumların nüfuslarını güçlü tutmalarının tek yolu çok sert ahlak kuralları geliştirmektir. Örneğin, kadınların psikolog, terapist, sanatçı veya sepetçi olma hayallerinin peşinden koşmaları değil, evlenip çocuk sahibi olmaları beklenir; çünkü rekabet edilen diğer toplumların veya barbarların onları geride bırakıp fethetmemesi için nüfusun yüksek bir doğum oranına ihtiyacı vardır. Benzer şekilde, toplumdaki erkeklerin fiziksel ve zihinsel olarak savaşabilecek, soğuktan ve kıtlıktan kurtulabilecek kadar güçlü olmaları gerekir. Genç erkeklerin o toplum için sıkı çalışmalarını, dating uygulamalarından buldukları kadınlarla hızlıca düşüp kalkarak değil, güçlü cinsel geleneklerle gerilim ve teşvik oluşturarak sağlarsınız.
Dış tehditleri ortadan kaldırdığınızda, geleneksel sert ve güçlü ahlak standartlarını kaldırmak da mantıklı gibi görünür. Salgın, savaş veya kıtlık gibi dış tehditler olmadığında, her tür ahlak anlayışı büyük ölçüde değişir. Kıtlık toplumunda ahlak sorumluluktur. Böyle zamanlarda içe dönük değil, dışa dönük toplumsal planlar yapmak zorunda kalırsınız; çünkü yapmazsanız toplumunuz çöker. Çocuklarınız ölür veya toplumunuz köleleşir. Dolayısıyla ahlak, sizin ve toplumunuzun hayatta kalmasını sağlayacak şekilde davranma eylemidir. Ancak dış tehditleri ortadan kaldırdığınızda, ahlak yalnızca erdem sinyallediğiniz feminize bir iyilikseverliğe dönüşür.
Ölüm tehdidi olmadığında, yapabileceğiniz en ahlaki yorum, insanların hayallerinin peşinden gitmelerine izin vererek ortalığı karıştırmamaktır. Böyle toplumlarda, eski sorumluluk ve ahlak anlayışı baskıcı görünür ve ahlaki gibi görünen tek şey feminize bir hoşgörü, kabul ve iyilikseverliğe dönüşür.
Bırakın büyük işler başarmayı, bir medeniyetin gelişebilmesi ve sağlıklı bir toplum için, o toplumdaki erkeklerin 16, en geç 18 yaşında kadın bedenini ve cinselliği kafasından atıp işlerine odaklanarak toplumsal verimi maksimize etmeleri gerekir.
Toplum, popüler kültür ve ana akım medya tarafından özellikle kadın dürtülerinin ve her türden eşcinsel yönelimin sürekli kutsandığı, buna karşılık sadece erkek dürtülerinin şeytanlaştırıldığı 21. yüzyıl krizi gibi, 200-300 yıllık kuyruğunuyiyen döngüsüyle gerçekleşen çöküş dönemlerindeki toplumlar bunu asla başaramaz.
Toplumdaki androfobi ve içselleştirilmiş erkek düşmanlığı artarak devam ettikçe, şiddet olaylarının tırmanışına ve sosyal, cinsel, ahlaki, entelektüel ve estetik dejenerasyonun yayılmasına tanık olacaksınız. Bu nedenle toplum giderek daha ciddi bir sosyal güvensizlikle, ayrışmayla ve çözülmeyle karşı karşıya kalacak.
Günümüzde toplumda yaygın olarak kadınların geç doğum yapması nedeniyle görülen zekâ gerilemesi, şiddet olaylarının artması, sosyal, cinsel, ahlaki, entelektüel ve estetik dejenerasyonun toplumun feminizasyonuyla eş zamanlı olarak gerçekleşmesi bir tesadüf değil. Erkeksi güvenlik ve mantık terk edilerek, yalnızca güce ve duygulara yanıt veren kadın doğası toplumda norm oldukça, düşük sosyal güvene dayalı toplumsal normlar daha derin bir ayrışma ve çözülmeye neden olacak.
Lafı hiç dolaştırmayacağım. Bir ailesi, çocukları, mülkiyeti olmayan bireyler, içinde yaşadıkları toplumu kendi toplumları olarak benimseyemez. O toplumun kültürüne, dinine, diline ve insanına olan inancını ve bağlılığını kaybettiği gibi, aynı zamanda bunlara karşı nefret duymaya başlar.
Şimdi feministlerin neden aileyi, yurtseverliği, her türden mülkiyeti yok etmeye çalıştığını anlamaya başlıyor musunuz?
Feminize toplumların en ölümcül özelliği nüfuslarını yenileyememeleridir. Toplumun feminizasyonu bir çürümedir.
Spencer Pratt, MTV'de yayınlanan ünlü “The Hills” dizisiyle tanınan Amerikalı bir reality tv yıldızı, yapımcı ve sosyal medya figürüdür. Kariyeri boyunca çeşitli televizyon şovlarında yarışmacı ve oyuncu olarak yer almıştır.
Son dönemde siyasi arenaya da adım atmış ve 2026 Los Angeles belediye başkanlığı seçimlerinde aday olmuştur.
Ataerkil toplumun temelinde güç doktrini vardır. Haklar doğuştan gelmez veya kendiliğinden hayata geçmez; ancak bir toplumun ya da grubun bunları uygulama gücüne ve iradesine sahip olması sayesinde var olur.
Erkekler, biyolojik farklılıklar nedeniyle, örgütlü fiziksel kapasite ve güç üzerinde ezici bir çoğunlukla tekel sahibidir. Kadın hakları ve yasal güvenceler, nihayetinde erkeklerin iş birliği, iyi niyeti ve uygulama iradesiyle tanınır, sürdürülür ve sınırlandırılır; çünkü erkekler toplu halde bu uygulamalara desteğini geri çekmeyi seçerse, yasalar ne olursa olsun kadın haklarına dayalı toplumsal yapılar değişmek zorunda kalır.
Düzenli ve huzurlu bir toplumda yaşamanızı sağlayan kuralların yaptırımını sağlayan gücün tek kaynağı ve sahibi erkeklerdir.
Dunbar sayısından daha kalabalık bir toplulukta yaşıyorsanız, toplumu düzenlemek için kurallara ihtiyaç duyarsınız. Toplumsal kuralların gerçekte tek bir yaptırımı vardır; o da ilgili kuralların güç yoluyla dayatılmasıdır.
Haklar doğuştan gelmez veya kendiliğinden hayata geçirilemez; ancak bir toplumun veya grubun bunları uygulama gücüne ve isteğine sahip olmasıyla var olur. Daha dikkatle bakarsanız, insan hakları ya da barışçıl ve kucaklayıcı toplumsal yapılar bile nihayetinde hakkaniyet veya ahlak gibi soyut kavramlara değil, kurallara uymayanları herhangi bir yolla topluluktan uzaklaştırma veya cezalandırma kapasitesine sahip fiziksel güce ve şiddet uygulama kapasitesine dayanır.
Toplumsal kuralları temelde güç yoluyla dayatmazsanız, toplumsal kurallara sahip olmanın da bir anlamı kalmayacak; böylece toplum giderek bir toplum olmaktan çıkacaktır. Eylemlerinizin sonuçlarıyla fiziksel olarak yüzleşmek zorunda kaldığınız noktaya kadar bir postmodernist olabilirsiniz.
Bir toplumun veya grubun birlikte yaşamasından kaynaklanan kuralların, toplumsal düzenin, ahlakın ve hukukun varlık dayanaklarını güç temelinde ortaya koyması gerekliliğine güç doktrini denir.
Bu soruyu ele alırken kullanmayı düşündüğüm perspektif oldukça yüklü. Bu konu hakkında konuşmak mayın tarlasında yürümek gibi; ancak her iki uçtan radikal seslerin yükselip ana akım görüş hâline gelmesini engellemek adına, yapılacak tartışmanın son derece önemli olduğuna inanıyorum.
Koronavirüs pandemisi sırasında, sosyal medyadaki solcuların sıklıkla tekrarladığı söylem "bilime güvenin" oldu. Aslında koronavirüs, kürtaj veya transformers gibi konular, güçlü bir şekilde savunacak ya da karşı çıkacak kadar ilgimi çeken konular değil. Bununla birlikte, bilimi sadece bilim için değil, aynı zamanda sosyal politikalar için bir gerekçe olarak kullanma fikrinin tarihte son derece tehlikeli örneklerinin bulunduğunu bilmek önemlidir. Normal olarak işleyen bir toplumda, bir salgın sırasında tıp yetkililerini dinlemek mantıklı olsa da, siyasi yelpazenin her kesiminden sağlık yetkililerinin birbirine zıt görüşlerinin sözde bilimsel olduğunu iddia ettiklerini gördünüz.
