Kendi çıkarları için açıkça güce ve saldırganlığa ilgi duyan, çoğu zaman bunu saklama ihtiyacı bile duymayan; bebekler dahil olmak üzere fiziksel olarak kendinden daha güçsüz herkese şiddet uygulamaktan çekinmeyen; cinayet gibi çok ağır suçlar işlese bile toplumdan hâlâ sempati gören ergenlik çağına girmiş yetişkin dişi insan.
Argumantum ad hominem. Konu sizin akıl sağlığınız değil. Entry'min altına gelip, anne karnındaki bebeğin erkek olduğu tespit edildiğinde öldürülmesinin meşru olduğunu ima eden bir cevap entry'si giren sizsiniz.
Ayrıca, savunulacak hiçbir yanı olmayan saçma sapan argümanlarınızı savunamayıp arka arkaya mantık safsatalarına başvuran da sizsiniz. Sorduğum soruya “hayır” yanıtını bile veremeyen de yine sizsiniz.
Mantık safsataları yapmaya devam ederseniz, troll olarak işaretleneceksiniz. Çekilebilirsiniz. Çıkarken kapıyı açık bırakın. Ortalık leş gibi östrojen koktu.
Argumentum tu quoque. Bir kişinin öne sürdüğü iddiaya veya eleştiriye mantıklı bir argümanla cevap vermek yerine, onu tutarsızlıkla suçlayarak iddialarını geçersiz kılmaya çalışma safsatasıdır.
Basit bir evet ya da hayır sorusu sordum. Soruma cevap veriniz. Karnınızdaki bebeğin erkek olduğunu fark ettiğinizde onu öldürür müsünüz?
Genetikten ve bunun topluma etkilerinden bahsedilmesinin insanların zihninde ırkçılığı çağrıştırdığının farkındayım. Bu çağrışımı belli bir noktaya kadar anlayabiliyorum. Ancak önce bilimi dininiz ilan edip, sonra da gerçeğin sosyal bir kurgu olduğunu, dolayısıyla gerçeğin olmadığını savunarak bilimsel gerçekleri göz ardı edemezsiniz; bu yolla ilerleme ve iyileşme sağlayamazsınız. Tüm konularda genetik tartışılırken sıklıkla olduğu gibi, genetiğin toplum ve tarih üzerindeki etkisi de tartışmalı olarak değerlendirilebilir; ancak bu konuyu ele almanın birden fazla boyutu vardır. Özellikle ırkın¹ tarih üzerinde önemli bir etkisi olduğunu düşünmüyorum, ancak genetik özellikler, birbiriyle etkileşime giren daha küçük farklı toplulukların ilişkileri için oldukça önemli olmuş olabilir.
(1) Genetiğin değil, ırkın.
---
Irklar arasında zekâ açısından makul bir fark olmadığına dair görüşümün ardındaki mantık, burada (bkz: genetik determinizm/#48155750) yazdığım gibi, IQ'yu doğru bir şekilde değerlendirme kapasitesine dair şüpheciliğimden kaynaklanmaktadır. Coğrafyanın tarihsel gelişmeyi etkileyen birincil değişken olduğuna dair şüphe duymamın nedeni de aynı mantığa dayanmaktadır. Tarihsel olarak zeki ve eğitimli bireylerin dağılımında önemli coğrafi dalgalanmalar olmuştur. Örneğin, 2.000 yıl önce Balkanlar, Mezoamerika, Mezopotamya ve Kuzey Hindistan gibi bölgeler en zeki ve en eğitimli nüfusa ev sahipliği yapıyordu. Bu bölgeler şu anda nispeten düşük IQ puanları sergiliyor. Şu anda IQ'da en yüksek puanları alan Kuzey Avrupa, Japonya ve Güney Çin gibi bölgeler bir zamanlar “vahşilerce” iskân edilmiş olarak kabul ediliyordu. Tüm bu veriler, coğrafi koşullar değişmese bile zaman içinde önemli bölgesel IQ dalgalanmalarını göstermektedir.
Ayrıca, etnik farklılıkların zekâ üzerinde güvenilir ve tutarlı bir etkisinin olmadığını düşünüyorum. Örneğin, Louisiana'daki Anglo ve Hispanik Amerikalıların IQ'ları karşılaştırılabilir düzeydedir ve aynı durum Dakota'daki Anglo ve Hispanik Amerikalılar için de geçerlidir. Eğer etnik köken IQ ile güçlü bir şekilde ilişkili olsaydı, Louisiana ile Dakota'daki Anglo Amerikalıların aynı IQ puanlarını sergilemesini ve benzer şekilde Louisiana ile Dakota'daki Hispanik Amerikalıların da aynı IQ puanlarını sergilemesini beklerdik. Ancak durum böyle değil. Benzer şekilde, yabancı ülkelerde büyümüş, farklı ırklardan gelen diplomatik misyon ve askerî personelin çocukları üzerinde yapılan çalışmalar sonucunda, aynı IQ puanlarını sergiledikleri tespit edilmiştir. Bu da beni kültürel faktörlerin IQ'yu ırkla ilişkili olarak etkilediğini düşünmeye sevk ediyor.
Bu düşünceme önemli bir kanıt da, Afrika'nın dünyanın geri kalanının toplamından daha fazla genetik çeşitliliğe sahip olmasına rağmen, kıta genelinde IQ puanlarında belirgin bir dalgalanma gözlemlenmemesidir. Eğer kalıtım en önemli faktör olsaydı, bu tür dalgalanmaları belirgin bir şekilde gözlemlerdiniz.
insanlık yaklaşık 70,000 yıl önce büyük bir nüfus krizi yaşadı. Küresel nüfus 10,000'e kadar gerileyerek insanlığın neredeyse yok olma noktasına geldi. Homo sapiens'in diğer memeli türleri arasında en sınırlı genetik havuzlardan birine sahip olmasının nedeni bu nüfus kriziydi. Bununla birlikte, çeşitli etnik gruplar arasında kişilik özellikleri ve biyolojik yetenekler açısından bilimsel olarak doğrulanabilir genetik farklılıkların varlığı, genetik varyasyonların zaman zaman tarihin seyrini etkilediğini açıkça ortaya koymaktadır. Bunlardan biri de 6.000 bc civarında, hayvan sürüleriyle hareket eden göçebe/yarı göçebe toplumların yayılmasıyla Ön Asya'da gözlemlenen ve bireylerin yetişkinlikte süt sindirebilmelerini sağlayan genetik seçilimdir. Bu adaptasyon daha sonra, Avrasya'nın büyük bir bölümüne yayılan Aryan toplumları olan Yamnaya, Kuzey Afrika'ya yayılan Natufianlar ve Sahra Altı Afrika'ya yayılan Bantu halkları da dâhil olmak üzere, Eski Dünya'nın önemli bir bölümünü kapsayan dünya çapında göçebe grupların kapsamlı fetihlerini kolaylaştırmıştır. Alternatif olarak, Avrupa'nın tropikal Yeni Dünya'yı kolonize etmesi, daha önce Avrupalılar arasında yüksek ölüm oranlarına neden olan hastalıklara karşı genetik bağışıklığın varlığıyla yönlendirilmiştir; buna örnek olarak Amerika'ya getirilen Afrikalı köleler verilebilir. Genetik bağışıklığın tarih üzerindeki etkisi; Avrupalıların yerli nüfusları yok etmesi, barbar kabilelerin Hindistan gibi sıtmanın yaygın olduğu bölgelere entegre edilmesi gibi birçok örnekte açıkça görülmektedir.
Benzer şekilde, bölgeler arasında genetik olarak değişen kişilik özelliklerinde de farklılıklar gözlemleyebilirsiniz. Örneğin, dışa dönüklük, tehlikeye atılma ve risk alma gibi kişilik özellikleri Doğu Asya'da çok düşükken, Amazon yerli kabilelerinde en önemli karakter ölçütlerinden biridir. Doğu Asya toplumunun muhafazakârlık ve izolasyonculuk geleneklerinin bu varyasyonla ne ölçüde bağlantılı olduğu incelenmeye değer. Bu alanın yeniliği ve bu alandaki araştırmaların ırkçılığı çağrıştırır niteliği nedeniyle konuşmanın bile yasaklanması, muhtemelen keşfedilmemiş binlerce faktörün daha var olduğunu düşündürüyor.
insanlar arasındaki genetik farklılıkların genellikle göz ardı edilmesi gerektiğine inanmama rağmen, bu durum küçük ve nispeten izole popülasyonlarda, dolayısıyla birkaç nesil sonra büyük bir ihtimalle uzak akraba evliliğiyle sonuçlanacak üreme nedeniyle, önemli ölçüde daha olası hâle gelir. Tarih, bu tür darboğazların toplumsal ve entelektüel sonuçlar doğurduğuna dair çarpıcı örneklerle doludur.
izole popülasyonlarda genetik farklılığın az olmasının tarihteki örnekleri arasında Aşkenaz Musevileri, Sasani elitleri ve Çin imparatorluk sınav sistemi yer alır. Aşkenazlar veya geleneksel olarak Doğu Avrupa Musevileri, ABD'deki en başarılı demografik gruptur; en zenginler arasında yer alırlar ve ulusal nüfusun 2%'sinden azını oluşturmalarına rağmen hem sağ hem de sol siyasette, Hollywood'da, iş dünyasında ve sanat dâhil olmak üzere çeşitli sektörlerde önemli bir etkiye sahiptirler. Zekâ seviyeleri ortalamanın üzerindedir; bu da 14. yüzyıl civarında Fransa, ingiltere ve Almanya'nın Musevi nüfuslarını on yıl içinde sınır dışı etmesi ve birçoğunun Doğu Avrupa'ya yerleşmeye zorlanmasıyla yaşanan tarihsel genetik darboğaz göz önünde bulundurulduğunda mantıklıdır. Bu dönemde Aşkenazlar, büyük ölçüde bilişsel yeteneklere dayanan ticari faaliyetler ve zanaatlarla sınırlı kaldılar ve yerel nüfusla önemli ölçüde melezleşmediler.
Zekâda önemli bir seçilim baskısı oluşturmak için, Musevilerin yaşadığı gibi özel faktörler uygulanmalıdır. Hindistan'ın genetik yapısı oldukça kendine özgüdür; aynı köy içindeki farklı kastlar, Norveçliler ve Sicilyalılar arasında gözlemlenenlere kıyasla üç kat daha fazla genetik farklılık gösterir. Hindistan'ın genetik yapısı, yaklaşık iki milyar bireyden oluşan bir nüfus içinde yoğun bir şekilde kümelenmiş çok sayıda küçük etnik gruptan oluşmaktadır. Araştırmalar, bu kastların çoğunun 2,000 yıl öncesine dayanan genetik darboğazları temsil ettiğini göstermektedir; bu, Hindistan'ın dünyanın en yoğun nüfuslu bölgelerinden biri olması ve kastlar arası üreme için sayısız fırsat sunması göz önüne alındığında şaşırtıcı bir gerçektir. Bununla birlikte, kastlar arası ilişkiler tarihsel olarak sınırlıydı çünkü sosyal normlar, bireylerin kendi kastları veya meslek grupları içinde üremelerini ve ilişkiler kurmalarını gerektiriyordu. 2.000 yıldan fazla bir süre boyunca Brahmanlar gibi kastlar, Vedik metinleri yorumlama ve kutsal metinleri ezberleme yeteneklerine göre değerlendirilmiştir. Başarılı Brahmanlar daha fazla çocuk sahibi olur ve böylece belirli genetik özellikleri güçlendirirlerdi. Sonuç olarak, Brahmanlar gibi Hindistan'ın eğitimli elitleri Amerika gibi ülkelere göç ettiklerinde, genellikle kodlama ve bilim gibi alanlarda üstün başarı gösterdikleri görülmüştür. Bu olgu, temelde Hindu kutsal metinlerini incelemeye ve ezberlemeye verilen tarihsel öneme benzemektedir ve kültürel ve genetik faktörlerin zekânın gelişiminde nasıl iç içe geçtiğini vurgulamaktadır.
Bunun bir başka örneği olan Pers imparatorluğu ve Sasani elitleri, antik dünyanın en uzun ömürlü hanedanlarından birini oluşturur. Sasani hanedanı MÖ 224'ten MS 651'e kadar hüküm sürdü ve Pers platosu boyunca son derece katı bir soyluluk sistemi uyguladı. Yedi büyük Sasani ailesi, kendi aralarında evlenerek bir tür kapalı gen havuzu oluşturdu. Bu aileler bürokrasi, askerî komuta ve Zerdüşt dinî metinlerinin yorumlanması konusunda tekeldi. Sasani sarayında astrolojik metinlerin ezberlenmesi, kadim Yunan ve Hindu felsefi metinlerinin çevrilmesi ve karmaşık sulama sistemlerinin yönetimi olağanüstü bir bilişsel çaba gerektiriyordu. Yüzyıllar boyunca, entelektüel kapasitesi kanıtlanmış soylular daha fazla kaynağa, daha fazla kadına ve dolayısıyla daha fazla toruna erişebildi. Sasani sarayında yetişen birçok fizikçi, matematikçi ve filozof, daha sonra islam'ın Altın Çağı'nın entelektüel temellerini atmıştır. Sasani elitleri örneği, kapalı bir genetik havuzun entelektüel üretkenliği nasıl yoğunlaştırabileceğinin çarpıcı bir göstergesidir.
Çin'in imparatorluk sınav sistemi¹, 605 bc'de başlayan ve 1905'e kadar devam eden neredeyse 2.000 yıllık bir süre boyunca, genetik seçilim baskısının muhtemelen en sistematik insan deneyini oluşturur. Çin imparatorluk sınavları, çoğunlukla Konfüçyüs metinlerinin ezberlenmesini, yazılı kompozisyonu ve karmaşık bürokratik muhakemeyi gerektiriyordu. Sınavı geçen küçük bir erkek grubu jinshi unvanını alıyordu ve bu kişiler eyalet valisi veya bakanlık yetkilisi gibi güçlü pozisyonlara erişiyordu. Bu erkekler ortalama iki veya üç kadınla çiftleşerek² fazla sayıda çocuk sahibi oluyorlardı. Sınavı geçemeyen köylülerin doğurganlık oranları önemli ölçüde daha düşüktü. Kuşlar arasında "akıllı" bireyler üreme açısından başarılı olurken "sıradan" bireylerin olmadığı Darwin'in doğal seçilim modelinden farklı olarak Çin sınav sistemi, kültürel başarıyı doğrudan üreme başarısına bağlayan yapay bir seçilim baskısı oluşturdu. Bu sistemin binlerce yıl boyunca uygulanması, modern Çin diasporasının Tayvan, Singapur, Malezya ve özellikle Kuzey Amerika'da gözlemlenen eğitim başarısına günümüzde bile yansımaktadır.