19. yüzyılda, Herbert Spencer'ın "en güçlü olanın hayatta kalması" kavramı, serbest piyasa ekonomi politikalarını haklı çıkarmak için kullanıldı. Nazi rejimi, o zamanlar gerçek bilim olarak kabul edilen ırk bilimini rasyonelleştirdi. Komünist rejimler, teorilerinin yanlış olduğu açıkça bilindiği hâlde, Marxizmin objektif bir bilim olduğunu iddia etti. Şu anda, bilimsel değerleri savunduğunu en yüksek sesle dile getiren gruplardan biri de, cinsiyet bilimi¹ adı verilen ve bilimsel dayanağı son derece zayıf bir alanı icat etmiş olan ve bir yandan da COVID süresince kısıtlayıcı kapanma gibi politikaların bilimsel olduğunu savunan sözde özgürlükçü sol kesimdir. Ayrıca Richard Dawkins'in solcu ateist akademik çevresi de bu siyasi duruşla aynı çizgidedir.
(1) Gender studies. insanların günümüzdeki cinsiyet bilimi kavramının Nazilerin ırk bilimi kavramına ne kadar benzediğini fark edememesi oldukça şaşırtıcıdır.
---
Eğer bilim objektif ise, bu kadar farklı şekilde yorumlanabilmesi nasıl mümkün oluyor? Bilimin gelişmesinin binlerce yıl sürmesinin temel nedeni, tasarımı gereği kasıtlı olarak sınırlı olmasıdır. Bilimsel metot, gözlemlenebilir dünyaya dair hipotezlerin sistematik gözlemlere ve nesnel deneylere dayalı olarak test edilerek doğrulanması veya çürütülmesi sürecidir. Bir başka ifadeyle, bilimin gücü sınırlamalarından kaynaklanır. Böylece bilim, bilgiye karşı nihai ve titiz bir engel teşkil eder.
1851 yılında Léon Foucault¹, Paris'teki Panthéon'un yüksek kubbesinden 67 metrelik ince bir çelik tel sarkıttı; telin ucunda pirinç kaplı, yaklaşık 28 kg'lik kurşun bir sarkaç topuzu salınıyordu. Dönüş hareketini gözlemcilere daha belirgin kılmak için topuzun altına sivri uç takılmış, zemine de kum serpilmişti. Saatler geçtikçe sarkacın salınım düzlemi kum üzerinde yavaşça dönen izler bırakıyordu. Sarkaç dönüyordu çünkü Dünya dönüyordu. Dünya'nın sabit, göklerin ise onun çevresinde döndüğü yönündeki binlerce yıllık inanç, sarkacın sallanmasıyla çürütüldü. Panthéon'un altında toplanan kalabalık bir gün içinde ikna olmuştu. Bu deneyi okuduğumda, ilgi alanım nedeniyle ilk dikkatimi çeken ayrıntı ne sarkaç ne de Dünya'nın dönüşünün ispatlanmasıydı. ilginç olan, 1851 yılı gibi oldukça geç bir dönemde bile Paris halkının Dünya'nın dönüşünü ispatlayan bir deneyden heyecan duymasıydı.
(1) Fransız filozof, sosyal teorisyen, tarihçi, edebiyat eleştirmeni, antropolog, psikolog ve sosyolog Michel Foucault ile karıştırılmamalıdır.
---
Bilim, gerçeğin sarsılmaz temelini temsil eder. Ancak bilimin doğasında var olan katılık aynı zamanda bir zayıflıktır. Dolayısıyla bilimin toplumsal amaçlar için kullanılmasında üç temel sorun var. Bunlardan ilki, tek bir bilimsel çalışmadan kapsamlı bir dünya görüşü çıkarmanın son derece zor olmasıdır. Aydınlanma'dan bu yana doğa yasaları kavramına ya da her olguyu açıkladığı iddia edilen tekil ilkelere bir şekilde kendinizi kaptırdınız. Ancak bu ilkeler çoğu zaman gerçek dünyadaki sonuçları anlamaya yardımcı olmaz. Dünya doğası gereği kaotiktir ve bir ilkenin bir bağlamda doğru olması, başka bir bağlamda da doğru olduğu anlamına gelmez. Örneğin, Newton fiziği Dünya'ya son derece iyi uygulanıyordu; ancak görüşünüzü kozmosa genişlettiğinizde, neredeyse her Newton ilkesi, evrenin farklı bölgelerinde belirgin şekilde farklı kuralların geçerli olduğu, mantıksızlık ve kaosla karakterize edilen Einstein'ın evreni tarafından temelden sorgulanıyordu. Dahası, Soğuk Savaş'ın sona ermesinin ardından siyaset biliminde, ulusların zenginleştikçe demokratikleşme eğiliminde olacağına dair yaygın bir inanç vardı. Ancak bu varsayım yalnızca Batı kültürel bağlamlarında doğruydu. Asya uluslarının zenginliği arttıkça birçoğu, tamamen farklı kültürel temellerin yönlendirdiği dinamikler nedeniyle daha otokratik hâle geldi. Evrendeki düzeni ararken bilimsel çıkarımlarınızı bilimin gerçekten sağladığı kanıtların ötesine genişletme eğilimindesiniz. Bu yaklaşım, gücünü titizlik ve ampirik doğrulamadan alan iyi bilimsel uygulamalarla çelişmektedir.
ikinci sorun ise yaptığınız hemen hemen hiçbir eylemin bilimsel olarak kesin bir şekilde test edilememesidir; çünkü hayatın neredeyse tüm yönlerini etkileyen sayısız faktör vardır. Sonuç olarak günlük hayatınızda bilimsel metodolojiye dayalı yargılarda bulunmak genellikle mümkün değildir. Aşk, savaş veya iş gibi büyük yaşam kararları genellikle deneyimsel deneme-yanılma yoluyla ele alınır; ilk elden deneyim olmadan anlaşılamayan ilkelerden çok, gözleme dayalı prensiplerle geliştirilir. Hangi tip kadından hoşlanacağınıza veya öğle yemeğinde ne yiyeceğinize karar vermek bile, karmaşıklığı ve etkileyen faktörlerin çokluğu nedeniyle bilimsel yöntemle kesin olarak belirlenemez. Her ne kadar varsayımsal olarak değişkenleri manipüle ederek seçiminizi optimize etmek mümkün olsa da, böyle bir yaklaşımın büyük bir kişisel mutluluk sağlaması pek olası değildir.
Bilimcilikle¹ veya kapsamlı bir dünya görüşü oluşturmak için bilimsel görünümün kullanılmasıyla ilgili temel sorunlardan biri, bilimin görünüşte objektif olmasına rağmen önemli ölçüde ön yargı ve kötülüğe yol açabilmesidir. Bu durum, bireylerin dünya görüşlerinin bilimsel akıl yürütmeyle gerekçelendirildiğinde yanılmaz olduğuna inanmalarından kaynaklanır. Buna verilebilecek en iyi örnek, özellikle komünizm bağlamında belirginleşir; burada komünizm taraftarları dünya görüşlerini bilimsel gerçek olarak ileri sürerler, ancak daha sonra akla gelebilecek en bilim dışı şekillerde davranırlar. Eleştirilere şiddetle karşı çıkarlar; iyi niyetli argümanları ve mantıksal ilkeleri reddederler; dünyanın geri kalanını komplocu veya kendilerine ve Sovyetlere komplo kuran bilim dışı kapitalist güçler olarak algılarlar ve kendi argümanlarının tamamen yanılmaz olduğunu savunurlar. Komünistlerin tarihte eşi benzeri görülmemiş vahşetleri işleme isteğinin ardındaki motivasyon, inançlarının bilimsel olarak kanıtlanmış, doğası gereği doğru ve sorgusuz sualsiz geçerli olduğu düşüncesinde yatmaktadır. Bu, bilimin felsefi alçakgönüllülüğü içinde, inançlarını psikolojik olarak yeniden teyit etme çabasıyla irrasyonel ve dogmatik bilimcilik rejimlerini besleyen tuhaf bir simbiyozdur. Bilim doğası gereği ucu açık ve sınırlı olduğundan, bilimciliğe dayalı ideolojiler otoritelerini ve entelektüel egemenliklerini zayıflatabilecek araştırmaların yapılmasını engellemek için muhalefeti bastırırlar. Bu eğilimin çağdaş bir örneği, modern sosyal adalet hareketinde gözlemlenebilir.