(1) Keju, 科举
(2) Metres veya ikincil eş formundaki side chick uygulamaları
---
Ekim 19, 2026
Sosyal sınıfınızı %50'den fazla oranda genleriniz belirler. Genetik, siyasi inançlar, araç kullanma davranışları ve müzik tercihleri de dâhil olmak üzere insan hayatının neredeyse her yönünü önemli ölçüde etkiler. Bu tartışmalı bir konu değildir ve modern bilim adamlarının tamamı bu konuda hemfikirdir. Zekânın önemli ölçüde kalıtsal olduğu, özellikle farklı sosyal sınıflarda ve bölgelerde ayrı büyütülen tek yumurta ikizlerini içeren çok sayıda çalışmayla tutarlı bir şekilde desteklenmektedir. Modern toplumun ideoloji saplantılı malum kesimleri, içinde yaşadıkları toplumu doğası gereği baskıcı ve adaletsiz olarak görürken, bu tür inançlar demografik verilerle desteklenmemektedir. Sosyal bilim araştırmaları, çağdaş Batı toplumlarının nispeten liyakat esasına dayalı olduğunu ve bu liyakat sisteminin 2008 krizinden başlayarak, özellikle de son on yılda, yükselişe geçtiğini göstermektedir.
Modern Batı ülkelerindeki Profesyonel Yönetici Sınıfı'nın¹ yükselişi nedeniyle zenginliğe ve nüfuza giden başlıca yollar akademik başarı ve sınavları başarıyla geçmekle yakından ilişkilidir. Bu eğilim, zekâyı destekleyen bir seçilim baskısı yaratmaktadır. Bu hassas konu hakkında bazı bilimsel araştırmalar, genel olarak genetik ile sosyal sınıf arasındaki ilişkiyi doğrulamaktadır. Sonuç olarak, genetik faktörlerin meritokratik² toplumlarda sosyal sınıflaşmaya önemli ölçüde katkıda bulunduğunu düşünmek mantıklıdır. Bununla birlikte, üst sınıfların daha iyi eğitim alma ve çalışmalarına daha iyi odaklanma fırsatından yararlandığı ve bunun da sınavlarda iyi performans göstermelerini kolaylaştırdığı bir kısır döngüye benzeyen çok sayıda karıştırıcı değişken mevcut. IQ ve standartlaştırılmış test puanlarının kesin ölçütler olduğu konusunda ihtiyatlı bir şekilde şüpheciyim. Genel olarak konu oldukça karmaşıktır.
(1) Professional-Managerial Class, PMC.
(2) Liyakat esaslı
---
Genetiğe dayalı bir toplum yapısını desteklemediğimi belirtmek isterim. Tarihsel olarak üst sınıfların genetik üstünlüğe sahip olduğu varsayıldı. Ancak üstünlükle övünen bir toplumda zenginliğin bir yan etkisi olan dejenerasyon, üst sınıfların orta sınıflara karşı rekabette sıklıkla kaybetmesine yol açtı. Aynı zamanda son derece yetenekli liderler tarafından yönetilen barbar kavimler, eğitimli, zengin ve dolayısıyla yozlaşmış medeniyetleri sıklıkla yok etmiştir. Ayrıca bireyleri yalnızca IQ'ya göre değerlendirmenin yanlış olduğunu düşünüyorum çünkü bir kişinin değerini tek bir ölçüte göre belirlemek pragmatik bir yaklaşım olmadığı gibi mantıklı da değildir. Zenginleri üstün bir sınıf olarak gören tarihî normlara geri dönmek ahlaki açıdan yanlıştır. Dahası, sosyal politikaları üst sınıfların daha zeki olduğu varsayımına dayandırmanın toplumu daha başarılı yapacağını düşünmüyorum. Tarihsel olarak liyakat esaslı askerî güçler, liyakat esaslı olmayanlardan sürekli olarak daha iyi performans göstermiştir; bu da alt sosyal sınıfların yetenek yoluyla yükselme potansiyelinin önceden var olan elitin kalıtsal prestijinden çok daha etkili olduğunu göstermektedir.
IQ'nun bilişsel yeteneğin somut ve önemli bir yönünü ölçtüğüne şüphe yok; ancak bunun zekânın tamamını kapsadığını düşünmüyorum. Tarihsel karşılaştırmaların gösterdiği gibi, 1910'daki başkanlık tartışmalarında kullanılan dilin 12. sınıf okuma seviyesindeyken bugün 5. sınıf seviyesinde olduğu göz önüne alındığında, bireylerin 1910'dakinden 40% daha zeki olması akla yatkın değildir. Dahası 20. yüzyılın başlarında, eğitimli bireylerin 12. sınıftan üç dilde akıcı bir şekilde mezun olmaları bekleniyordu. Ayrıca gelişmekte olan ülkeleri ziyaret eden herkes, bu ülkelerde yaşayan insanların gelişmiş ülkelerdeki insanlardan entelektüel olarak aşağı olmadığını; aksine, genellikle olağanüstü bir girişimcilik ruhu ve yaratıcılık sergilediklerini fark eder.
Yoksulluk içinde büyüyen, öğrenim hayatında hiçbir başarı gösteremeyen ve tüm bunların sonucunda üniversite eğitimi almamış çok zeki ve hayatta da çok başarılı birkaç kişi tanıdığım gibi, karşılaştığım en ahmak kişilerden biri varlıklı bir ortamda büyüdü, ABD'in saygın bir kurumda eğitim gördü, ancak hâlâ o iğrenç kadınların peşinden koşuyor ve topluma hiçbir faydası yok. Sonuç olarak, IQ, modern bilimin en çok kabul ettiği ve kapsamlı şekilde incelediği bir konu; IQ'nun önemli bir özelliği ölçtüğünü biliyoruz, ancak bu özelliğin ne olduğunu ya da IQ'nun pragmatik olarak topluma ne gibi katkılar sağladığını tam olarak anlamıyoruz.
Bir bilginin veya belgenin bulunduğu yeri gösteren düzenli listedir. Birbiriyle bağlantılı olacak Entry'lere kolayca ulaşmak için aşağıdaki şekilde düzenlenmiştir.
Gelecekte internetteki red pill kültürünün felsefe tarihi kitaplarında “meşru” bir kültür olarak ele alınacağını düşünüyorum. Bunun nedeni, progresif kültürün açıkça başarısız olması ve bu boşluğu doldurabilecek tek görüşün konservatif felsefe olmasıdır.
Red pill, Batı toplumunun geldiği bu noktada, benim yaş grubumdaki erkekler arasında neredeyse tamamen bir norm haline gelmiş durumda; hatta sıradan kadınlar, entiteler, feministler, onların köpeği olan kadın¹ sempatizanları² ve progresif soyboylar, reddetseler bile red pill hakkında belli bir ölçüde bilgiye sahip. Andrew Tate gibi tipleri susturmaya, banka hesaplarını dondurmaya, hapse atmaya çalışan progresif, totaliter demokratik Batı rejimleri muhtemelen red pill kavramını Tate’ten daha fazla meşrulaştırdı.
(1) siyasi kimlik
(2) Simp. Ya da Türkiye'deki ismiyle Meriç.
---
Bir sahteliği yaşamayı kabul etmenin son derece iğrenç olduğunu ve bir yalanı açıkça teşhir etmektense onu yaşamaya devam etmenin toplumu daha da içinden çıkılmayacak bir krize sürükleyeceğini hepiniz biliyorsunuz. Blue pill savunucularını kolaylıkla tespit edip hayatınızdan çıkarmanızı sağlayacak anahtar soruların ana fikri “barış içinde bir sahteliği yaşamak mı yoksa yalanlarla yüzleşerek neticelerine katlanıp olgunlaşmayı mı tercih edersiniz?” olan kapalı sorular sormaktır.
Red pill’in genç erkekler için bu kadar büyük bir olay olmasının asıl nedeni, blue pill’in altında yatan her unsurun sahteliği yaşamanın bir başka şekli olmasıdır. Ancak tam olarak ne değişti de boomerların, X kuşağının ve kısmen Y kuşağının yaşayabildiği yalanlar, Z kuşağı için katlanılmaz hâle geldi? Toplumun daha zengin ve sosyal güvenin daha yüksek olduğu boomer ve X kuşağı döneminde, gerçeklikle hiçbir bağlantısı olmayan progresif, kültürel Marksist, feminist, totaliter demokratik, egaliteryen yalanlar o kadar da maliyetli değildi. Ancak “ortalama” insan yoksulluğa daha çok sürüklendikçe, bu yalanların bedeli giderek arttı.
Aslında, bu yalanları belli bir eşiğin ötesine taşıma cüretini gösteren büyükbaşların, bunu nüfusu yapay yollarla zayıflatıp kontrol edilebilir durumda tutmanın bir yolu olarak sürdürdüklerine inanıyorum. Yaşam standartları düştükçe, genç erkeklerin kafasını karıştırmak için söylenen yalanlar daha maliyetli ve daha iğrenç hâle geldi. X kuşağına, yani blue pill dünyasının günümüz yönetici sınıfına baktığınızda, sosyolojik yapıya karşı artan bir alaycılık görürsünüz. Y kuşağının düşünce ve davranış karakteristiği ise X kuşağına göre daha nihilist, sinik ve şüpheci.
Büyükbaşlar, sorumlu olduklarını iddia ettikleri toplumların yıkımından sadece aktif olarak sorumlu değil, aynı zamanda bu yıkımı adeta destekliyor. 20. yüzyılın marksist, iğrenç feminist, egaliteryen, totaliter demokratik toplumsal kurgusunun¹ devam edebilmesi için gereken yalanların toplumu parçaladığı ve artık sağladığı faydadan çok daha fazla zarar verdiği açıktır. Toplumsal normlar ve değerler içindeki temel yanlışlar, topluma zarar vererek açıkça bölünmelere neden oluyor. Toplumun genel olarak “norm” kabul ettiği, herkes için doğru veya faydalı olduğu varsayılan değerlerin, toplum içindeki bireyler veya gruplar arasında çatışmaya ve bölünmeye yol açarak birliği bozduğunun artık herkes farkında.
(1) ya da sosyal kodunun.
---
Günümüzde;
• erkekle kadının eşit ve aynı olduğu,
• toplumun iyiliği için üçüncü dünya ülkelerinden mülteci ithal edilip polis bütçesinden kesinti yapılması gerektiği, (this is faking treason.)
• çocukların aslında suç işlemeyip suça sürüklendiği,
• 64 adet cinsiyet olduğu,
• insan zihninin boş bir levha olduğu; bu nedenle aslında ırk, kültür, hatta cinsiyet kavramlarının olmadığı; tam da bu yüzden toplum mühendisliği ile herkesin birer azize dönüştürülebileceği,
• konvansiyonel yollarla çok çalışarak toplumda saygın bir konuma gelinebileceği
gibi progresif toplumsal yalanların olumsuz sonuçları, sağladıkları herhangi bir olumlu etkiden çok daha fazladır. Bir feministe anlatır gibi anlatmak gerekirse, bu kanıların topluma verdiği zarar, onlardan gelebilecek herhangi bir iyilikten çok daha büyüktür.
Z kuşağı erkekleri, yukarıda ufak bir kısmını sıraladığım çağımızın en bariz ve en çirkin yalanları nedeniyle en büyük bedeli ödeyen demografik gruptur. Z kuşağı erkeklerini yakından gözlemliyorum ve açıkçası, hâlâ sistemin ne düşündüğünü umursuyorlarmış gibi davranma iradesi gösterebilmelerine bile şaşırıyorum. Progresif, egaliteryen, totaliter demokratik, feminist, jinofaşist, woke Batı solu yerleşik nüfusu hedef aldıkça, hayata atılmaya çalışan genç Z kuşağı erkekleri zarar gören tek demografik grup hâline geliyor. Sisteme ve topluma karşı kin dolu olan bu grup henüz sisteme karşı çıkacak güce veya fırsata sahip değil. Ancak herhangi bir yetki elde ettikleri anda¹ sistemi alaşağı etmek için her adımı atacaklar.
(1) Hayatta kalabilenler önümüzdeki 20 yıl içinde yavaş yavaş bu gücü ve fırsatı elde edecekler.
---
Rejimin genç erkekleri hedef almasının çok geçerli stratejik nedenleri var. Çünkü genç erkekler rejimin çıkarlarını bozabilecek en uygun demografik grubu oluşturuyor; onları hedef almak da yerleşik çıkarların iktidarda kalmasını sağlıyor.
Büyükbaşların genç erkeklerin romantik veya cinsel ilişkiler kurma fırsatlarını kasıtlı olarak baskılaması, erkekler üzerinde kontrol sağlamanın ve mevcut güç yapısını sorgulamalarını engellemenin neredeyse en etkili yoludur. Genç erkekler evrimsel biyoloji açısından genlerini aktarma kapasitesi en yüksek olan grup. Bu durum, genellikle gençlik ve erkeklikle ilişkilendirilen fiziksel güç, üreme potansiyeli ve rekabetçilik gibi faktörlerden kaynaklanıyor. Bu nedenle genç erkeklere odaklanarak onları baskılayan büyükbaşlar, kurulu çıkarlarını ve otoritelerini korumaya çalışıyorlar. Genç erkekler hayatta başarılı olamazlarsa ve istikrarlı ilişkiler kuramazlarsa, mevcut durumu sorgulama veya mevcut güç dinamiklerini bozma olasılıkları daha da azalır. Potansiyel olarak yıkıcı olabilecek bu demografik grubu alt konumda tutmak, mevcut güç yapılarını sürdürmelerine yardımcı oluyor.