(1) Scientism
---
Bilimin toplumsal amaçlar için kullanılmasında üçüncü temel sorun ise bilimin dünyaya dair tutarlı bir vizyon sunmada sık sık gösterdiği tutarsızlıktır. Örneğin, yüzyıl önceki yaygın bilimsel görüş, en etkili ekonomik yönetimin hükümetin merkezi planlaması yoluyla mümkün olduğunu, ırksal grupların doğuştan gelen yeteneklere sahip ayrı varlıklar olduğunu ve öjeninin geçerli bir kavram olduğunu savunuyordu. Ayrıca tüm bireylerin gizlice babalarını öldürmeyi ve ann*ler*yle **tmayı arzuladığına, evrenin mükemmel Newton saat mekanizması prensiplerine göre işlediğine, çocuk yetiştirilirken sevgi gösterilmemesi gerektiğine ve insan hayatındaki her öğenin bencilliği ve kötülüğü engellemek için olabildiğince merkezileştirilmesi gerektiğine inanılıyordu. Bunların hepsinin son derece yanlış olduğu kanıtlanmıştır.
Son zamanlarda, kabile halklarının doğuştan barışçıl olduğu veya toplumun bireyleri boş birer levha¹ gibi tamamen şekillendirebileceği yönündeki inançlar dikkat çekici yanlışlar içeriyor. Bu bilimci hatalar kısmen akademi içindeki ön yargılardan ve zaman içinde daha iyi kanıtların kademeli olarak birikmesinden kaynaklanmaktadır. ilginç bir şekilde, bilimsel dünya görüşü olarak adlandırılabilecek unsurlardan en az sapan disiplinler, en etkili performansı sergileme eğilimindedir. 20. yüzyılın başlarındaki altı büyük güçten yalnızca ABD'nin günümüze kadar hayatta kalması, en dindar ve bilimciliğe en az bağlı ülke olmasıyla yakından ilişkilidir. Bilimcilik, entelektüellere, sözde aydın büyükbaşlara ve bürokratlara güç elde etme aracı sunduğu için popülerliğini koruyor; ancak toplumu gerçekte kimin taşıdığına daha dikkatle bakarsanız, siyasette politikacılar, orduda askerler ve iş dünyasında iş adamları gibi kendi alanlarında deneyimli olanların en iyi performansı gösterdiğini görürsünüz.
(1) Tabula rasa
---
Sayısız örnek arasında kısa bir örnek vermek gerekirse; birkaç yıl önce şehirler arası otoyollarda hız sınırlarını istatistiksel olarak rasyonel bir şekilde yeniden belirlemeye çalıştılar. Yol mühendisleri, trafik verilerine ve kaza oranlarına dayalı birtakım modeller kullanarak yeni sınırlar önerdi; kendini çok zeki sanan bürokrat büyükbaşlar da bunu teknik bir ilerleme olarak sundu. Ancak uygulamada durum çok farklı gelişti. Sürücülerin büyük çoğunluğu zaten yolun ve aracının durumuna, hava şartlarına, gece mi gündüz mü olduğuna bakarak seyir hızını kendi muhakemeleriyle ayarlıyordu. Yeni kısıtlamalar ise tek bir sayıya indirgenmiş, sürücünün yerel bilgisini yok sayan, kolayca delinen ve sonunda genel olarak "tavsiye niteliğinde" hâle gelen bir yaklaşım ortaya çıkardı. Nihayetinde trafik mühendisleri de arazide yıllarca çalışmış uygulamacıların ve sürücülerin görüşlerine geri döndü; ama o zamana kadar harcanan mesai, oluşan alınganlık ve topluma uzmanlar her şeyi sizinyerinize düzenleyecek mesajının verilmiş olması boşa gitmişti.
Bu örnek, bilimciliğin eksikliklerini küçük ölçekte de olsa ortaya koymaktadır. Toplumun bilim yoluyla değilse nasıl kendi kendini düzenlemesi gerektiği konusu, burada ayrıntılı olarak ele alınamayacak kadar karmaşıktır. Bununla birlikte, çoğunlukla istatistiksel verilerle sağduyuya dayalı yaklaşımların bir kombinasyonunun en uygun yöntem olacağını düşünüyorum. Toplumun bir tür sağduyu algısına ihtiyaç duyduğunu savunuyorum. Birçok açıdan din, toplumun geleneği olarak işlev görür veya şimdiye kadar etkili olduğu kanıtlanmış olanı özetler. Gerçek dünyada bilinçli kararlar almak için felsefe, sanat, din, tarih ve ilgili disiplinler de dâhil olmak üzere beşerî bilimlerin, daha geniş insan sezgisi ve anlayışıyla etkileşim kurmak için temel yollar sunması elzemdir.
Ateizm, insanın kendisi dışındaki nesnel bir gerçeğe uyanması sonucu değil; dünyayı ve çevresini canlı olarak algılamayı bırakıp mekanik bir dünya algısı geliştirmeye başlaması sonucu ikna olduğu öznel bir kanaattir. Dünyanın mekanik olarak algılanmaya başlaması, insanların doğadan uzaklaşması ve şehir merkezlerinde yaşamaya başlamasıyla ilgilidir.
Daha zeki, daha akıllı veya daha eğitimli olduğunuz için dindar olmadığınızı, dindarların ise sizin gibi akıllı, eğitimli ya da zeki olmadıkları için dindar olduklarını düşünüyorsunuz. Ne kadar çok doğanın insafına kalırsanız, o kadar çok dindarlaşırsınız.
Düşünmek oldukça mekanik bir zihinsel süreçtir. Bir ormanda ilerlerken ne düşündüğünüzün bir önemi yoktur; önemli olan ormanın karşınıza ne çıkaracağıdır. Anlamaya başlıyor musunuz? Galiba anlayacaksınız.
Ne yaparsanız yapın, her zaman doğanın insafında olduğunuzu anlayamayacak kadar kibirlisiniz.
Adem-i merkeziyetçilik değildir. Desantralize bir ekonomide birçok ekonomik merkez, yani çıkar grubu vardır ve bu merkezler birbirleriyle herhangi bir regülasyon olmadan rekabet ederek çıkar ilişkileri kurar; böyle bir rekabet, üretimi artırarak ekonomiyi hızla büyütür. Tam Türkçe karşılığı olmamakla birlikte, aslında çok merkezcilik gibi bir anlamı vardır ve en yakın çevirisi merkeziyetsizleşme veya "desentralizasyon" olabilir.
Bir antik kentte veya kalıntıda sıradan halkın okuryazarlık oranını tespit etmek isteyen tarihçiler, kralların fermanları, tapınak kitabeleri veya anıtlar gibi resmî yazılara bakarak halkın okuryazarlık oranını belirleyemez. Çünkü bu tür anıtsal yazılar, okuma yazma bilen küçük bir "katip" veya "rahip" sınıfı tarafından yazılmıştır. Ancak hanlarda, sokak duvarlarında, hamamlarda veya sıradan evlerin duvarlarında gelişigüzel kazınmış duvar yazıları varsa, bu durum okuryazarlığın sıradan halk arasına yayıldığının kanıtıdır. Bunun sebepleri:
• Duvar yazıları genellikle resmî olmayan, anlık düşünceleri içerir. Bir tavernada içtiği şarabın fiyatından şikayet eden bir müşteri, sevdiği kişiye ilan-ı aşk eden bir genç, rakibine hakaret eden bir gladyatör veya siyasi bir adayı destekleyen bir esnaf duvara yazı yazabiliyorsa, bu eğitim sisteminin tabana yayıldığını gösterir.
• Bir kişi duvara bir şaka, en güçlü köleleri kendisinin sattığını belirten bir ilan ya da siyasi bir propaganda yazıyorsa, yoldan geçen diğer insanların da bunu okuyup anlayabileceğini biliyor demektir. Yani sadece yazan kişinin değil, o sokaktan geçen sıradan vatandaşların da okuma bildiği varsayılır.