Günümüzde hayatın neredeyse her unsuru hâlâ 20. yüzyılın “blue pill” yalanlarından etkileniyor. Dolayısıyla, genç erkek demografisinin progresif, egaliteryen, totaliter demokratik, feminist, jinofaşist, kültürel marksist woke Batı ideolojisine karşı çıkmak için birçok nedeni var. Öte yandan, orta yaşlılar¹ ve yaşlılar², blue pill düzenine kişisel, duygusal ve finansal açıdan bağlılar.
(1) X ve Y kuşağı
(2) Boomers
---
Daha genç, dolayısıyla daha deneyimsiz olan Z kuşağı erkekleri, hayat kalitesinin çöktüğü, yaşam maliyetinin yükseldiği, ekran bağımlılığı ve özellikle dijital ortamdaki bitmeyen ilgi, onaylanma sonucu aşırı uyarılmayla yani kadın fornosundan¹ beyni süngere dönen genç kadınlardaki ruh sağlığının kötüye gitmesi ile flört seçeneklerinin azaldığı ve giderek daha zorlaşan bir dünyada hayata tutunmaya çalışırken, ana akım medya ve kamuoyununanlattığı hikaye ile yaşadıkları deneyimlerarasında muazzam farklılıklarla karşı karşıya kalıyorlar.
(1) Lnstagram, dating apps ve kadınların aşırı ilgi gördüğü tüm dijital platformlar kadın fornosudur.
---
Kendisinden faydalanan neredeyse tek demografik grup kadınlara; ofis işlerinde erkeklerden 12 kat, tersanede kaynakçılık gibi oldukça maskülen işlerde bile 7 kat daha fazla işe alınma şansı tanıyan jinofaşist rejim, Z kuşağındaki genç erkeklere sistemle barışık yaşamaları için hiçbir neden sunmuyor. Sistem, genç erkekleri dışlayarak toplumun işleyebilmesi için şart olan iş, eş ve anlam gibi en temel insani ihtiyaçlarını bile karşılayamıyor. Dolayısıyla Z kuşağı erkekleri, kendilerine sunulan dünya görüşlerinin bir yalan olduğunu ve içinde bulundukları toplumun kendilerine aktif olarak zarar vermek üzerine kurulduğunu fark ederek bu distopyadan çıkış yolunu başka yerlerde arıyor. Bu gerçeklerle yüzleşecek kadar güçlü olan Z kuşağı erkeklerinin oranı %15'i geçmez. Geri kalanlar ise durumlarının ne kadar umutsuz olduğunu kademeli olarak öğrenmek zorunda kalacak.
Boomerların rejime karşı çıkmamalarının nedeni, tüm bunları bilinçaltında bilmeleridir. Antik bilgelik üzerine yaptığım okumalarda fark ettiğim ilginç bir gerçek var. insanlar hiyerarşiyi ve güç ilişkilerini bürokrasiyle, atamalarla ya da yapay ast-üst ilişkileriyle değil, derin bir biyolojik temelde içgüdüsel olarak anlarlar. Boomerlar sistemden yeterince fayda sağladıkları için sistem onların diğer tüm psikolojik dengeleyici unsurlarını yıktı. Bu sistemin kötü ve çarpık olduğu çok açık, çünkü sistem zaten diğer tüm psikolojik dengeleyicileri ortadan kaldırmış ve bağımsızlık girişimlerinin hepsini yok etmiş durumda. Boomerlar, temelde kendi yarattıkları sistemi reddetmenin kendi tanrılarını reddetmek anlamına geleceğini biliyorlar.
Gerçek amacı öjeni ve soykırım olan rejimin yalanları, özellikle de flört konusundaki yalanları son derece iğrenç ve apaçık ortada. Birincisi, kadının cinsel özgürlüğünün her anlayışın üzerinde tutulması gerektiğini dikte eden ve kadın cinselliği kontrol edilmediğinde yıkıcı etkilerini göstermeye başlayan hipergaminin varlığını açıkça reddeden rejim, bir kadın sosyokültürel ve sosyoekonomik olarak erkekten üst sınıftan olmadıkça, erkekler ve kadınlar arasında hiçbir derin ayrılık olmadığını yalanını satmaya çalışıyor. Toplumdaki bir kısım erkeğin bu koca yalanı kabul etmesi akıl almaz. ikincisi, kadınların saygı ve nezaketi cinsel olarak ödüllendirdiğini iddiası. Bunun evrimsel psikoloji açısından bir safsata olması bir yana, kadınların kendileri bunu açıkça reddediyor. Üçüncüsü, kadınların liderlik veya yüksek yoğunluklu pozisyonlara erkeklerle eşit derecede yatkın olduğu yalanı. Rejim, kadınların sözde nazik ve şefkatli cins olarak liderlik ve yönetim pozisyonlarında daha etkili olduğunu iddia ediyor; ancak sahadaki gerçeklere baktığınızda, durumun hiç de anlatıldığı gibi olmadığını görüyorsunuz.
Profesyonel araştırma şirketlerinin verimliliği artırma amaçlı araştırmalarına göre, erkek yöneticilerle kadınlar arasındaki en önemli fark çatışmaya karşı tutumlarıdır. Erkekler çatışmayı açıkça yürütürken, kadınlar iş yerinde doğrudan çatışmaya girmek yerine, rakiplerini örtülü bir şekilde zayıflatıp dışlama stratejisi izler. Örneğin, bir kadınla aynı görüşte değilseniz ya da kadınların olumsuz bir özelliğini dile getirirseniz, argümanlarınız mantıklı, tutarlı ve verilerle desteklense bile günün sonunda "kadın düşmanı" olarak damgalanırsınız. Çünkü günümüzün kültürel yapısında kadınlar eleştirilemez bir konumdadır ve her zaman haklı kabul edilir.
Bir toplumda aslında kimin baskı altında olduğunu anlamak istiyorsanız, kimin kimi eleştirmesine izin verilmediğine bakmalısınız. Kadınlarla doğrudan konuşmak, rejimin ortaya attığı birçok soykırımcı ve öjenik efsaneyi ortadan kaldıracaktır. Örneğin, kadın müziklerini dinlediğinizde, şarkı sözlerinin kadın kusurlarını¹ açıkça dile getirdiğini görürsünüz. Kadınlar, kendi çıkarları doğrultusunda açıkça güce ve saldırganlığa ilgi duyarlar ve çoğu zaman bunu saklama ihtiyacı bile duymazlar. Kadınların “bad boy” tercihinin nedeni, doğaları gereği iyilikten çok kaosa çekim duymalarıdır. “Ortalama iyi” bir kadın neredeyse her zaman duygusal ve kaotik bir acıyı can sıkıntısına tercih eder. Tüm bunları ben uydurmuyorum; her nedense hâlâ forno kategorisine alınıp sansürlenmeyen kadın cinsel ve edebî fantezi kitaplarını okursanız, feministlerin itiraf edemediği gerçekleri açıkça görürsünüz.
(1) Bu iğrenç müziklerin sözlerini 'incellere' yazdırıyorlar olsa gerek.
---
Geç Z kuşağı ve Alfa kuşağının sıklıkla kullandığı alpha, chad, beta, cuck, sigma ve rizzler gibi argo kelimelere dikkat edilirse, cinselliğin ahlakla değil; güç ve egemenlikle kesiştiği fark edilir. Bu eğilim devam ederse, ki edecek, net ahlaki standartların olmadığı ve sürekli şiddetin yaşandığı dejenere bir topluma doğru sürüklendiğinizi rahatlıkla görebilirsiniz. Kadınların eğilimlerinin ve doğasının farkında olan bazı erkekler, sistemi yıkmaları durumunda kadınların kendilerini çekici bulacağına inanıyor. Bence toplumsal çöküşün eşiğinde olmanızın nedenlerinden biri de bu. Buna dikkat eden insan sayısının bu kadar az olmasına ve akademinin sessiz kalmasına inanamıyorum. Bunun da ötesindeki asıl nokta, cinsiyeti ve cinselliği toplumun baskın düzenleyici ilkesi haline getiremezsiniz, çünkü bu her zaman kaosa yol açar. Rejimin bunu fark edememesi gerçekten şaşırtıcı.
Hiperfeminize toplumların ilk dikkat çeken özelliklerinden biri, kadınlar arasında artan, kızışan, hatta bazen şiddete varan cinsel rekabettir. Bu cinsel rekabetin nedeni kadının cinselliğinin kontrol edilmemesidir. Kadın cinselliğinin kontrol edilmemesinin nedeni, otoritenin yokluğu ve değerler hiyerarşisinin tersine dönmüş olmasıdır. Tarih boyunca farklı coğrafyalarda, kültürlerde ve tüm dinlerde kadın cinselliği kontrol edildi. Bunun nedeni, toplumdaki kadınların en tepedeki %15 ila %20'lik erkekler için birbirleriyle giriştiği cinsel rekabeti önlemekti. Feminist yalanların aksine, bu toplumların kadın cinselliğini kontrol etmesi, yani kadın cinsel rekabetini önlemesi için çok geçerli nedenleri vardı, çünkü hiçbir uygarlık, başta kadınlar olmak üzere, herhangi bir amaç için nedensiz yere zaman veya enerji harcamaz. Bu nedenle büyük dinler, tek eşlilik, evlilik zorunluluğu ve boşanma yasağı gibi kurallarla; toplumsal gelenekler ise görücü usulü evlilik ve beşik kertmesi gibi, cinsiyet ve cinsellik etrafında sosyal korumalar oluşturmuştur. Erkek cinselliğini kontrol edip kadın hipergamisini tamamen serbest bırakırsanız, ortaya çıkacak verimsiz toplumun garip bir şekilde cinselliği arzulaması, cinsellikten tiksinmesi veya cinselliğe takıntılı olması rastlantı olmayacaktır.
Çoğu genç erkek için, aslında cinsellikten bağımsız olarak, tüm toplumun bir yalandan ibaretolduğunun farkına vardıkları ideoloji olan red pill'in uygulamadaki ilk adımı, karşı cinsle flört etmektir. Bu konuyla kişisel olarak bağlantı kurabiliyorum, çünkü ben de aynı süreçten geçtim. Ergenlik döneminde, kadınlarla ilişkilerde başarılı olmak için onlara, sanki patronumuzmuş ya da bize karşılıksız para veriyorlarmış gibi sadece saygı duymamız gerektiği yalanıyla büyütüldük.
Daha sonra, 2017 sonlarında, erkeklerin kadınlara hiçbir cinsel ilgi duymaması gerektiği, hatta onlara bakmaması gerektiğini öne süren Me Too hareketi, toplum sosyolojisinin ve ana akım medyanın merkezinde yer alıyordu. Boomer, X kuşağı, hatta erken Y kuşağı bunu anlamakta zorlanabilir, ancak benim yaşımdaki erkekler için toplumsal norm, özellikle genç erkeklerin kadınlara ilgi duymasının sosyolojik olarak kabul edilemez bir davranış olmasıydı.
Bunu sosyal norm düzeyinde anlamlandırabilsem de, kadınların erkeklerle eşit olduğu ve kadınlara saygı duyulması gerektiği yalanları dürtüsel olarak yanlış geliyordu. Red pill'i ;
• ilişkide erkeğin değerinin saygı, kadınının değerinin ilgi ve onaylanma olduğunu;
• saygının toplum tarafından karşılıksız verilen bir değer değil, topluma fayda sağladıkça elde edilen bir değer olduğu,
• erkeğin oyuna sıfır değerle başlayıp (neredeyse sıfır diyelim, çünkü sıfırdan başladığımı iddia edemem) zamanla değer kazandığını,
• kadınların ise oyuna maksimum ilgi ve onaylanma değeri ile başladığını, zamanla doğal olarak yaşlandıkça ve yaptıkları yanlış hamlelerle bu değeri kaybettiklerini,
• aşağılık jinofaşist rejimin kadınlara saygı duy ve benzeri komutlarının, kadınların değerlerini kaybetseler bile rahat yaşamaları için, yani temelde değer kaybetmekten korkmadan yaşayabilmeleri için uydurulmuş kadın merkezci bir manipülasyon olduğunu,
okudukça, içeriğin hem mantıksal hem de dürtüsel olarak taşları yerine oturttuğunu fark ettim. Daha 16-17 yaşımda erkek-kadın ilişkilerinin tarihini inceledikçe rejimin dayatmalarının ne kadar akıl dışı olduğu açıkça ortaya çıkmaya başladı.
Red Pill'in internet ortamındaki organik gelişiminden genç erkeklerin ana akımına girerek bir kültüre evrildiği dönem, bu kültürel aşamanın sembolü olan Andrew Tate'in tüm dünyada popülerliğe ulaştığı 2022 yazıdır. Bu dönem, birçok genç erkeğin kendini her yönden geliştirmeyi bir yaşam biçimi haline getirdiği belirli bir kültürel anı temsil ediyor. Bunun gerçekleşmesinin bir diğer nedeni, jinofaşist düzen içinde genellikle mutsuz olan erkeklerin, red pill'in kendilerine zengin olduklarında daha çok kadınla yatmanın onları mutlu edeceğini söylemesiydi. Birçok genç erkek gibi ben de bu hesaplaşmadan geçtim. Zamanımı gerçekten bunlarla mı geçirmek istiyorum? O ortamın bir parçasıyken, birçok insanın eğlenmek uğruna belli kalıplara uyduğunu gördüm, ancak çok az insan gerçekten eğleniyordu.