Bu durumun tarihteki en çarpıcı örneği, 79 bc'de Vezüv Yanardağı'nın patlamasıyla küller altında kalan Roma şehri Pompeii'dir. Arkeologlar şehri kazdıklarında duvarlarda binlerce duvar yazısı buldular. Bu yazılar arasında kayıp eşya ilanları, sokak yemekleri, fast food fiyat listeleri, karşılıksız aşk acısı çekenlerin yazdığı şiirler, çocukların boylarının yettiği yerlere beceriksizce kazıdıkları alfabe harfleri vardı. işte bu yüzden, bir harabede sıradan duvar yazılarının çokluğu, o bölgede yaşamış halkın yüksek bir işlevsel okuryazarlık seviyesine sahip olduğunu şüpheye yer bırakmayacak şekilde kanıtlar.
Bir bilginin veya belgenin bulunduğu yeri gösteren düzenli listedir. Birbiriyle bağlantılı olacak Entry'lere kolayca ulaşmak için aşağıdaki şekilde düzenlenmiştir.
Modernite, tamamıyla maddi bir zemin üzerinde, ortak toplumsal bilinçdışıyla inşa edilmiştir. Modernist bilinç, gerçekliği maddi zeminde toplumsal bilinçdışı üzerine kurguladı. Dünyayı anlamlandırmak için tarihsel örüntüleri kullanmaya yönelik modernist tabu da aynı mantığın bir ürünüdür; bu tabu, dikkatle incelendiğinde hiçbir anlam ifade etmez.
Aslında inandığınız kavramlar ve dünya görüşleri, bilim ve aklın ulaştığı rasyonel bir nihai nokta değildir. Aksine, bunlar profesyonel yönetici sınıfın¹ ürettiği sonuçlardır. Büyükbaşlar, kurumları kendi nörolojik önyargılarını rasyonelleştirmek için kullanmış ve ardından bu temelsiz inançları herkese dayatmıştır. Bunu yapabilmelerinin sebebi, endüstriyel medeniyetin birleştirici değişkeni olmaları ve bu sayede nihai koz gücünü ellerinde bulundurmalarıydı.
(1) ya da professional managerial class, pmc
---
Ancak internet ve yapay zekâ, ahlaksızca suistimal ettikleri tüm güçlerini ellerinden yavaş yavaş alıyor. Yaptıkları bir suistimaldi; çünkü biçimsel mantığı tamamen bir kenara iten bizzat bu güruhun kendisiydi. Tarihteki diğer medeniyetler, örneğin Antik Yunanlar, yerel kültürel bağlamların ötesine geçebilen daha üst düzey bir mantık geliştirmiş ve bu süreçte dünyayı kendi suretinde yeniden inşa eden zihinsel bir devrim yaratmışlardı. Binyıllar boyunca Batı'nın yönetici sınıfı, mantık, retorik ve grameri içeren trivium academicum eğitimi aldı. Bu eğitim onlara insan düşüncesine dair ortak bir yapı kazandırdı ve nihayetinde Batı'nın tarihî süreçteki en başarılı medeniyet olmasını sağladı.
Ancak günümüzün yönetici sınıfı formel mantığı veya nedenselliği tamamen reddediyor. Modernist felsefeyi incelerseniz, gerçekliğin şekillendirilebilir olduğunu ve seçkinler tarafından belirlendiğini açıkça dile getirdiklerini görürsünüz; yani onlara göre tanımları ve kurumları kontrol ederek bizzat gerçekliğin kendisini inşa etmiş olursunuz. Marx'ın, belli bir dereceye kadar Hegel'in, tüm postmodernistlerin (örn. feministlerin), Nazilerin ve Rousseau'nun inandığı görüş tam olarak budur.
Eğer dünya görüşlerinin gerçeklikle örtüşmek zorunda olmadığını açıkça söyleyen seçkin bir "güruh" varsa, bu görüşlerin gerçeklikle örtüşmemesine neden şaşırıyorsunuz? Gerçekliği umursamadıklarını açıkça ifade eden bu "güruhtan" çıkan neredeyse her fikir çöptür! Gerçeği umursamayan ideolojileriniz, gerçeklik içinde sorunlar yarattığında, örneğin, iş ortamındaki verimliliği, kültürel yaratıcılığı, evlilik ve doğum oranlarını düşürdüğünde, bu durum karşısında hayali günah keçileri yaratıp onları suçlayamazsınız ya da şaşırıp kalamazsınız. Dahası, gerçeği önemsemediklerini söyleyen bu kişilerin çalışmaları doğal olarak gerçeği yansıtmaz.
Modern akademi, açıkça dogmalar yaratıp, sonra da bu dogmalara inanıyor. Modern akademi ciddi bir gerçeklik sorunu yaşıyor. Günümüzde üretilen çakma akademik bilgilerin bu kadar parçalara bölünmüş bir hâlde bulunması, akademiyi birbirinden kopuk disiplinlere ayırmaktadır; öyle ki hiç kimse dünya görüşünün bizzat kendisinin bütüncül olarak bir anlam ifade edip etmediğini sorgulamıyor. Bu durum, toplum olarak tam bir cinnete sürüklenebileceğiniz ve hiç kimsenin bu gidişata dikkat çekmeyeceği anlamına gelmektedir; çünkü insanlar, denklemin parçalarını bir araya getirmekten kaçınmak için küçücük veri setlerine ve dar akademik disiplinlere gömülmüş durumda.
Bu sadece baştan savma bir tutum değil; ölümcül boyutlara varabilecek kadar tehlikeli bir durum. Bunun en bariz örneğini, dünyanın büyüsünün bozulması algısında da görebilirsiniz. Bu anlayışa göre "hayatlarınızın doğası gereği (?)" hiçbir amaca ulaşmadığınız; soğuk, anlamsız ve atomik¹ bir dünyada yaşıyorsunuz ve hayat, âdeta acımasız bir şakadan ibaret. Ancak daha dikkatle bakarsanız, aslında hiç kimsenin "büyünün bozulması" lehine onu kanıtlayan bir argüman geliştiremediğini fark edersiniz. Dünyanın büyüsünün bozulması hakkında yazan yegâne kişiler, bu kavrama isyan eden kişilerdi.
(1) salt maddî unsurlardan ibaret ve parçalanmış
---
Yani insanlar şöyle diyordu: "Tanrı’ya inanmamamız ya da anlamın dünyanın dokusuna içkin olmaması ne kadar da vahim, değil mi?" Ancak hiç kimse bu durumun neden doğru olduğunu temellendirmedi. Büyüsü bozulmuş bir dünyaya "inananlar" için bu, nörolojik temelde, kendiliğinden apaçık bir gerçeklikten ibaretti. Bu durum, materyalistlerin ideal¹ olanın neden var olduğuna dair bir argüman sunamamalarına çok benziyor; çünkü onlar, tanımı gereği yalnızca maddî olanın varlığının kabul edildiği bir sistem inşa ettiler ve dolayısıyla, yine kendi tanımları gereği, maddî olanı ölçmek için ideal olanı kullanamıyorlar.
(1) düşünsel ya da soyut
---
Dünyanın büyüsünün bozulması konusunu daha ayrıntılı incelediğinizde, hiç kimsenin Tanrı’nın veya ruhsal olanın "neden" var olmadığına dair bir argüman üretmediğini görürsünüz. Her vakada kurgu şudur: sadece tekrarlanabilir olanı ölçtüğümüz veya yalnızca maddî olana değer verdiğimiz bir dünyadayız; dolayısıyla bunların varlığına dair elimizde kanıt yok. Asıl sorun şu ki, bunların tamamı, söz konusu önermeye neden inanmamız gerektiğini açıklamadan onu peşinen doğru kabul eden, "sanki öyleymiş gibi" kurgulanan varsayımsal koşul cümlelerinden ibaret.
Örneğin, bilim söz konusu olduğunda, yalnızca ölçülebilir olana odaklanmanın bilimin temelini oluşturan test yöntemi için bir zorunluluk olduğunu anlayabiliyorum. Ancak bu durum, bende söz konusu test yönteminin toplumun yegâne "işletim sistemi" olarak kullanılması gerektiği inancını doğurmuyor; modern bilimin kurucularının hiçbiri de buna inanmamıştı. insanlık durumunu anlamak için neden tarihî kayıtları veya sağduyuyu kullanamıyoruz? Tarih, ampirik olarak yanlışlanması en zor alanlardan biridir, çünkü Fransız ihtilali veya Roma imparatorluğu gibi genel halk tarafından yeterince bilinen ve unutulması mümkün olmayan büyük olaylar içerir.
Bütün bir insanlık tarihi boyunca gelenek veya din gerekli olmuştur; bunların ortadan kaldırılmasının toplumsal çöküşe yol açtığı tarihî kayıtlarda açıkça görülmektedir; dolayısıyla bunu bir laboratuvarda tekrarlamaya gerek yok! Önceki tarihî dönemlerin yanılabileceğini kabul edebiliyorken, kendi döneminizin de yanılabileceğini hâlâ fark edememeniz akılalmaz bir durum.
Kendi çağınızı, tarihte işe yaramış olanın ölçütleriyle değerlendirmenin gerekliliği oldukça açıktır. insanlık tarihinin %99'u bir kavrama inanıyorsa, o kavram öyle ya da böyle muhtemelen doğrudur. Ancak işin garip yanı, modernite çoğu durumda tarihteki neredeyse tüm insanların inandığı hemen hemen her şeye karşı çıkıyor. Tarihte çok başarılı toplumların ego sorunları yaşaması; başarısız toplumların ise öz nefrete kapılması oldukça doğaldır. Ancak içinde bulunduğunuz çağ, hem derin bir kendinden nefret duygusunu hem de aldatıcı bir kibri aynı anda barındırıyor ki bu, düşünülebilecek en kötü durumdur.
Oysa insan öz güven ile alçakgönüllülük arasında bir dengeye ulaşmayı hedeflemelidir. Aynı anda pendulumun iki ucunda olamazsınız. "toplumun" bir an önce orta noktaya doğru "toplanması" gerekiyor. Modernite, isteyerek ve planlayarak tüm insanlığı ezip geçti. Bugün toplumun büyük bir kesiminde, toplum mühendislerinin insan iradesine hiçbir alan bırakmadığına şahit oluyorsunuz; onlar toplumsal bir sorunu çözmeyi yalnızca bilgelik ve hayal gücüne sahip birinin yapabileceği özel bir görevmiş gibi algılıyorlar. Modernistlere göre her şeyin sırf kendi işleyişi uğruna var olan bir prosedüre dönüşmesi gerekiyor. insanların düşünmesine veya gerçek anlamda yaşamasına hiçbir alan bırakılmadı. Artık öyle bir noktadasınız ki insani arzularınızın ya da ideallerinizin bile hiçbir önemi kalmadı.
Modernist dünya algısında, eğer bir unsur veri tablosunda yer almıyorsa, o olgu yok hükmündedir. Asıl sorun ise o tablolara nelerin dâhil edileceğini son derece katı bir şekilde kontrol ediyor olmalarıdır. Bu, "yalnızca kendi seçtiğim ve kontrolünü bizzat elimde tuttuğum bir sistem içerisinde bana kanıtlayabildiğiniz hususları kabul ederim" diyen, insanı çok kolaylıkla deliliğe sürükleyebilecek türden bir mantıksal argümantasyon biçimidir.
Modernitenin en temel niteliklerinden biri, dünyayı etkileyen içsel hâlin devreden çıkarılmasıdır. Dünyanın büyüsünün bozulmasının ya da Nietzsche'nin tabiriyle "Tanrı'nın ölümü"nün esas nedeni budur. Modern toplum bunu o kadar içselleştirdi ki, bunun sinir sistemleriyle alakalı öznel bir durum olduğunu; yani nesnel bir gerçek olmadığını bile anlayamıyor. Buna, kültür veya din gibi değişkenlerin insanlık tarihine nasıl yön verdiği gerçeği ve insanın bilinçaltı dünyası da dâhil.
Bugün erkek ve kadının aynı olduğunu söylemelerinin nedeni, aslında erkeklerin ve kadınların dürtülerindeki, düşünce ve algılama yapılarındaki farklılıkları kıyaslıyor olmaları değildir; asıl amaç, onları sömürmeye çalışan yönetimsel makine perspektifinden bakıldığında her ikisinin de "farksız" olmasıdır. Eşitlik, ampirik düzeyde rasyonel değil, modern materyalist totaliter demokratik Batı rejimleri tarafından sırf öyle istedikleri için rasyonelleştirilmiş bir safsatadır. Çünkü modern dünya, insanlık hâlinin bütününe, yönetimsel makinenin toplumu ne kadar kolay sömürebileceği perspektifinden bakmaktadır.
"Queer" sözcüğü ingilizcede, "garip" ya da "tuhaf" anlamına gelmekle birlikte, 19. yüzyıldan 1980'lerin başına kadar, eşcinsel bireyleri aşağılayıcı bir hakaret olarak, tam Türkçe çevirisiyle "ibne" anlamında kullanılmıştır. Ancak 1980'lerde ve 1990'larda sosyal adalet savunucusu, topluma hiçbir faydası olmayan işsiz aktivistler, bu kelimeyi normal, makul ve mantıklı bireyleri provoke ederek dikkat çekmek amacıyla art niyetli ve bilinçli olarak kullanmaya başladılar.
Açık olmak gerekirse, cinsiyet kuramları gibi konuların üzerine düşünülüp zaman harcanacak kadar önemli olduğunu düşünmüyorum. Bununla birlikte, günümüzdeki feminist wokeist söylem, sıklıkla sözde bir cinsiyet spektrumu iddiasında bulunuyor. Bu temelsiz iddiada beni ilgilendiren konu, henüz hiçbir entitenin böyle bir spektrumun varlığını kanıtlayacak ampirik kanıt sunamamış olmasıdır.
Cinsiyet spektrumu kavramı, öncelikle 20. yüzyılın ortalarında, şiddet içeren terör eylemlerini de gerekçelendirmeye çalışan radikal feminist entiteler tarafından ortaya atılmıştır. Entite Simone de Beauvoir, mavi haplı cuckold beta simp Michel Foucault tarafından dile getirilen postmodernist teorileri taklit ederek bu safsatalara ulaşmıştır. Foucault'nun konumu, temelde toplumsal yapıların güç dinamiklerine hizmet etmek için kullanıldığı fikrine dayanıyordu ve bu da cinsiyete kadar uzanıyordu; ancak bu argüman, erkekler ve kadınlar arasındaki biyolojik ayrımları doğrudan göz ardı ediyordu. Dahası, bu söyleme dahil olan tüm bireylerin komünist ideolojiyle tarihsel bağları vardı.
Tekrarlamak gerekirse, cinsiyet spektrumu kavramı, ana akım düşünceden ayrılan radikal bir fraksiyondan ortaya çıkmış, temelde komünizmle bağlantılı bir hareketten doğmuş ve tarihsel olarak da sıklıkla eleştirilen bir teoridir. ilgili entitelerden hiçbiri cinsiyet üzerine bilimsel çalışmalar veya derinlemesine araştırmalar yapmamıştır. Hem yukarıda ismi zikredilen entite hem de Foucault, öncelikle edebî analize dayanan geleneklerden kaynaklanan belirli ideolojik hedeflerin demagoglarıydı. Bu şahısların sözde teorilerini oluştururken, cinsiyetler arasındaki biyolojik farklılıklara ilişkin antropoloji veya bilim dallarından elde edilen ampirik kanıtları tamamen görmezden geldiklerini anlamak son derece önemlidir.
Ampirik kanıtlardan tamamen yoksun, canı sıkılmış bir entitenin eğlenmek için yazdığı bu edebi teoriler, daha sonra ibne kuramına¹ dönüştü. ibne kuramının metodolojisi, gerçekliğin belirli yönlerini yok saymak için argümanları parçalara ayırmayı içerir. ibne analizi², iktidar konumundakilerin kendi çıkarlarına hizmet etmek için kültürü nasıl inşa ettiklerini inceleyen bir edebi eleştiri işlevi görür. Bunun biyolojik bilimler, deneysel araştırmalar veya insanlık tarihi çalışmalarıyla doğrudan bir bağlantısı olmayan bir edebiyat okulu, bir kadın edebiyatı olduğunu anlamak önemlidir. Temel metodu, toplumsal bir gerçeğin içsel çelişkilerini ortaya çıkarmak ve yanlışlıklarını göstermek için toplumsal gerçekleri yapıbozuma uğratmaktır. Bu analitik yaklaşım, ağırlıklı olarak güç dinamiklerine odaklanan ve cımbızlanmış güç dinamikleri dışında hiçbir olgunun gerçek olmadığını iddia eden Marksist dünya görüşüyle uyumludur. Gerçekte insan kültürü, güçlülerin zayıfları ezmek için kurduğu komplocu bir yapı olmadığından, ibne kuramı analizi karşıt görüşleri dışlar ve güruhlarına yöneltilen herhangi bir muhalefetin, baskıcı yönetim yapılarıyla beraber ve onlar için çalıştığını iddia eder. ibne kuramına göre, cinsiyetieleştirebilme yeteneği, cinsiyetinkendi başına var olmadığıanlamına gelir.