21. yüzyılın en yaygın yaşam tarzı olan hedonizm, gerçekten değer verdiğiniz insanlarla birlikte olmadığınız sürece abartılmış bir balondan ibarettir. insanların yabancılarla kulüplere gidip, hiçbir anlam ifade etmeyen bir ortamda, aslında çok az tanıdığı kadınlarla birlikte olup sızana kadar sarhoş olmalarını anlamıyorum. Eğer irade sahibi bir birey olduğunuzu düşünüyorsanız, herhangi bir eylemi sırf başkaları, özellikle de yakınlık dereceniz ne olursa olsun kadınlar öyle istiyor diye yapmamalısınız. Günün sonunda, çevreye uyum sağlamanın size neredeyse hiçbir değer kazandırmadığını fark edeceksiniz; çünkü hiçbir topluluk sizi gerçekten umursamıyor ve size kalıcı bir fayda sağlamıyor. Bu nedenle, yürümek istediğiniz yolu kendiniz çizmelisiniz.
Aslında kişisel gelişim evresi, genç erkeklerin yapabileceği en iyi şeydi ve 'red pill' akımının genel olarak genç erkekler üzerinde olumlu bir etki yarattığını düşünüyorum. Ancak her toplumsal hareketin doğası gereği, bu gençler ya sırf süreç adına kendilerini dönüştürmeye çalıştılar ya da bir süre sonra sıkılıp kendi yollarına yöneldiler. Bu evrede tanıştığım genç erkeklerin birçoğu, zamanla din, siyaset, aile veya entelektüel alanlar gibi daha derin konuları keşfetmeyi seçti.
Red Pill'de gerçeğe aykırı bulduğum söylemlerden biri, her ne kadar feminizm kadar retardatif seviyede olmasa da, dünyanın dışsal bağlamını anlama konusundaki yetersizliğidir. Red pill kültürünün, “eğer zengin değilsen, istediğin halde sürekli s2şemiyorsan veya tam bir chad değilsen, bu senin suçun çünkü zayıfsın; yeterince çabalarsan istediğin her hedefe ulaşabilirsin” yönünde örtük bir varsayımı var. Ancak gerçeklik böyle çalışmaz. 21. yüzyıl krizinin tam ortasındaki karanlık zamanlardan geçiyoruz. Tarihe baktığınızda, yaşadığınız zaman diliminin sıra dışı bir anomali olduğunu fark edersiniz. Gerçeklik size çoğu zaman acımasız bir olay örgüsü sunar ve siz de zor bir ortamda elinizden gelenin en iyisini yapıp sarf ettiğiniz çaba kadarını alırsınız. Ayrıca istediğiniz her hedefe ulaşamazsınız; birçok başarıyı doğduğunuz gün kaybettiniz ve bu kötü bir durum değil, çünkü herkes kendi rolünü oynamak için burada.
Özellikle içinde bulunduğu demografik grupta neredeyse herkesin başarısız olacağı, yatay ve dikey hareketliliğin çok düşük olduğu, temelde zorlu bir tarihsel dönemde, her olumsuzluğa rağmen gerçekçi olmayan hedefler için çabalayıp doğal olarak başarısız olduklarında, bu insanları yeterince çabalamamakla ya da zayıflıkla suçladığınızda ya yetersizliklerini kabul edemezler ya da bu yüzden kendilerini aşağılama döngüsüne saplanıp kalırlar. Birçok insan, yaşadığı sorunların aslında kendilerinden kaynaklı olmadığını; bu sorunların çağımızın ruhuna ait, gerçeklik içindeki ilişkiler örgüsü seviyesinde bir sorun olduğunu fark edecek kadar olgun değil. Bu nedenle, erkekler ve özellikle de kadınlar, sürekli imkânsız hedeflere ulaşamadıkları için başkalarını suçluyorlar.
Günümüzdeki genç erkekler, durumu değiştirmek için enerjilerini siyasete yönlendirenler, kendilerini geliştirmeye çalışanlar ve nihilizme düşenler arasında bölünmüş durumda. Bu grupların her biri 21. yüzyıl krizi karşısındaki çaresizliğini kabul etmek istemiyor. Yaşadığınız dünya, doğası gereği zor; birçok insan beklentilerini gerçekleştirmekte başarısız olacak ve bu onların suçu değil. Ancak acı olduğunu sandıkları gerçeklerden kaçınmak, durumu daha da kötüleştirebilir.
Red Pill'i bazı noktalarda saçma bulduğumu da söylemeliyim. Birincisi, hiçbir olgun erkek tüm hayatını sekse adamamalı. Kısaca ve genel bir ifadeyle, kadınlar sizden statü ve duygularını pozitif ya da negatif yönde harekete geçirebilme yeteneğine sahip olmanızı istiyor. Örneğin, 21-22 yaşında kendi evinizde yaşıyorsanız, giyiminize ve kişisel bakımınıza biraz dikkat ediyorsanız, karşınızdaki sürtüğün kişiliğini doğru analiz edip oyununuzu doğru kuruyorsanız, bacaklarını hızlıca açıyorlar. Temelde bunu size zevk vermek için değil, sizi müttefik olarak kazanmak için yapıyorlar. Özellikle genç erkeklerin durumunu anlayabiliyorum. 15-16 yaşından sonra kadın bedeni çok çekici ve gizemli. Toplum, kültür, ana akım medya ve rejim tarafından sürekli demonize edilen bu doğal dürtüyle baş edebilmek kolay değil. Özellikle de kadın dürtüleri ve her türden sapkın eşcinsel dürtüler sürekli kutsanırken, yalnızca erkek dürtülerinin demonize edilmesinin sizi çileden çıkardığının farkındayım.
Bir medeniyetin gelişebilmesi ve sağlıklı bir toplum için, o toplumdaki erkeklerin 16, en geç 18 yaşında cinselliği kafasından atıp işlerine odaklanarak toplumsal verimi maksimize etmesi gerekir. içinde yaşadığınız gibi çöküşe geçmiş medeniyetlerdeki rejimler ise hiçbir zaman bunu sağlayamaz. Ancak 20'li yaşlardan sonra devam eden seks düşkünlüğü utanç verici ve düşük bir yaşam tarzıdır. Gençliğinde karşı cinsle içli dışlı olmuş “oyuncu” erkeklerin neredeyse hepsi, kısa sürede seksten sıkılıp başka ilgi alanlarına yöneliyor.
Ayrıca, erkekliği yalnızca iyi görünmek, para kazanmak ve seks yapmakla değerlendirmek de yanlıştır; çünkü bu jinosentrik bakış açısı, erkekliğin kadınların ne istediğiyle tanımlanmasına dayanır. Kadınların erkekliği tanımlamasına izin verdiğinizde, bunu sizin değil, kendi çıkarları doğrultusunda yaparlar. Cinsiyetler arası empati farkını en yoğun hisseden neslin erkekleri olarak kadınlara hâlâ sempati duyduğunuzu ve dürtüsel olarak onları korumak istediğinizi biliyorum. Ancak kadınlarla aynı cinsten olmadığınızı asla unutmamalısınız. Onlar sizin dostunuz veya arkadaşınız değil; özellikle son 20 yıldır söylemleri ve eylemleriyle bunu açıkça kanıtladılar. Kadınlık, en basit ve ilkel tanımıyla, düşmanı ikna ederek kendi çıkarları doğrultusunda kullanmak, yani manipülasyon yeteneğidir.
Red pill akımının kısmen yapay olduğunu ve her iki cinsiyeti de genellediğini düşünüyorum. Hayatınızdaki tek değer kaslı olmak, para kazanmak ve lnstagram'da çok sayıda çekici kadın tarafından takip edilmek gibi birkaç ölçüte indirgeniyor. Böyle bir yaklaşım, dünyayı çok ahmakça ve feminize bir seviyeye indirgiyor. Ancak gene de Z kuşağındaki Red Pill hareketiyle gurur duyuyorum. Bu süreç başladığında, erkekler en temel hedonizmi sınırlandırdılar; bu genellikle ruhun yukarı doğru hareket ettiği ilk aşamadır.
Geri dönüp baktığımda birçok erkekte hayatın kendisiyle gerçekten başa çıkma çabası görüyorum. Nihilist black pill okyanusunu aşarak değerli ve anlamlı olanı arayan birçok genç erkek görüyorum. An itibarıyla, yeterince erkek okyanusu geçti. Kazanacağız çünkü neo-libtard, aşağılık feminist, jinofaşist, kültürel marxist woke düzen, eşyanın tabiatı gereği hayatta kalamayacak, ancak giderken topluma ve medeniyete çok fazla zarar verecek.
Kültürel değişimler gerçekleştiğinde, yalnızca küçük bir elit kesim yaşananları analiz ederek ayrıntılı görüşler geliştirir. Bu fikirler zamanla popülerleştikçe, genel nüfus ayrıntılar üzerine kafa yormak yerine konunun basitleştirilmiş bir versiyonunu benimser; çünkü aşırı düşünmek eyleme geçmeyi engelleyebilir. Herkesin kendini filozof sandığı ve çok fazla düşünen bir toplum sağlıklı işleyemez. Özetlemek gerekirse, şu an itibarıyla, red pill'i benimseyenler veya en azından blue pill'i reddedenler birçok yöne dağılmış durumda. Bu dağınık grupların çoğu hâlâ sığ, ama en azından bu nihilizm çağının bir sonunu bulacağız. Bize ekonomik, kültürel, sosyal ve siyasi bir harabe bırakan boomerların çağı çoktan sona erdi; sadece henüz farkında değilsiniz.
“lt was always the women, and above all the young ones, who were the most bigoted adherents of the Party, the swallowers of slogans, the amateur spies and nosers-out of unorthodoxy.”
Nietzsche, 19. yüzyılın ortalarında, Tanrı'nın ölümünün gerçekleştiğini, ancak insanlığın bu gerçeği tam olarak kavrayamadığını dile getirdi. Nietzsche, alegorik anlatımında, bir kişi bir kasabayı dolaşarak "Tanrı öldü! Onu öldürdüler!" diye haykırır; ancak kasabalılar bu kişiyi deli olarak görür, oysa o yalnızca algıladığı gerçeği haykırmaktadır. Sonraki iki nesil boyunca bu farkındalık, Tanrı'nın ölümüyle eş zamanlı olarak tüm dünya görüşlerinin ve toplumun çöküşüne yol açtı. Toplumun çöküşü, sanıldığı gibi bir trebüşe atımıyla şehrin harap olması gibi aniden gerçekleşmez; toplumun feminizasyonu benzeri nedenlerle standartların kademeli olarak düşüşüyle, tespit edilemeyecek şekilde yavaş yavaş gerçekleşir. Tanrı'nın ölümünü ve bunun sonucunda önce komünizm ve faşizm, daha sonra wokeizm veya feminizm gibi bürokratik ideolojilerin yükselişini gözlemledik. Bu ideolojiler geçmişte on milyonlarca insanın ölümüne neden oldu; şimdi aynı katliam anne karnında devam ediyor.
Tanrı'nın ölümüne benzer büyüklükte ve muhtemelen Nietzsche'nin söyleminin merkezinde yer alan bir başka önemli olayın da Darwinizm'in ortaya çıkışı olduğunu anlamak önemlidir. Darwinizmi, çağımızın en önemli felsefi sorusu ve modern ideolojilerin genellikle görmezden geldiği, yasaklı bir konu olarak görüyorum. Bir kez doğru anlaşıldığında, Darwinizm son derece etkileyici ve çürütülemezdir; dünya görüşünüzün her yönünü etkiler. En güçlü olanın ya da en iyi uyum sağlayanın hayatta kalmasını açıklayarak uluslararası çatışmaları, tarihleme davranışlarını, dinozorların ve mamutların fosil kayıtlarını açıklar. Darwinizm, temel sadeliğiyle karakterize edilen ve buna rağmen varoluşun geniş bir yelpazesini açıklayan, şimdiye kadar geliştirilmiş en zarif teorilerden biridir.
Günümüzde aklı başında herkes Darwinizmin geçerliliğini kabul ediyor; ancak toplumunuzun temel ilkeleri büyük ölçüde Darwinizmi göz ardı eden ideolojik bakış açılarına dayanmaktadır. Darwinizm, para, kıskançlık veya cinsiyet gibi kavramlara benzer; o kadar somuttur ki, bireyler teoride varlığını kabul edebilirler, ancak gerçekte somut etkilerini görmezden gelmeye ve göstermemeye çalışırlar. Bireyi toplumsal algının odağına alarak kaygının merkezine yerleştiren neoliberalizm ve sözde baskıcı hiyerarşilere karşı çıktığını iddia eden solculuk gibi 20. yüzyılın ideolojik çatışmalarından sağ çıkarak varlığını sürdüren iki temel ideolojiyi ele aldığınızda, bu ideolojiler, hâlâ Batı entelektüel çevrelerinde hâkim olan baskın dünya görüşünü temsil etmektedir; ancak her ikisi de özünde, Darwinizmin gerektirdiği mantıksal sonuçlarla tam olarak yüzleşemez.
Toplumunuzun temelini oluşturan ve sorgulanması tabu sayılan ideolojik bütünlüğün büyük bir kısmı, Darwinizm ve onun temel mantığı etrafında dönmektedir. Örneğin, modern Batı bazı kültürlerin başarılı olurken diğerlerinin başarısız olduğu gerçeğini kabul ederek küresel rekabetin gerçekliğiyle yüzleşmekten kaçınmaktadır. Benzer şekilde, insanların tüm niteliklerde eşit olamayacağı fikri ve savaşın çoğu zaman gerekli olduğu ya da pasifizmin çoğu durumda etkisiz olduğu görüşü, Batı'nın kabul etmek istemediği ve Darwinizmle çeliştiği önemli noktalardır.
Hem solcu hem de neoliberal ideolojiler, tezlerine Darwinci ilkelere doğrudan karşı çıkan sonuçlarla başlıyor. Neoliberalizm, bireysel seçimin her kriterden daha önemli olduğu sonucuna varır ve bir birey belirli bir cinsiyeti veya yaşamak için belirli bir ülkeyi seçerse, dünyanın bu istekleri karşılamak için buna uyum sağlaması gerektiğini savunur. Ancak bu bakış açısı, hayatta kalmanın temel önemini göz ardı ediyor. Darwinci bakış açısıyla hayatta kalmak, toplumla iş birliğini gerektirir ve bireyin önemi nispeten azdır. Bir başka ifadeyle, "Toplum bana ayak uydurmalı çünkü ben toplumun bu işi böyle yapmasını istiyorum." gibi bir mantığa sahip olamazsınız. Örneğin, “Çok sevdiğim babamı kaybettim; Babalar Günü'nde kendimi kötü hissediyorum, bu yüzden bundan sonra Babalar Günü kutlamaları çok abartılmasın.” gibi bir talebi topluma diretemezsiniz. Çünkü toplum, içerdiği kadınlar gibi mental ve duygusal olarak zayıf ve dezavantajlı her bireye uyum sağlayamaz. içinde yaşadığınız topluma uyum sağlaması gereken sizsiniz, çünkü sizin duygusal ve mental zayıflığınızın sorumlusu toplum değil, kendinizsiniz.