(1) ya da queer kuramı
(2) ya da queer analizi
---
Yetmiş küsur cinsiyetin var olduğu iddiasının kökeni olarak sıklıkla ibne Kuramı gösterilir. Öncelikle bu iddianın kökeni ibne kuramı değildir. Belirli bir sayıda cinsiyet olduğu iddiası, ibne Kuramı safsatasından çok, 2010'lu yıllarda Reddit, Tumblr veya internet sözlüklerinde çeşitli kimlikleri tanımlamak için üretilen terim listelerinden peydahlanmıştır. Çok bildiğini iddia eden, hatta sormadan size ders vermeye çalışan bir entiteye çekebileceğiniz bir şit test de, bu konuları hiç bilmediğinizi söyleyerek 62 cinsiyetin ibne kuramındaki yerini ve açıklamasını sormak olacaktır.
ikincisi, ibne Kuramı safsatası tarihsel bir emsal teşkil etmez ve bilimsel gerekçeden yoksundur. Bilimsel yöntem, reddedilemeyecek kanıtlara dayanan ampirik verilere ulaşana kadar argümanları incelemeyi içerir. Ancak her ne hikmetse, bu safsatayı savunan güruhlar, cinsiyet kimliklerinin varlığını "kendiliğinden" ve "öyle olduğu için" kabul ederler; savundukları safsata temelde dogmatik olduğu için bu konuda tartışmaya açık değillerdir.
Aksine, bu güruhlara kamuoyunda geniş bir konuşma hakkı ve ayrıcalıklar sağlandığınızda karşılaşacağınız manzara, yetmiş küsur cinsiyetin var olduğu yönünde hatalı iddialarda bulunan entiteleri içerir. Bu iddialara itiraz ettiğinizde ya da safsatalarını rahatsız edecek sorular¹ sorduğunuzda, tüm bunları iyi niyetle ve entelektüel bir dürüstlükle yapsanız bile, herkesin kabul ettiği bir gerçeği sorguladığınız gerekçesiyle sosyal dışlanma ve özellikle de dijital mecralarda yasaklanma ile karşılaşırsınız.
(1) "Kadın nedir?" ya da "Bir erkek hamile kalabilir mi?" gibi sorular.
---
Çünkü bu güruh, tüm karşıt görüşlerin egemen sınıflar tarafından düzenlenen bir komplonun parçası olduğunu iddia ederek kendilerine karşıt argümanların doğası gereği kusurlu olduğu dogmasına inanır. iddialarını sorgulayarak bilimsel olarak açıkça kusurlu olduğu yönlerini gösterdiğinizde, tüm bu eleştirilerin mantıksal bir kaynaktan değil, duygusal ve cinsel bir bastırmadan geldiğini iddia ederek kendilerine bir saldırı yapıldığını ve bunun da aslında ne kadar güçlü olduklarının bir kanıtı olduğunu ileri sürerler. Bu dinamik; eleştirinin her zaman dışarıya, yani ötekine yöneltildiği, kendi argümanlarının ise incelemeye tabi tutulmasının bile, görüşlerine muhalif olanların duygusal veya cinsel bir kusuru olduğunu iddia eden bir senaryoya yol açar.
Bu bakış açısının altında yatan postmodernist mantık, tüm ideolojilerin, anlatıların ve güç yapılarının özünde yozlaşmış olduğunu ve daha fazla güç elde etmenin araçları olarak hizmet ettiğini öne sürer. Ancak aynı zamanda, her ne hikmetse, belirtilmeyen nedenlerle, kendi postmodernist ideolojileri daha fazla güç elde etmenin araçları olarak hizmet etmeye karşı bağışıklıdır ve yozlaştırılamaz.
Jordan Peterson ve Alexander Grace gibi önde gelen muhafazakâr entelektüellerin, yalnızca cinsiyet spektrumu kavramını bilimsel kanıtlarla eleştirdikleri için Twitter'dan yasaklanarak susturulmaları, bu güruhların ne kadar baskıcı ve totaliter olabileceklerini göstermesi açısından asla hafife alınmamalıdır. Muhafazakâr özgür yayıncıların susturulmaları, bu grupların ibne kuramını; özellikle de cinsiyet spektrumu safsatasını son derece önemli ve dokunulmaz gördüklerini göstermesi açısından önemlidir.
Bilimsel gerçekler, XY ve bunun daha az çeşitlilik barındıran, dolayısıyla daha ilkel bir formu olan XX kromozomlarına bağlı olarak önemli içsel farklılıklar gösteren yalnızca iki (-yazıyla yalnızca iki-) adet biyolojik cinsiyetin olduğunu göstermektedir. Bir kadının kendisini erkek gibi hissetmesi, estetik cerrahi yoluyla erkek gibi görünmeye çalışması, erkek kıyafetleri giyerek erkeksi bir yaşam tarzı edinmesi, onun genetik düzeyde XX genleri taşıdığı ve kemik yoğunluğunun erkeklerden daha düşük olduğu; kısaca aslında hâlâ kadın olduğu gerçeğini değiştirmez. Bununla birlikte, bazı kişilik özellikleri bir cinsiyette daha baskın olma eğilimindedir; örneğin, kadınlar daha yüksek uyumluluk, nevrotik ve histerik eğilimler sergiler, ancak bireysel düzeyde bazı kadınlar diğer kadınlardan daha erkeksi davranışlar sergileme eğiliminde olması beklenmeli ve normal karşılanmalıdır.
Benzer şekilde, erkeklerde önemli ölçüde daha yüksek miktarlarda bulunan testosteron seviyeleriyle ilgili önemli farklılıklar vardır ve testosteron oranlarıyla yaratıcılık, mantıklı düşünme, bölgesini sahiplenme ve risk alma arasında güçlü korelasyonlar gözlemlenmektedir. Dahası, erkekler üstün mekânsal yeteneklere sahipken ve genellikle nesnelere daha fazla ilgi gösterirken, fiziksel, duygusal ve mental olarak dezavantajlı olan ve aslında tek numarası çocuk doğurmak olan kadınlar sözel beceriler, renk algısı ve bağlantısal düşünme gibi sınırlı alanlarda faaliyet gösterir.
Oldukça önemli bulduğum ve vurgulamak istediğim bir nokta da, tarihte cinsiyetler arasında hiçbir ayrım olmadığını iddia eden tek toplumun modern toplum olmasıdır. Tarih boyunca her toplum, temel biyolojik farklılıklara dayanan, erkekler ve kadınlar için tanımlanmış sosyal rollerin varlığını kabul etmiştir. Erkekler doğuştan fiziksel mücadelede, mekanik, sanatsal ve entelektüel yaratıcılıkta daha yetenekliyken, kadınlar çocuk doğurmaya uygundur. Dahası, kadınlar hamilelik sırasında biyolojik olarak savunmasızdır ve bu nedenle topluluk desteğine ihtiyaç duyarlar.
Burada yazdıklarımın feministleri, entiteleri ve bir grup kadını çileden çıkardığını biliyorum. Elbette ki tarihte sanatsal ve entelektüel yaratıcılıkta, hatta bölge sahiplenme konusunda diğer kadınlardan daha yetenekli kadınlar olduğu gibi, savunmasız ve topluluk desteğine ihtiyaç duyan erkekler de olmuştur. Ancak tarihteki genel ortak toplumsal erkek ve kadın davranış paternlerini incelediğinizde, burada belirttiğim tarihî gerçeklerin, samimiyetimin ve entelektüel dürüstlüğümün alçakgönüllü bir nişanı olduğunu fark edersiniz. Ancak gerçeklikle ilgili şahsi sorunlarınızın kaynağı ya da çözüm mercii olmadığımı da kendinize karşı dürüst bir yaklaşımla kabul etmeniz gerektiğini düşündüğümü bilmenizi isterim. Duygularınızdan sıyrılarak, çocuk doğurmak gibi kadınlığın en belirgin özelliğinin vurgulanmasının sizde neden kin ve öfke uyandırdığını; bu yolla gerçek kadın düşmanının kendiniz mi yoksa kadınlığın bu en önemli özelliğini vurgulayanlar mı olduğu sorusunun yanıtıyla sizi baş başa bırakıyorum.
Sosyal adalet tartışmalarında, Meksika veya Güneydoğu Asya'daki yerli halklar arasında üçüncü cinsiyet kültürlerinin varlığı gibi argümanlar sıklıkla dile getirilmektedir. Bu örnekler, günümüzdeki ibne kuramına ve bununla bağlantılı olan cinsiyet spektrumuna değil, bahsi geçen kabilelerin ruhsal güçler elde etmek için eril veya dişil psikolojilerini yönlendirdikleri ruhani veya şamanik uygulamalara atıfta bulunur. Daha dikkatli bakarsanız, bu kabilelerin ibne kuramından tamamen farklı kökenlere dayanan şamanik uygulamalarını alıp, bunu varmak istediğiniz sonucu destekleyen bir argüman olarak sunmak, günümüzde antik astronot teorisi ya da düz dünya gibi gerçek dışı komplo teorilerini desteklemekten hiçbir farkı yoktur. Günümüzde ibne Kuramı savunucusu veya feminist olmak, düz dünyacı olmak gibidir.
Bununla birlikte, bu tür şamanik roller insan türü için varlığı yadsınamaz bir gerçek olsaydı, neredeyse tüm ilkel toplumlarda gözlemlenerek günümüzde kimsenin tartışmadığı bir norm olarak kabul edilirdi. Ayrıca, ibne Kuramı'na atfedilen yerli halkların üçüncü cinsiyet kavramının tüm kabileyi ilgilendiren bir kavram olmadığını, sadece şaman ve potansiyel şaman adaylarının sınırlı ruhsal¹ pratikleriyle bağlantılı olduğunu anlamak oldukça önemlidir. Bu toplumlar, erkeklerin ve kadınların üremesi için biyolojik bir gereklilik olan cinsiyet ayrımının gerçekliğini ve cinsiyet rollerinin önemini kabul etmeye devam etmiş; atıfta bulunulan şamanik uygulamalar daha geniş kabile normlarını önemli ölçüde etkilememiştir. Türün devamlılığı için birbirine bağımlı, farklı yeteneklere sahip iki biyolojik cinsiyetin varlığı tartışılmazdır.
(1) bedensel değil
---
Ancak sosyal adalet safsataları savunucularının, ampirik kanıt eksikliğine rağmen cinsiyet spektrumu kavramını bu kadar şiddetle savunmalarının nedeni, doktrinlerine duyulacak sadakatsizliği askıya almayı gerektiren bir tür irrasyonel inancı dayatma isteğidir. Takipçileri, bir kez bu tür inançsızlığı askıya almayı gerektiren kavramları kabul etmeye ikna edildiğinde, bu onların davaya bağlılıklarının bir göstergesi olarak hizmet eder ve dünya görüşlerini korumak için duygusal gerekçeler geliştirmeye zorlar. Sosyal adalet bağlamında, bireyler yetmiş küsur cinsiyet bulunduğuna ikna olduktan sonra, kamuoyunu herhangi bir önermeyi kabul etmeye ikna etmek mümkün hâle gelir, çünkü ilkeleri mantıksal akıl yürütme yoluyla değil, inanç yoluyla zaten kabul edilmiştir.
Bitirirken, anlamanız gereken bir gerçek, toplumun bu gibi durumlarda kimin haklı olduğuna değil, ilgili konuda hangi eylemlerin gerçekleştirileceğine odaklanacağıdır. Kişisel görüşüm, tüm bu cinsiyet tartışmalarında, karşı tarafı hiçbir şekilde ikna edici bulmasam da, toplumun bireyleri belirli bir ideolojiyi takip etmeye, bir parti çizgisinde kalmaya veya belirli beklentilere uymaya zorlamaması gerektiğidir. Birinin cinsiyet kimliğini değiştirerek mutluluk bulması takdire şayandır; hayat doğası gereği zor ve onlara içtenlikle iyi dileklerimi sunarım. Aynı zamanda, genel nüfusta çok küçük bir yüzdeyi oluşturan bir grup için toplumun en temel ve ilkel yönü olan cinsiyeti tamamen yeniden yapılandırmanın neden gerekli olduğunu anlamıyorum ve bunun art niyetle yapıldığını düşünüyorum. Sol ideolojilere ve egaliteryen bürokrasilere yönelttiğim keskin muhalefetin aksine, bu meselede her zaman sağduyuya bağlı kalmayı hedefledim. Bireylerin kişisel tercihlerini yaşayabilmelerini önemli buluyorum, ancak daha geniş toplum kesimleri için kural veya davranış dayatma haklarının da olmadığını düşünüyorum.
Entry'lerim boyunca, yukarıda tanımlanan kadın ırkçı siyasi kimlik ile sosyal ve hukuki üstünlüğü bulunan sınıfın vurgulanması gereken durumlarda, “kadın” sözcüğü yerine entite sözcüğü kullanılacaktır.
Modern dünyanın sorunlarının çoğunu aşmakta yaşadığınız zorlukların temel nedeni, bu zorlukların tam anlamıyla "gerçeklere" dayanmaması; aksine, totaliter demokratik Batı rejimlerinin insanları kontrol etmesine olanak tanıyan aldatıcı çerçevelemelerin kullanılmasından kaynaklanmasıdır.
Bunun bir örneği olarak, modern düşüncede arketiplerin veya ideal olanın yokluğu gösterilebilir. Moderniteyi çözümlemeye başlayıp biraz ilerlediğinizde, 'ideal' olanın yokluğunu hemen fark edersiniz ve bu yokluk ya da nihil aslında pek de mantıklı gelmez. Bununla kastettiğim, bir materyalistin felsefi olarak tüm gerçekliğin dokunabileceğiniz fiziksel maddeden ibaret olduğuna inanan kişi olmasıdır.
idealistler ise gerçekliğin, ideal prensipler veya tanrı gibi, fiziksel olarak dokunamayacağınız prensipler tarafından ayakta tutulduğunu düşünürler. Tarihteki çoğu toplum idealistti; buna ek olarak, çoğunlukla önemli ölçüde materyalizmle harmanlanmış idealist toplumlar da vardı. Modern, endüstriyel, totaliter demokratik dünya ise tarihteki tek materyalist medeniyettir.
Modernite, fizik yasaları veya Darwinci seçilim gibi bazı ideallerin gerçek olduğunu kabul ederken, Antik veya Orta Çağ'da inanılan diğer idealleri ise reddediyor. Materyalizmi daha uzun süre ve derinlemesine inceledikçe, materyalist anlayış daha da mantıksız bir hâle geliyor; çünkü maddi olanı analiz etmeye kalkıştığınızda, bunu yapabilmek için ideal standartlara başvurmak zorunda kalıyorsunuz.
Örneğin, neredeyse herkesin gerçek olduğu konusunda hemfikir olabileceği fizik yasaları veya gerçekliği kontrol eden ideal prensipler böyledir. Yerçekimine dokunamazsınız; ancak yerçekimi maddeye tamamen hükmeder. Darwinizm, yaşamı kontrol eden ideal bir prensip veya yasanın bir diğer örneğidir. Darwinizme direnen yaşam formları onun altında ezilir. Bu, bir "ideal" olarak Darwinizm'in "materyal" içinde dokunabileceğiniz hayvan türlerinden daha gerçek olduğu anlamına gelir. Fakat yine de Darwinizm'e dokunamazsınız. Sonuç olarak, çevrenizi anlamlandırmak için belirli tarihsel bağlamın dışında var olan evrensel ilkelere veya prensiplere ihtiyacınız vardır. Örneğin, hem sizin hem de Antik Yunanların bir akıl ve adalet kavramı vardı. tarihe baktığınızda, maddi varlıklarını akıl veya adaletin soyut kavramlarıyla eşleştirmeyi başaran toplumların, bunu başaramayanlara göre önemli ölçüde daha iyi performans gösterdiğini görürsünüz; bu gerçek tüm tarihî kanıtlarla desteklenmektedir. Mülkiyet haklarına ve hukukun üstünlüğüne sahipseniz, ülkeniz zenginleşecektir.