Toplumsal uyum yazmışken, modern sol; tüm bireylerin sözde eşit olduğunu ve toplumsal güç ve konum farklarının ahlakı olumsuz yönde şekillendirebileceğini ileri sürüp iş birliğine dayalı uluslarası barışçıl bir dünya düzeninin kurulmasını savunarak Darwinizm'e karşı çıkmakta; güçlülerin özünde baskıcı, yozlaşmış ve kötü niyetli olduğunu ve ezilen grupların toplumsal ayaklanma yoluyla yükseltilmesinin ütopyaya ulaşmak için yeterli olduğunu varsayan yanlış dogmalara inanmakta; dahası, eğitim ve sosyalleştirme yoluyla insanlığın mevcut sınırlamaları aşarak ütopik özlemlerine ulaşabileceği gibi asılsız varsayımları savunmaktadır. Daha dikkatle bakarsanız, tüm bu solcu boş inanışlar Darwinist bilimin önerdiği dünya görüşüyle temelden çelişmektedir.
Böylesine dengeli ve ahlaki açıdan sağlam bir anlayışın bir başka örneği de erkek ve kadın kimliklerinin üreme sürecinde üstlendikleri roller nedeniyle Darwinci bakış açısından son derece önemli olmasıdır. Ancak modern sol bu tür ayrımların var olamayacağını savunmaktadır. Darwinci dünya görüşüyle tutarlı, ancak modern toplumun kabul etmek istemediği bir başka örnek de çağdaş toplumda anneliğe verilen önemin azalmasıdır. Anne veya ebeveyn olmak, en sıradan ve en az değer verilen faaliyetlerden biri olarak algılanmaktadır; genç bir kadına sanatçı olmak veya anne olmak arasında bir seçim sunulursa, toplum ona neredeyse her zaman sanatsal bir kariyer izlemesini tavsiye eder. Darwinci felsefenin mantıksal sürecini takip ederseniz, üreme ve ebeveyn rollerini en hayati toplumsal unsurlar olarak kabul etmeniz gerekir; böylece birçok modernist varsayımın yanlış olduğu ortaya çıkar. Ancak burada karşılaştığınız sorun, toplumun genellikle Darwinci mantığın öncüllerini benimsemekte isteksiz olmasından kaynaklanmaktadır. Bu öncülleri benimsemiş olsaydınız, toplumunuzu saldırgan, rekabetçi, natüralistik bir yere dönüştürürdünüz ve böyle bir toplumda cinsiyet rolü temelde olabildiğince çok üremek olurdu.
Varoluşunuzun sadece uyuma, yemek-içmek, s2şmek, eğlenmek ve uyumak rutinlerinin ötesine uzandığını fark etmenizin nedeni, daha büyük amaçlar için yaratılmış olmanızdır. Kadınlar, sadece çocuk doğurma aracı olmaktan öte, içsel bir değere sahiptir. State farklı etnik kökenlere sahip bireyleri ezmemelidir. Sürekli et yemeye yatkın olsanız da, bilişsel yetenekleriniz sağlığınızı korumak için bu isteği düzenleyerek sebze ve yeşillik yemenizi sağlar. Birçok insan, Darwinci içgüdülerine aykırı gibi görünen bir varoluş biçimi olan bekâreti benimseyerek, keşiş veya dinî bir figür olarak tatmin edici ve mutlu bir hayat yaşamıştır. Biyolojinize ve dürtülerinize tamamen köle değilsiniz; ancak aynı zamanda onlardan etkileniyorsunuz. Özellikle benimsemeniz gereken erdemleri küçümseyen ve göz ardı etmeye çalışan modern bir toplumda, yeterli mental ve duygusal dirence sahip değilseniz, biyolojik gerçekleri ve erdemlerle birlikte var olan temel içgüdüleri ihmal etmek kaçınılmaz olarak olumsuz sonuçlara yol açabilir.
Bunu anlamanız için cinsel devrimi örnek vermek gerekirse, bu mel'un ve sapkın hareket, görünüşte cinsel ifade özgürlüğünü artırmak gibi naif bir amaçla boomerlar tarafından başlatılmıştı. Ancak gerçekte, insan yaşamının cinsellik gibi güçlü bir yönüne ilişkin binlerce yıllık toplumsal kısıtlamaların ortadan kaldırılması, en olumsuz sonuçların ortaya çıkmasına yol açtı. Benzer şekilde, internet bir soğuk savaş teknolojisi olarak geliştirildiğinde son derece işlevseldi. Bu savaş teknolojisi sivillerin kullanımına açıldığında, iletişimi kolaylaştırarak özgürleştirici bir platform olacağı beklentisi vardı. Ancak iletişimi yöneten geleneksel toplumsal normların ortadan kalkması, çevrimiçi ortamda istenmeyen ve yıkıcı davranışların artmasına yol açtı.
Günümüzdeki cinsel davranışlar açıkça sağlıksızdır; çünkü birçok kadın, genellikle bu tür eşleşmelerde duygusal tatmin bulamadığı sınırlı sayıda erkekle ilişki kurar. Dolayısıyla bu kadınlar anlamlı ilişkiler kurmakta zorlanır ve s2ştikleri erkeklerden duygusal yakınlık ve ilgi görmezler; çünkü genellikle "Chad" olarak adlandırılan erkekler tarafından birbirlerinin yerine geçebilecek kişiler olarak görülürler. Çoğu erkek ise son derece rekabetçi sosyal koşullar nedeniyle minimum cinsel aktivite yaşar. Varlıklı ve bağlantıları güçlü olanlar daha iyi durumda olma eğilimindedir; bu da cinselliği ve ilişkileri daha materyalist ve kalıplaşmış arayışlara dönüştürür ve sonuçta iç karartıcı derecede tatminsiz ve istenmeyen hâle getirir. Daha dikkatli bakarsanız, bu zehirli kuyruğunuyiyen döngüsü içindeki üç öğe olan “chadler”, “kadına ulaşamayan erkekler” ve “birer kamu malı gibi davranan kadınlardan” hiçbiri mutlu değildir. Bu dinamikler, gerçek yakınlığın ve cinsiyetler arasındaki cinsel çekimle birlikte oluşması gereken samimi dostluğun ve duygusal bağların kurulmasını engeller; “love bombing”, “gaslighting”, “ghosting” gibi düzensiz ve düşük güvenle karakterize edilen davranışları teşvik eder. Bu durum, toplumun insan etkileşimlerine olan inancını daha da zedeler. Sonuç olarak, genel¹ cinsel aktivite miktarı azalır. Bireyler uygun sosyal gruplar içinde partner bulma eğiliminde olmazlar; bu da evlilik ve doğum oranlarının düşmesine, dolayısıyla nüfus artışının durmasına neden olur. Cinsellik gibi güçlü insan içgüdülerinin yetersiz sosyal düzenlenmesi, yıkıcı bir rekabet ortamına yol açar. Koşulsuz sevginin bu naif arayışı, evrimsel cinsel düzenlemenin en şiddetli biçimine yol açma eğilimindedir.
(1) ya da toplam
---
Benzer sonuçlar, neoliberalizm ve sol ideolojilerin bireyleri boş levhalar olarak ele almaya çalıştığı alanlarda da gözlemlenebilir; ancak dünyanın Darwinci gerçekleri göz ardı edildiğinde, toplumun kötü performans göstererek sonunda çözülmeye başladığını görürsünüz. Bu durum, solcuların kilit pozisyonlara bürokratlarını atadığı ve onların dürüstlüğünü varsaydığı ekonomik düzenlemelerde açıkça görülmektedir; ancak pratikte, bu tür sistemlerdeki teşvikler genellikle nepotizme, yolsuzluğa ve önemli ölçüde kötü yönetime yol açmaktadır.
Din toplumun normatif bir dayanağıdır. Bu dayanak olmadan bir toplum olmayı sürdüremezsiniz. Toplumların dinden uzaklaşmasının temel olarak iki farklı yolu var. Birincisi, Tanrı inancının yarattığı boşluğun siyaset eliyle doldurulduğu bürokratik tiranlık modelidir. Bu boşluğu ikame etmek için halkı motive edecek ütopik fantezilere¹ ihtiyaç duyulur; bu süreç de nihayetinde komünizm, nazizm veya Qin hanedanlığı gibi totaliter rejimlerin ortaya çıkmasına yol açar.
(1) Örneğin eşitliği sağlamak.
---
ikinci yol ise toplumsal dejenerasyondur. Din ile özdeşleşen ahlaki standartların terk edilmesiyle geriye yalnızca sapkınlıklar, sosyal sınıflar arası adaletsizlikler ve dizginlenemez bir hedonizm kalır; bu durum, toplumun içten içe çürüyerek çöküşüne yol açar.
Ahlaki çöküşünüzün ve erdemli olan her şeye karşı duyduğunuz o gizli nefretin kökeninde, tam olarak herhangi bir standarta tabi tutulmak ve değişmek zorunda kalmak istemeyişiniz yatıyor. Dahası, dinler güçlüler üzerinde ahlaki denetim mekanizmaları oluşturdukları için, gücü elinde bulunduran büyükbaşlar mutlak güce ulaşmalarının önünde herhangi bir engel görmek istemezler. Bunun en belirgin örneği vergi oranlarıdır. Vergi oranları ile dindarlık arasında oldukça yakın bir korelasyon vardır; ateist ve a-gnostik toplumlar genellikle büyük state yapılarına ve yüksek vergi yüküne sahipken, dindar toplumlarda state yapısı daha küçük ve vergi oranları ise daha düşüktür.
Tarihteki başarılı toplumları incelediğinizde, hepsinin temelde dindar bir yapıya sahip olduğunu; dindarlıktan uzaklaşıp dejenerasyona sürüklendiklerinde ise önce duraklama, ardından çöküş yaşadıklarını tekrarlı olarak gözlemlersiniz. Yani bir toplum başarılı olmak için her zaman dine ihtiyaç duyar; ancak din, toplumsal başarının tek ön koşulu değildir. Bu yüzden dindar toplumların hepsi başarılı değildir. Bugün Afrika'ya veya Orta Doğu'daki pek çok yere bakarsanız görebileceğiniz gibi, din uzun vadede başarılı bir toplum için bir ön koşul olsa da, mülkiyet hakları, normal bir siyasi sistem, motive olmuş bir nüfus, iyi bir coğrafya, et cetera gibi başka bileşenlere de ihtiyacınız vardır. Sağlıklı bir toplum, bir taraftan kendisini bir arada tutarak dejenerasyonu önleyecek şekilde dindar kalırken, diğer taraftan yeniliklere açık olarak kontrollü bir ilerlemeyi sürdürmelidir.
Din, insanın düşünme biçimini ve hayata bakış açısını belirli şekillerde yapılandırarak disipline eder. Kendi hayatları üzerinde iradeleri olduğunu düşünen disiplinli kişilerin, hayatlarının şans tarafından belirlendiğine inananlara kıyasla istatistiksel olarak çok daha başarılı olduklarını görürsünüz. Zihniyet yapınız ve çevrenize yaklaşımınız hayatınızın çok büyük bir bölümünü etkiler; çünkü ortak çalışmaya açık ve sosyal yetenekleri gelişmiş kişiler, diğerlerine göre çevresiyle ve toplumla daha iyi iş birliği yaparlar. Zorlukları olgunlaşmak için bir fırsat olarak görürseniz, bunları tamamen olumsuzluk ya da doğuştan gelen şanssızlık olarak gören birine kıyasla daha başarılı olursunuz.
Dinler bilinçli farkındalığı, sakinliği ve zihinsel huzuru teşvik eder. Bilinçli farkındalık her zaman iyidir; çünkü en kötü durumlarda bile sakin kalmak ve güvende hissetmek önemlidir. Kaygı ve histerinin kimseye faydası olmamıştır. Dinlerin temel işlevi, bireylerin zihinsel yapısını ve davranış kalıplarını olumlu yönde şekillendirmektir. Toplumlar, yaşam boyu bilinçaltı düzeyde etkisini sürdüren bu değerler sistemiyle eğitilir. Günlük hayatınızda çoğu zaman fark etmeseniz de, düşüncelerinizin büyük bir kısmı bilinçaltınızda şekillenir ve çocukluktan itibaren kurulan bu temel üzerine inşa edilir. Din, bu yapılandırma sürecini yönetmek için vardır. Eğer din bu işlevi üstlenmezse, onun yerini çok daha kötü ve kaotik alternatifler alacaktır; bu da toplumun giderek daha dejenere davranış kalıpları sergileyen bir yapıya evrilmesine yol açar.
O kadar güvenli bir toplumda yaşıyorsunuz ki en başta dine neden ihtiyaç duyduğunuzu bile unuttunuz. Ancak güven ortamına aldanıp dini bir kenara koyarsanız, toplumunuzda tiranlık, soykırım, kölelik, delilik, inanılmaz boyutlarda kaygı ve akıl sağlığı sorunları ortaya çıkar. Hiçbir kısıtlaması olmayan insan doğası, marxistlerin ve iğrenç feministlerin iddia ettiği gibi bir asil vahşiye¹ dönüşmez; aksine zamanla yozlaşarak nihil tarafından ele geçirilir.
(1) noble savage
---
Birçok durumda, toplum dinî standartların varlığından rahatsız olmaya başlar; bu da dinin kendisinden nefret etmeye yol açar. Böyle toplumlardaki insanlar dinî gerilemenin rasyonel bir durum olduğunu sanırlar; oysa gerçekte bu, akıl dışılığın ta kendisidir. Başarılı bir şekilde ilerleyen toplumlar dindar iken, çöküşte olan toplumlar a-gnostik ve ateisttir.
Bir kültürün doğabilmesi için belirli bir coğrafi bölge, kültürel öğeler ve ortak bir ruh anlayışını temsil eden semboller gerekir. Kültür, doğumundan itibaren belli bir noktaya kadar toprağa bağlı olarak gelişir ve optimum büyüme seviyesine ulaşır. Bu aşamadan sonra büyümenin devam edebilmesi için mekanikleşmesi kaçınılmazdır. Mekanikleşmenin tamamlandığı nokta, kentsoylu elitlerin ortaya çıkışıdır. Toplum şehirleşip daha mekanik bir yapıya büründükçe giderek ruhsuzlaşır; kuruluş aşamasındaki o özgün ruh zamanla tamamen aşınır, toplum dinsizleşir ve nihayetinde yepyeni bir ruha sahip, taze bir medeniyetin doğuşu zorunlu hâle gelir.
Din ile dinsizlik arasındaki tercih, sanılanın aksine rasyonel bir seçim değil; dünyanın canlı mı yoksa mekanik mi olduğuna dair bir inanç beyanıdır. Şayet evrenin canlı olduğuna ve bir ruh barındırdığına inanıyorsanız, bilime veya işin “nasıl” kısmına odaklansanız dahi inançlı bir perspektife sahip olursunuz. Eğer dünyayı mekanik ve ruhsuz bir yer olarak görecek kadar nihilist bir ruh durumundaysanız, ortada bilim olmasa dahi a-gnostisizmi veya ateizmi benimseyebilirsiniz; ki bu, günümüzdeki gibi bir bilimin olmadığı antik dünyada da böyleydi.
Bunu vurgulamamın nedeni, geçmişte de uzun a-gnostik ve ateist dönemlerin yaşanmış olmasıdır. Antik Yunan ve Roma toplumları ile islam’ın Altın Çağı'ndaki entelektüel çevreler buna iyi birer örnektir. Tunç Çağı'nda da a-gnostisizmin hüküm sürdüğü uzun dönemler olmuştur. 500 bc civarında Avrasya genelinde yaşanan süreç de bir nihilizm ve a-gnostisizm dönemiydi.
Dinler mantık veya bilimsel gelişmeler yüzünden değil, toplum kentleşip zenginleştikçe mekanikleşmesi nedeniyle zayıflar. Din, toplumun eski inançlarının artık işe yaramadığı veya yeni dünyayla bağ kuramadığı kadar büyük bir değişime uğradığında gerileme sürecine girer. 500 bc civarındaki dünyada insanların artık yerel nehir tanrılarına inanmakta zorlanması nedeniyle, bugünkü büyük dinlerin temellerinin atıldığı bir dönem ortaya çıktı. içinde bulunduğunuz çağda da eski dinî formlar modern zihinlere artık ikna edici gelmemektedir. Sanayi devrimi ile birlikte, din ve dinsizlik süreçleri bir medeniyetin evrimi içinde tarihsel döngülerden geçmektedir. Bu durumun kökleri binlerce yıl öncesine dayanır; geçmişteki dinsizlik evrelerini gözlemlemek için Babillilere veya Mısırlılara bakmak yeterlidir.
Bugün tarihin en a-gnostik ve ateist dönemlerinden birinde yaşamanızın temel nedeni, tarihin en zengin çağında bulunmanız ve insanlık tarihinin en hızlı sosyal ve teknolojik değişimini yaşıyor olmanızdır. Şehirli elitlere sahip istisnasız her toplum a-gnostik veya ateisttir; kırsal elitlere sahip her toplum ise dindardır. Bunun nedeni, günlük hayatta doğal dünyayla iç içe olduğunuzda, dünyanın bilinçli ve canlı olduğunu sezgisel olarak kavramanızdır; çünkü bu, doğal düzenin bir yansımasıdır ve dünya gerçekte de bilinçli ve canlıdır. Nietzsche "tanrı öldü" derken, sizin dışınızdaki nesnel bir gerçeklikten değil, dünyanın büyüsünün bozulmasını ifade eden ve doğrudan sinir sisteminizle alakalı olan öznel bir durumdan bahsediyordu. Kaçınız evinizin en yakınındaki ağacın türünü biliyor? Vahşi bir ormanda ilerlerken ne düşündüğünüzün bir önemi yoktur; önemli olan, ormanın karşınıza ne çıkaracağıdır. Şimdi anlamaya başlıyor musunuz? Galiba anlayacaksınız.
Öte yandan, büyük kent toplumlarına dahil olduğunuzda, etkileşimde olduğunuz hayatın her unsuru soyut, mekanik ve doğadan çok insana ve şehrin mekanik yapısına dair unsurlardan ibarettir. Bu noktada hayatınızı mekanik süreçler belirler. Dolayısıyla, doğayla etkileşim içerisinde olması gereken kırsal bir toplumda dünyanın özünde canlı ve kişisel olduğu fikri aşikârdır; ancak kentsel bir toplumda, günlük yaşamda bizzat tecrübe edilen unsurlar mekanik olduğu için dünya sezgisel olarak mekanik algılanır. Toplum başlangıçtaki doğal halinden uzaklaşıp zenginleştikçe, kentleşme ve ilerleme süreciyle birlikte hayatta kalmak için dinin artık gerekli olmadığını düşünerek inanç sistemini terk etmeye başlar.
Bu noktada deneyimleyeceğiniz fe-nomen, dinin getirdiği kısıtlamaların kaldırılmasıyla elde edilen kısa vadeli kazanımlardır. Dejeneratif davranışlarla anlık zevk ve çıkar sağlanabilir; ancak dejeneratif davranışlarınızın sonucu uzun vadede yaşayacağınız yıkım kaçınılmazdır. Cinsel devrim toplumsal düzeyde bunun en belirgin örneğidir. Batı'da cinsel devrim sonrasındaki yıllara ait istatistikleri, basın-yayın dokümanlarını ve diğer kayıtları geriye dönük olarak incelediğimde fark ettiğim temel nokta, cinsellik etrafındaki sosyal standartların aşınmasının cinsiyetler arası iş birliğini sağlayacak yol gösterici ilkeleri ortadan kaldırmasıydı. Bu durum zamanla cinsiyetler arası sosyal ilişkileri zedelemiş ve erkek ile kadın arasındaki zihinsel mesafeyi artırmıştır.
Kısa vadeli kazançların uzun vadede geri dönülmez yıkımlara yol açmasına dair makro ölçekte bir örnek de para basmaktır. Ekonomik sorunlara hızlı ve geçici çözümler üretmek için para basabilirsiniz; ancak bunu uzun vadeli bir ilke haline getirmek ekonominizi ve toplumsal yapınızı tahrip eder. Kısa vadeli çözümler adına para basmayı alışkanlık haline getirdiğinizde, öncelikle enflasyonla birlikte ekonominiz bozulur¹, zamanla beşerî ve ticari ilişkilerdeki ahlaki temel çöker² ve nihayetinde yaşadığınız çevre, şehirleriniz, zihin dünyanız ve sanat eserleriniz çirkinleşir³. Neden iyi ve kötü gibi kavramların gerçek olduğunu, ahlaksızlığın ve dejenerasyonun neden kötü olduğunu anlamaya başlıyor musunuz? Galiba anlayacaksınız. istemediğiniz hiçbir şeyi yapmak zorunda değilsiniz. Zaten eylemlerinizi içinizden gelerek, organik değil de mekanik bir şekilde gerçekleştirmeniz size veya çevrenize bir fayda sağlamayacaktır. Ancak dejeneratif davranışlar sergilemek, özgür iradenizle aldığınız kişisel bir karardır ve bu seçim uzun vadede size geri dönülmez zararlar verir.
(1) ekonomik dejenerasyon
(2) sosyal/cinsel/ahlaki dejenerasyon
(3) entelektüel ve estetik dejenerasyon
---
Sıradışı ve daha da garipleşme ihtimali olan bir zaman dilimine girmek üzeresiniz. Zor zamanlarda hızlıca birtakım kanılara varmak veya daha da kötüsü, duygularınıza kapılarak çerçevenin içine hapsolmak yerine, sakin bir zihinle çerçevenin dışında durup içini gözlemlemelisiniz. Bunun yetmediği durumlarda, kendinizi kaybolmuş hissettiğinizde referans alabileceğiniz en güvenli kaynaklar gelenekleriniz, dinler veya klasik bilgeliktir. Konuya dönecek olursak, dinin zayıflaması sağladığı kısa vadeli kazanımlar nedeniyle bir nesil boyunca meşrulaştırılır. Bu durum, insanların dine eskisinden daha az ihtiyaç duydukları yanılgısına düşmelerine yol açarak, toplumun nihayetinde çöküşüne neden olan bir süreci tetikler. Bu süreci genellikle kanlı savaşlar ve tiranlık dönemleri takip eder. 20. Yüzyıl Avrupa’sı, Peloponez Savaşı, Abbasi Halifeliği’nin çöküşü veya 20. Yüzyıl Doğu Asya’sı bu duruma verilebilecek örneklerden sadece birkaçıdır. Ardından toplum tamamen yozlaşarak çöker. Bu çöküş, sosyal erozyon ve nihilizmin tetiklediği doğum oranlarındaki düşüşle kendini gösterir.
Günümüzde insanlar, Tanrı’nın yerini bilimin aldığını; tarihin en ileri bilim ve teknolojisine sahip olduğunuz için bu sefer durumun farklı olacağını düşünüyorlar. Ancak tarihsel kayıtları incelediğinizde, geçmişteki her büyük medeniyetin aynı yanılgıya düştüğünü görürsünüz. 100.000 yıllık insanlık tarihinde, deneme-yanılma yöntemiyle defalarca doğrulanmış sonuçların yanlış olduğunu iddia etmek, kendi medeniyetinizin ölümsüz olduğuna inanmak, gerçeklikten kopuşunuzun bir göstergesidir. Gerçeklikten kopuş dejenerasyonun bir başka tanımıdır. Uzun süre dindar kalmayı başaran bireyler ve toplumlar, inanç olmadan aklın var olamayacağını kısa sürede fark eder. Ahlaki bir temele dayanmayan akıl, zamanla kişisel çıkarlar uğruna bahaneler üretmeye ve dejeneratif davranışları rasyonelleştirmeye doğru yozlaşır. Toplumdaki entelektüeller, insanlara yol gösterme sorumluluğunu terk ederek, kişisel çıkar ve büyük çaplı rant arayışlarına girdiklerinde, entelektüel bir dejenerasyon baş gösterir. Toplum parçalandıkça, entelektüel kapasitesi de bununla eşzamanlı olarak çöker.
Çağımızın en büyük kusurlarından biri, olayları ve toplumsal değişimi zamanın akışı içinde bütüncül bir bakış açısıyla değerlendirememenizdir. Günümüzde göreli olarak iyi durumda olan toplumlar, kökleri yüzyıllar öncesine dayanan güçlü inanç sistemleri sayesinde bu seviyeye ulaşmış olsalar da, dinin zayıflamasıyla ciddi bir gerileme süreci yaşıyorlar. Avrupa ülkelerinin küresel önemi hızla azalırken, bu coğrafya aynı zamanda dünyanın en hızlı yaşlanan toplumlarını da barındırıyor. Avrupa, Japonya ve Güney Kore gibi ülkelerin küresel ekonomideki ve inovasyondaki paylarının, ABD veya gelişmekte olan diğer ülkelere kıyasla ani bir düşüşe geçtiğini gözlemliyoruz. Bu toplumlar, mevcut gidişatlarını değiştirmedikleri takdirde 30 yıl içinde bugün sahip oldukları kazanımların büyük bir kısmını yitirecekler.
Hepiniz, dünyanın inanılmaz doğası karşısında adeta şaşkına döndüğünüz hayret dolu anlar yaşamışızdır. O anlarda, tüm acısı, ıstırabı ve işkencesiyle birlikte hayatın nihayetinde yaşamaya değer olduğunu anlarsınız. Bu, bilimsel olarak da tespit ettiğimiz nörolojik bir durumdur; araştırmalar insanların iç huzurunu deneyimleyebildiğini göstermektedir. Bu haller, gerçekliğin acımasızlığına karşı birer yenilenme işlevi görür. Dinin amacı, bu hali gerçekliğe ve günlük yaşantınıza mümkün olduğunca yerleştirmektir. Şöyle bir geriye çekilip sakin bir kafayla incelediğinizde hayatın anlamlı olduğunu görürsünüz. Hayatınızı “mümkün olan her şekilde” dolu dolu yaşamaya çalışmalısınız. Hayatı, onun bütünlüğünü sezgisel olarak kavrayabileceğiniz bir idrakle bir kez deneyimlediğinizde, hayatı algılama biçiminiz tamamen değişecektir.
Sorun şu ki, sizi tam tersi bir yaşama teşvik eden bir toplumun içinde yaşıyorsunuz. Toplumun ürettiği her çıktı o denli nihilist ve anlamsız ki adeta her şey bir diğerinin pastişinden ibaret. Modernitenin size sunduğu hiçbir şeyin gerçek bir anlamı yok. Sabah uyanıp akşam uyuyana kadar yaptıklarınıza dikkat ederseniz, hayatta olduğunuz gerçeğini unutmaya çalışarak kendinizi sürekli tatmin etmekle meşgul olduğunuzu fark edersiniz. Toplum artık öyle bir noktaya evrildi ki, bu durumu sorgulayanlardan bile nefret etmeye başladı. Durup düşünmek zorunda kalmamak için kendinizi hedonizmle tüketiyorsunuz. Hayatın özüyle olan bağınızı tamamen kopardınız. Yakın bir gelecekte toplum, içine düştüğü bu nihilizm nedeniyle toplumsal bir yıkıma sürüklenebilir.