Tarihteki başarılı medeniyetlerin marifeti, aslında maddi varlıkları bu soyut kavramlarla uyumlu hâle getirmeye çalışmaktır; bunu politika, kolluk kuvveti veya benzeri yollarla yapabilirsiniz ki bu da dine çok benzemektedir. Din, maddi yaşamınızı ideal ilkelerle uyumlu hâle getirme sürecidir.
Ancak nazik dikkatlerinizi çekmek istediğim nokta, bu anlayışta örtük olarak yatan şudur: kusursuz laboratuvar koşullarında varlığını doğrulanamadığınız; ancak pratikte insanlık hâlinin neredeyse tamamı için geçerli olan akıl veya adalet gibi idealar, sizin onları birer değer olarak algılayıp algılamamanızdan bağımsız olarak var olurlar; çünkü onlara inanmayı veya değer vermeyi bırakan bir toplum yine acı çekecek ve tarihin yasaları altında ezilecektir. Bu prensipler kendilerine uymayanları cezalandırma gücüne sahip. Bu kulağa fazlasıyla tanrı gibi geliyor mu?
insanlığın binlerce yıl boyunca dinle özdeşleştirdiği tarihî metinlerin içeriğindeki bilgilerin, bilimsel olarak doğruluğu ya da yanlışlığı, materyal düzeyde hayatınızı düzenleyen ideallerin veya Tanrı'nın var olduğuna ya da olmadığına dair bir argüman olarak kullanılamaz. Nihil size hiçbir şey sunmadığı gibi hiçbir şey de vaat etmiyor. Dejenerasyonun dinlerin biçimsel kurallarından bağımsız olarak tamamen sizinle gerçeklik arasındaki etkileşimle alakalı olduğunu biliyorsunuz. Dejenerasyonun sizi götüreceği tek yön yokluk ve hiçliktir.
Modernist ideolojilerin mantıksal argümanlar dizisi oluşturup bunları istediği sonuca doğru bir araya getirmeyi marifet sanması, gerçeği araştırmak değil, kendi önyargılarını rasyonalize etmek, zihinsel bir illüzyon inşa ederek ideolojik bir kurguya zemin hazırlamak ve sonucu baştan belli bir kurguyu meşrulaştırmaya çalışmaktır. Daha dikkatle bakarsanız, tüm egaliteryen görüşlerde aynı örüntüyü tespit edersiniz.
Örneğin Karl Marx, teorisini inşa ederken;
• Hegel'in tarihsel diyalektik teorisinin doğru olduğunu,
• insan doğasını veya tarihini yalnızca ekonomik veya maddi değişkenlerin harekete geçirdiğini, (?)
• tarihin kaçınılmaz olarak işçi sınıfının güçlenmesi ve zaferiyle sonuçlanacak "önceden belirlenmiş (?)" bir yolu izlediğini, (???)
• Ekonomik ilerlemedeki tek değişkenin üst sınıfların alt sınıfları ezmesi olduğunu, (???)
• insan doğasının doğuştan eşit olduğunu, (???)
• Bu sürecin doruk noktasının, tarih tarafından kaderinde yazılı olduğu veya öyle takdir edildiği için devrim yoluyla uygulamaya konulduğunda kendiliğinden işleyecek olan, anarşist, bütünleştirici ya da daha açık ifadeyle totaliter bir state'in yaratılması olduğunu
öne sürdü.
Burada Marx'ın kullandığı yöntem aslında bilgisayar programlama ya da yazılım geliştirmedeki "eğer öyleyse" komutlarını art arda eklemektir. Problem şu ki, insan toplulukları sosyolojik, ekonomik, kültürel ve politik olarak bilgisayar programları gibi basit ilkelerle çalışmaz. Gerçeklik ile sürekli etkileşim hâlinde bulunan insan doğasının, bir bilgisayar programından çok daha kaotik ve öngörülemez olduğunu herkes bilmektedir.
Örneğin, "Eğer Hürmüz Boğazı'ndan dünya petrolünün %20'si geçiyorsa, Hürmüz Boğazı'nın kapanması global petrol fiyatlarını %20 artırır." gibi bir sonuca varamazsınız. Ancak sanayileşmenin getirdiği devasa üretim ve refah, insanlığı o kadar büyük bir kibre ve şımarıklığa sürükledi ki insanlar, ne kadar çok "eğer öyleyse" komutu eklerlerse o kadar zeki olduklarını sanıyorlar.
Kafanızda önceden rastgele belirlediğiniz nihai varış noktasına (örn. eşitliği sağlamak) ulaşmak için ne kadar çok komut eklerseniz, argümanınızın nihai varış noktasının doğru olma ihtimali o kadar azalır. Bu tür argümanlardaki sorun, bu mantık zincirindeki tek bir halka bile yanlışsa veya maddeler belli bir yüzdede yanlış içeriyorsa, Marksizm'in bir ideoloji olarak gerçek dünyada işlemeyeceği anlamına gelmesidir; çünkü gerçeklik aslında çok boyutlu ve karmaşıktır.
Marksist "eğer öyleyse" komutları, göründüğünden daha ciddi bir sorundur; çünkü tam da bu mantık zinciri, yüz milyona varan insanın katledilmesinde kullanılmıştır. Modernitenin en büyük sorunu, ideolojiyi kanıttan, tanımı, tanımlanan nesne, olgu veya varlığın kendisinden; soyut düşünceyi somut gerçeklikten üstün tutarak gerçekliğin temsilini gerçekliğin kendisiyle karıştırmaktır. Bu durum, kültürünüzü son derece saf ve gülünç bir hâle getiriyor; çünkü tamamen yanlış temeller üzerine büyük bir dünya görüşü inşa ediyor, ardından da projenin tamamını geçersiz kılıyorsunuz.
Modernite, mantıklı bile olmayan hedeflere ulaşmak uğruna muazzam bir çaba ve irade gücü talep eder. Örneğin, 80 milyon insanı öldüren egaliteryen bir deney olan komünizm, daha Marx döneminde bile az çok bilgi veya feraset sahibi herkesin tamamen yanlış olduğunu bildiği ekonomik ilkelere dayanıyordu. Benzer şekilde, komünizm, wokeizm, feminizm veya nasyonal sosyalizm nesnel olarak yanlış ilkelere veya fikirlere dayanır; bu nedenle onlara ulaşmaya yönelik her girişim her zaman ters teper.
• erkek ve kadının eşit olduğu,
• cinsiyetlerin sosyal bir kurgu olduğu,
• kültür diye bir kavramın gerçek olmadığı,
• Irk denilen kavramın da aslında kültürel ve sosyal bir kurgu olduğu için var olmadığı, bu yüzden sınırsız sayıda Meksikalıyı veya Cezayirliyi hiçbir toplumsal bedel ödemeden ithal edebileceğiniz
gibi yanlış fikirlere sahip olup, sonra da bu yanlış fikirlerin uygulamada, yani gerçeklik içinde işe yaramamasına şaşıramazsınız.
Modern insanın antik çağ yazarlarını yanlış anlamasının nedeni, kendi dünya görüşlerinin üzerinde hiç düşünmedikleri pek çok farklı "varsayım"a dayanmasıdır.
Zihninizin işleyiş biçimi, içinde bulunduğunuz ve etkileşimde olduğunuz çevreyle yakından ilişkilidir. Gerçekten de zihinsel işleyişiniz ve dünya algınız antik çağ yazarlarından oldukça farklıdır. Örneğin, ateş, hava, toprak ve su simyadaki dört elementtir. Bunlar, maddenin dört temel hâlini, yani katı, sıvı, gaz ve yanmayı ifade etmenin modernite öncesi yollarıdır. Bu şekilde açıklandığında konu hemen anlaşılır; aksi hâlde “dört element” kavramı size son derece saçma gelebilir.
Bunun nedeni, eski insanların dünyayı sizin gibi "kelime anlamıyla" algılamamalarıdır. Bu literalist algı, Sanayi Devrimi'nin kesinliği ödüllendirilmesi gereken bir kavram haline getirmesinden kaynaklanmaktadır.
Antik çağ yazarlarını, kendi dönemlerinde var olmayan standartlarla yargılayamazsınız. Örneğin, Thales tüm maddenin sudan oluştuğunu yazdığında, aslında her şeyin H2O'dan değil, simyasal gelenekte de olduğu gibi, her şeyin akış ve hareket halinde olduğunu kastetmekteydi.