Tarihe bu bakış açısıyla yaklaştığınızda, tarihin farklı grupların Tanrı adına bazı roller üstlendiği devasa bir tiyatro sahnesi olduğunu fark edersiniz. Bir grup Kuzey Afrika'dan ispanya'ya geçerek orada yerleşmeyi seçebilir, bir diğer grup Haçlı seferi başlatabilir, bir diğeri önemli bir buluşa imza atabilir veya estetik bir yapı inşa edebilir; kimileri ise sadece çiftçilik yapıp bir aile kurarak hayatını bu değerlere adayabilir. Nihayetinde hepsi, dünyanın ruhundaki yerlerini bilir; onlara devam etme cesaretini ve iradesini bahşeden de bu ruhun bizzat kendisidir. Oyuncular bu varoluşsal gayeyi unuttuklarında, ilerleme iradelerini de kaybederler. Toplumları çöker ve acılarla dolu kaotik bir geçiş sürecinin ardından bayrağı başkaları devralır.
Evreni ya kendi doğasına işlenmiş bir düzene ve anlama sahip bir bütünlük olarak görmeyi ya da onu anlamsız bir makine olarak kabul etmeyi seçebilirsiniz. Ancak vurgulamak istediğim temel nokta şu: bir tür olarak hayatta kalmak ve işlevsel olabilmek adına anlam arayışına muhtaç olduğunuz gerçeği, evrenin anlamsız bir yer olamayacağının en büyük kanıtıdır. Bir başka ifadeyle, evren anlamsız bir yer olmadığı için anlam arayışı içindesiniz. Eğer evren doğası gereği anlamsız olsaydı, tanımı gereği insan türü de var olamazdı. Mühendisler tek amacı sadece kendi varlığını sürdürmek olan “ruhsuz bir makine” tasarlasalar dahi, bu durum bile kendi içinde belirli bir “anlam” barındırır.
Nihilizm, varlığı için hiçbir mantıklı gerekçesi bulunmayan bir kanserdir. Doğada kısa bir süre vakit geçirdiğinizde, yaşamın başlı başına anlamlı olduğunu derinden hissedersiniz. Hayatta belirli sorumluluklarınız olduğu için öylece kenara çekilip vazgeçemezsiniz; ulusunuza, doğal düzene ve ailenize karşı görevleriniz var. Toplumsal bütünlüğünüzü korumalısınız. Ayakta kalıp savaşmaya devam etmek zorundasınız. Nihilizm, özünde sorumluluktan kaçmaktır. Nihilistler depresiftir; yalnızca kendilerinden değil, herkesten ve hayatın her unsurundan nefret ederler.
Size bir doğa veya dağ aslanı fotoğrafı gösterdiğimde, bunun güzel olduğunu söylersiniz. Aynı fotoğrafı Nijerya'daki veya Rusya'daki insanlara gösterirseniz, onlar da bu görüşe katılırlar; çünkü güzellik gerçektir ve öznel değil, nesnel bir kavramdır. Bu durum aynı zamanda güzelliğin toplumsal bir kurgu olduğunu düşünen insanlıktan bağımsız olarak doğal bir şekilde var olduğunun da bir kanıtıdır. Bu gerçeği birbirinden tamamen bağımsız toplumların geleneksel sanat akımlarına duyulan evrensel hayranlıkta görebilirsiniz.
Modernite, toplumu herhangi bir standarda tabi tutmak istemediği için güzelliğin öznel ve göreceli olduğu yalanını zihninize kazımaya çalışıyor. Ancak dünyanın en estetik ve benzersiz yüz yapısını içeren bir liste hazırlasanız, bu listeye modern kübik Bauhaus mimarisinin, Rönesansın ve neoklasik tarzdaki binaların girmesi bile oldukça zordur. Bir araçla seyahat ederken uzaktan bir Orta Çağ Latin katedralini, bir Osmanlı dönemi camisini veya Wat Pho benzeri bir yapıyı ilk kez gördüğünüzde yola bakmayı bırakıp dikkatinizi bu yapılara çevirirsiniz; çünkü bu binalar nesnel, yani objektif olarak güzeldir.
Yurt dışına çıktığınızda ilk ilginizi çeken yapıların dinî yapılar veya tapınaklar olması rastlantı değildir, çünkü insan yaratıcılığı ilahi kaynaktan beslenir. Antik Yunanlar, seçtikleri ölümlülere güzellik ve deha bahşeden ruhani ilham perilerinin varlığına inanırlardı. insan yaratıcılığı, insanın varlığından bağımsız olarak mevcut olan idealar dünyasındaki nomen ile bağlantı kurma becerisiyle paraleldir. Sizler, nomeni dünyanızda fe-nomenler olarak algılıyorsunuz.
Buna karşılık, bir toplum mistisizmden ve dinden uzaklaştıkça yaratıcılığını ve zihinsel keskinliğini yitirir. Bu gerçeği, modernite içinde bir anomali olarak açıkça gözlemliyoruz. Bu durum en çok güzel sanatlarda göze çarpıyor. Ruhsal olandan uzaklaştıkça ortaya koyabildiğiniz eserler, yeniden yapımlar, akılda kalıcı ama sürekli kendini tekrar eden pop şarkıları ve tekdüze tarih anlatılarından ibaret.
Siz ilahi olana sırtınızı dönmüş bir toplumsunuz ve toplumunuz artık açıkça sanatsal çirkinliği ve ruhani boşluğun getirdiği can sıkıntısını deneyimliyor. Tüm güzellikler doğadan ve Tanrı'dan gelir. Bu dünyadaki güzel olan her şey, dünyanın ruhuna tutulan bir aynadan yansır. Evrenin altında yatan bir ruh, bir güzellik, bir derinlik ve size ne kadar muazzam olduğunu gösteren bir gerçeklik var.
Din ve bilim, her iki tarafın da kendi çıkarlarını diğerinin pahasına öne sürmesi nedeniyle sıklıkla birbirine zıt olarak sunulmuştur. Bilim, fe-nomenlerin nasıl gerçekleştiğini; din ise neden gerçekleştiğini açıklar. Belirli atomaltı parçacıklarının nasıl çalıştığını biliyor olmanız, size ahlaklı bir yaşam sürmenin, manevi tatmin sağlamanın veya evrenin bir amacı olup olmadığının cevabını vermez.
Dinin bilime karşı hoşgörüsüz olduğu yönündeki yaygın iddialar sıklıkla dile getirilir; ancak göz ardı edilen husus, Katolik Kilisesi'nin modern bilimsel yöntemin temelini attığı, “Karanlık Çağ” boyunca klasik bilgiyi ve okuryazarlığı koruduğu ve Galileo gibi isimlerin araştırmaları da dâhil olmak üzere bilimin en büyük hamisi olduğu gerçeğidir. islam'ın Altın Çağı'nda da durum bundan farklı değildi.
17. yüzyılda Batı ülkelerinin büyük çoğunluğu bilimsel faaliyetleri destekliyordu. insanların çoğu, Katolik Kilisesi'nin Galileo'nun araştırmalarını finanse ettiğinden haberdar değildir. Galileo, Güneş merkezli görüşleri nedeniyle değil, kilise içindeki siyasi çekişmelerin kurbanı olduğu için yargılanmıştır. Dönemin papası VIII. Urbanus aslında Galileo'nun yakın arkadaşı ve destekçisiydi. Ancak Galileo, yazdığı eserde Papa'nın sunduğu ve astronomiyle hiçbir ilgisi olmayan argümanları “Simplicio¹” adlı karaktere söyletince, Papa bunu şahsına yapılmış bir hakaret olarak algıladı. Bu duruma otuz yıl savaşları'nın getirdiği siyasi baskı da eklenince, olay bilimsel bir tartışmadan çok bir güç gösterisine ve otorite savunmasına dönüşerek Galileo'nun yargılanmasıyla sonuçlandı.
(1) ahmak, saf.
---
Öte yandan, kendi ideolojik çıkarları uğruna bilime müdahale ederek onu yozlaştıran nazi, komünist, Pol Pot ve diğer tüm egaliteryen bürokratik yönetimlere bakıldığında, a-gnostik ve ateist ideolojilerin bilime dinden çok daha büyük zararlar verdiği açıkça görülmektedir. Günümüzde ırk, cinsiyet, transformers ve diğer tabu konuları sorgulamanın cancellanarak sosyal linç, hatta hapis cezasına uğramanıza yol açabildiği Batı dünyasının o yozlaşmış toplum yapısına bir bakın. Kendileri de aynı hoşgörüsüzlüğü sergileyen bu insanların dine hangi hakla ve nasıl bu denli nefret kusabildiklerini aklım almıyor.
Kültürel olarak dinden hoşlanmamanızın asıl nedeni, ahlaklı, alçakgönüllü, ölçülü, cesur, nazik ve iffetli olmayı gerektiren herhangi bir standarda tabi tutulmak istemeyişinizdir. Bunu sezgisel olarak ele aldığınızda, elbette hoşunuza gitmiyor; çünkü bu erdemler, doğduğu günden beri helikopter ebeveynlik ile hiçbir disiplin veya kural tanımadan “özgür düşünür” olarak yetiştirilmiş işlevsiz bir “güruh” için oldukça zor ve tatsız süreçlerdir. Toplum olarak dünyaya artık ahlaki bir pencereden bakmıyorsunuz, çünkü bu sorumluluğu üstlenmek istemiyorsunuz ve her türden yüksek standartlar karşısında “sınıfta kalmaktan” kaçınıyorsunuz.
Öte yandan, günümüzdeki anlamıyla bilimsel metodoloji, Orta Çağ'daki manastır rahipleri tarafından kurulmuştur. Entelektüel atılımlara bakarsanız, bunların çoğu durumda ruhani olandan kaynaklandığını görürsünüz. Benzer şekilde, bir toplum mistisizmden ve dinden uzaklaştıkça yaratıcılığını ve zihinsel keskinliğini yitirir. Bu gerçeği, modernite içinde bir anomali olarak açıkça gözlemliyoruz.
Din ve bilim, bugün mistizm olarak isimlendirdiğiniz aynı kökten türemiştir. Dinlerden miras kalan birçok temel varsayımı hafife alıyorsunuz ve bunların hayati öneminin farkına varamıyorsunuz. Örneğin, gerçek¹ kavramı köken itibarıyla dinî düşünceye dayanır. Toplumlar dinî değerlerini yitirdiklerinde, wokeizm, nazizm, feminizm veya komünizm örneklerinde olduğu gibi, hakikati önemsemeyi bırakırlar. Veritas'ı merkeze almayan bir toplumun bilimsel ilerleme kaydetmesi de imkânsızdır. Ayrıca ahlaki bir görev bilinci olmayan bilim adamları, yalnızca kendi çıkarlarına hizmet eden veya belirli çıkar gruplarınca fonlanan dogmatik mesajları yayan birer araca dönüşürler. Günümüzde bilimin sürekli olarak solun siyasi söylemlerini haklı çıkarmasının temel nedeni budur. Çünkü günümüzde bilim, birçok durumda ideolojik gruplar tarafından kendi ajandaları doğrultusunda yürütülen bir safsataya evrilmiştir. ilginç olan ise aynı “bilimin” ırk, cinsiyet, genetik farklılıklar veya transformers gibi konularda somut bilimsel verileri sistematik olarak görmezden gelmesidir.
(1) veritas ya da hakikat.
---
Batı’nın 15. yüzyıldan 20. yüzyıla kadar gerçekleştirdiği en büyük bilimsel ve toplumsal ilerlemelere baktığınızda, bunların Batı’nın koyu bir Hristiyan toplum olduğu dönemlerde yaşandığını görürüz. Tüm medeniyetlerin maceraları apatheiaile başlayıp hedonizmle son bulur.
insanlar genellikle geçmişteki dinî olayları gerekçe göstererek dine karşı tepki duysalar da, tarihsel veriler üzerinden bir karşılaştırma yapmak gerekir. insanlık için en iyi alternatifleri değerlendirirken algısal seçici safsatalara değil, elinizdeki gerçek verilerle hareket etmelisiniz.
Örneğin, Haçlı Seferleri 2 milyon, Püritenlerin başrolü oynadığı toplumsal olaylar yaklaşık 50.000, ispanyol Engizisyonu 30.000, ispanyolların Yeni Dünya'yı fethi 15 milyon ve Otuz Yıl Savaşları ise 7 milyon insanın ölümüne neden olmuştur. Bu toplamda 25 milyon bile yapmaz.
Öte yandan, ateizm ve onun siyasi uzantıları dinî çatışmalardan çok daha fazla insanın ölümüne yol açmıştır. Sadece komünizm, tek başına, tarihteki diğer tüm seküler ideolojilerin ve dinlerin toplamından daha fazla insanın hayatını kaybetmesine neden olmuştur.Sadece 20. yüzyılda komünizm yaklaşık 80 milyon, nasyonal sosyalizm ise 40 milyon insanı çok daha kısa bir zaman diliminde katletmiştir.
Sanayi öncesi kanlı çatışmalara bakıldığında, bunların çoğunlukla Çin veya Avrasya bozkırlarındaki göçebeler gibi dinin etkisinin nispeten zayıf olduğu bölgelerde yoğunlaştığını görürsünüz. Tarihteki en büyük beş kitlesel katliama imza atmış figürlere ve bu rejimlerin dinî görüşlerine bakarsanız, bunlardan yalnızca birinin felsefe temelli bir inanca mensup olduğunu görürsünüz. Söz konusu isimlerden ikisi Moğol kökenlidir ve aralarında dindar sayılabilecek tek kişi, medeniyetten zar zor nasibini almış olan Timur'dur. Listenin en üst sıralarında, komünist rejimlerin sorumluları olan Mao ve Stalin ile kamuoyuna Hristiyanmış gibi görünmesine rağmen, özel yazışmalarında ve planlarında Hristiyanlıktan tiksindiğini açıkça ifade ettiği bilinen Hitler yer almaktadır.
Tarihteki en ağır tiranlıkların hepsi; ister Naziler, ister komünistler, ister Çin'deki Qin Hanedanı veya Caligula dönemi olsun, temelinde agnostik veya seküler bir anlayış barındırıyordu. Kötülük konusunda bu rejimlerin yanına bile yaklaşabilecek bir dinî yönetim bulabilmek için oldukça zorlu bir tarihsel araştırma yapmanız gerekir.
Geleneklerin ve dinin yerine seküler bürokrasileri koyamazsınız. Bu her zaman felaketle sonuçlanır.
XX kromozomlarına sahip kadınların, XY kromozomlarına sahip erkeklerden genetik düzeyde tamamen ayrıldığını ve bu yüzden erkeklerden farklı bir “ırk” olduğunu savunan; kadın ırkının doğuştan erkeklerden üstün olduğunu ileri süren ideolojiye ve bu ideolojiye dayanarak erkeklere karşı yöneltilen ön yargı, ayrımcılık ya da düşmanlığa kadın ırkçılık denir.
Kadın ırkçılık, cinsiyetlerin kalıtsal yapılara bağlı olarak farklı davranışsal özelliklere sahip olduğuna ve toplumun, kadın ırkının erkeklere üstünlüğü temelinde ayrıştırılabileceğini savunur. Bu ideoloji, erkek ve kadın arasındaki biyolojik farklılıklara ilişkin kadın merkezci sosyal normlara dayanır; bu nedenle erkeklere yönelik yoğun bir ön yargı, ayrımcılık veya düşmanlık barındırır.
Kadın ırkçı ideoloji; kadınların XX kromozomlarına dayalı özellikler, yetenekler veya nitelikler temelinde erkeklerden doğuştan üstün varsayıldığı hukuki ve sosyal sistemler, kültist inançlar veya siyasi yapılar şeklinde peydahlanabilir.
Her ne kadar bu ideolojiler “Cinsiyet Bilimi” adı altında bilimsel yollarla meşrulaştırılmaya çalışılsa da, Queer Kuramı gibi birçok toplumsal cinsiyet varsayımının temelsiz olduğu gösterilmiştir. Söz konusu ideolojiler; androfobik ön yargılar, ayrımcı uygulamalar veya jinofaşist yasalar aracılığıyla erkeklere yönelik nefreti besleyen siyasi sistemlerin yanı sıra; ötekileştirme, ayrımcılık, kadın öncelikli hiyerarşik sıralama ve üstünlükçülük gibi toplumsal boyutları da içerir.
insanların dinden nefret etmelerinin asıl nedeni, belirli ahlaki standartlaratâbi tutulmak istememeleridir. Dindarlık ve muhafazakârlık, insan toplumlarının zorluk ve kıtlık zamanlarında toplumu bir arada tutmak için gösterdikleri bir reflekstir.
Daha seküler bireylerin, dindarların ve muhafazakârların kaba, anlayışsız veya bencil olduklarına dair kanıları var; bu tespit kısmen doğru olabilir çünkü dindarlık ve muhafazakârlık kıtlık toplumunun sosyal stratejisidir. Ancak kıtlık ve acımasız bir Darwinizm dünyasında yaşadığınızda, bu durum her türlü inanç yapısı ve ideoloji için kaçınılmaz hâle gelir.
Sınırları aşırı derecede “iyi”, saf bir seküler pasifizm veya sınırsız hoşgörü olarak çizilmiş bir felsefe, yalnızca herkesin yok oluşuna yol açacaktır; bu da ne iyi ne de ahlaki bir sonuçtur. Kıtlık dünyasında nazik olmak ahlaki bir davranış değildir; çünkü “fazla iyi niyetli” olursanız, barbarların tüm toplumunuzu yok edeceği bir zemin hazırlarsınız.
Bolluk toplumuna geçişle birlikte günümüzde ahlak kurallarınız “ortamı bozma ve insanları kötü hissettirme” gibi pasifist ve feminize bir eksene evrildi. Bu nedenle, eski sosyal modeli anlamakta zorlanıyorsunuz. Serbest piyasa bu yüzden en ideal ekonomik modeldir; çünkü bolluk zamanında bile toplumu, kıtlık dünyasındaki gibi “fazla iyi niyetli” olmamaya teşvik ederek düzenler.
Bununla birlikte, her iki ahlak anlayışı da içinde bulunulan dönemin teşvik yapıları ve sosyoekonomik bağlamı göz önüne alındığında, kendi içinde tutarlıdır.
Din dünyadaki en temel olgudur ve siz bunun ne kadar önemli olduğuna dair muhtemelen hiçbir fikre sahip değilsiniz. Burada Tanrı'nın var olup olmadığını tartışmayacağım. Aksine, dinin neden var olduğunu ve neden istisnasız olarak her toplumda baskın hale geldiğini açıklayacağım. Dindar biri olsam da, sunduğum argümanları bir ateist veya a-gnostik olarak rahatlıkla anlayabilirsiniz. Sizi dindar olmaya ikna etmeye çalışmıyorum; ne olup ne yaptığınız umurumda bile değil. Sadece bu kavramların antropolojik açıdan neden var olduğunu ele alarak, dinin toplumsal işlevini ve atalarınızın çoğu için neden böylesine hayati bir öneme sahip olduğunu açıklayacağım.
Tarihe baktığınızda, neredeyse her çağda Tanrı’ya ibadet edildiğini görürsünüz; geçmişteki toplumları daha yakından incelediğinizde, ibadet etmeyi bıraktıklarında pek de iyi sonuçlar elde etmediklerini fark edersiniz. 21. yüzyılda insanlığın içinde bulunduğu durumun neden bu kadar umutsuz olduğunu kavrayamıyorsunuz; ancak durumu idrak ettiğinizde, geçmişin ağırlığının ve evrenin muazzamlığının üzerinize çöktüğünü hissedersiniz. Burada bahsedeceğim hususu gerçekten anladığınızda, hayatın başka hiçbir unsuruyla kıyaslanamayacak kadar derin bir güzellik göreceksiniz.
Dünyayı inceleyip elde ettiğiniz ampirik¹ kanıtlardan yola çıkarak felsefi sonuçlara ulaşmak oldukça önemlidir. Bilimsel yöntem, nedenselliğin temelindeki ilkeyi saptamak için değişkenleri izole edip ölçüm yapmayı gerektirir. Bu doğrultuda, yani bu metodu kullanarak, dinin yokluğunun nasıl bir boşluk yarattığını anlamanız için, tarihin farklı dönemlerinden ve dünyanın farklı toplumlarından dini tasfiye etmeye çalışmanın sonucunun ne olacağını gösteren dört örnek vereceğim.
(1) deneysel
---
1. örnek (modern çağ)
20. yüzyılın başı itibarıyla Avrupa, dünya üzerinde mutlak bir hâkimiyet kurmuş durumdaydı; yeryüzünün büyük bir kısmı ya doğrudan Avrupa devletlerinin sömürgesiydi ya da sömürgeleşme sürecine girmek üzereydi. Kıta, teknoloji, kültür, ekonomi, tıp, tarım, siyaset ve askerî kapasite başta olmak üzere hemen her alanda küresel çapta öncü bir rol üstleniyordu. Dünya ekonomisinin yaklaşık yarısını tek başına elinde bulunduran Avrupa, Sanayi Devrimi'nin de etkisiyle insanlık tarihinde benzeri görülmemiş bir gelişmişlik düzeyine ulaşmıştı. Demografik açıdan nüfusunun neredeyse tamamı Hristiyan olan kıta, dini kimliğini güçlü bir biçimde korumakta ve meşruiyetini ilahi hakka dayandıran monarşiler tarafından yönetilmekteydi. Buna karşın, toplumsal tabanda söz konusu geleneksel inançlar ve yönetimsel meşruiyet anlayışı etkisini giderek yitirmeye başlamıştı. 1880'lerde Nietzsche, etkisini göstermesi bir asır sürecek olsa da, "tanrının öldüğünü" veya tanrıya olan inancın felsefi olarak çoktan sona erdiğini ilan etti. Bu tartışmalı sonuca ulaştığı için bir dahi olarak kabul edildi.
Nietzsche Avrupa'nın korkunç ve kanlı bir dönemden geçeceğini ve bunu bir nihilizm çağının izleyeceğini isabetli bir şekilde öngördü. 20. yüzyıl, temel olarak Avrupa'nın kendi kendini savaşlarla tükettiği bir gerileme dönemiydi. Avrupa toplumsal iyimserliğini bütünüyle yitirdi ve büyük bir kısmı, faşist ya da komünist olsun, korkunç rejimlerin eline düştü. Avrupa, teknolojik, askerî, kültürel, ekonomik, demografik ve sosyal üstünlüğünü kıtayı fiilen nüfuzu altına alan ve o dönemde daha dindar bir yapı sergileyen ABD'ye kaptırdı.
1960 yılında sömürgelerinin tamamını kaybeden Avrupa'nın dünya ekonomisindeki payı %42 seviyelerinden %19'un altına düştü. Günümüzde Avrupa, bizzat "negatif büyüme" olarak adlandırdığı bir süreçten geçiyor ve Avrupa hükümetleri adeta zorunlu bir sanayisizleşmeyi teşvik ediyor. Avrupalılar, inançlarından yoksun kalarak öyle derin bir bunalıma girdiler ki, şu an kitlesel göç veya ekonomik küçülme gibi yollarla bir nevi “uygarlık intiharı” teşebbüsünde bulunuyorlar.
Aynı durum Sovyetlerde farklı bir biçimde tezahür etti. Rusya, yüzyıla demografik, ekonomik, askerî, politik ve sanatsal bir güç merkezi olarak başladı; ancak komünist bürokrasinin yıkıcılığıyla yüzyılı cansız ve gri bir kabuk, adeta bir enkaz olarak tamamladı. Bugün Avrupa’daki çoğu ülkede kendini Hristiyan olarak tanımlayanların oranı üçte birin altında. Tanrı öldüğünde, Avrupa da öldü. Gelişmiş dünyanın en dindar ülkelerinden biri olan ABD bu boşluğu doldurmuş olsa da, bugün aynı dinî gerileme ABD'de de yaşanıyor.
2. örnek (Demir Çağı)
inanılmaz başarılara imza atan Yunanlar ve Romalılar, klasik uygarlık zenginleştikçe dindarlıktan uzaklaştılar. Aslında altın çağını yaşayan klasik medeniyette şüphecilik¹ Atina'dan başlayarak yaygınlaştı ve ardından Atina toplumu bir yüzyıl içinde çöktü. Yunanistan acımasız savaşlara sürüklendi ve nihayetinde Makedonlar tarafından fethedildi. Ancak Makedonlar da dinî kimliklerini kaybettiklerinde, bir yüzyıl sonra, kendilerinden daha dindar bir halk olan Romalılar tarafından mağlup edildiler.
(1) skeptisizm
---
Romalılar, oldukça metanetli¹ ve ahlaklı olmalarının yanı sıra, tarihî kayıtlara göre bilinen dünyanın en dindar uluslarından biriydi. A-gnostik bir çizgideki Yunanistan'ı fethettikten sonra Yunan felsefesini Roma'ya taşıdılar; bu durum, Yunanistan'ın yaşadığı toplumsal sorunları italya'ya taşıyarak Roma'da benzer bir çöküş sürecini başlattı.
(1) stoacı
---
Roma zenginleştikçe din ve kültür anlayışı zayıfladı. Bu yozlaşma süreciyle birlikte toplum iç savaşa sürüklendi; ekonomik eşitsizlik arttı, Cumhuriyet yıkıldı, doğum oranları düştü ve ahlaki dejenerasyon toplumun her katmanına yayıldı. Bir asır süren iç savaşların ardından Romalılar, imparator Augustus'un önderliğinde muhafazakâr ve dinî bir reform sürecine girdiler. Ancak hasar çoktan verilmişti ve Roma cumhuriyet dönemindeki özgürlüklerini geri kazanamadı. Bu reformlar yeterli olmadı; sonrasında Roma, Tiberius, Caligula ve Nero gibi zalim, sapkın ve kendilerini “tanrı” ilan eden imparatorların elinde ağır bedeller ödedi. inançlarından uzaklaşan Romalılar ne doğum oranlarını koruyabildiler ne de düşmanlarına karşı koyabildiler; nihayetinde imparatorlukları yüzyıllar içinde tarih sahnesinden silindi.
Basit bir karşılaştırma yapmak gerekirse, aynı dönemdeki Konfüçyüsçü Çin imparatorluğu, Romalıların aksine ahlaki standartlarını koruyarak dejenerasyondan uzak durmayı başardığı için ayakta kalabildi.
3. örnek (Orta Çağ)
Bu örnek bazılarınızı şaşırtacak olsa da, islam medeniyetinin altın çağında muazzam bir entelektüel çeşitlilik, felsefi arayış ve rasyonalizm vardı. Abbasi halifeliği diğer dinlere karşı son derece hoşgörülüydü ve 9. yüzyılın egemen ideolojisinin belirleyicileri olan Mu'tezile düşünürleri, Kur'an'ın sembolik şekilde yorumlanması gerektiğine, hakikatin ise dünyanın rasyonel ve bilimsel yöntemlerle incelenmesiyle bulunabileceğine inanıyorlardı. Bu dönemde çok kültürlülüğün yanı sıra, kadınların toplumsal hayattaki etkinliği de belirli bir çerçeve içinde oldukça yaygındı.
Ancak ipek ve Baharat Yolu’nun kesişiminde yer alan islam toplumu, zenginleştikçe dejenerasyona sürüklenerek çöktü. Abbasi halifeliği, iç savaşlar, dış istilalar ve köle isyanlarının imparatorluğu dört bir yandan sarsmasıyla yıkıldı. Orta Doğu'nun genel nüfusu azaldıkça, kentsel nüfus da çöktü. iran'da nüfusu bir milyonu aşan birçok şehir vardı; ancak bu şehirler zamanla ya terk edildi ya da tamamen yeryüzünden silindi. Doğum oranlarının düşmesiyle bozulan ekonomi, toplumsal şiddet eylemlerinin artmasına neden olurken, bu durum bir yandan demografik yapının dinsel fanatizme yönelmesine, diğer yandan ise dejenerasyondan uzak kalmış, daha ahlaklı ve disiplinli olan Türklerin bölgedeki nüfus yapısını yeniden oluşturmasına yol açtı.
4. örnek (Tunç Çağı)
Son örneğimde ise Eski Ahit’e ve yenemeyecekleri devasa imparatorluklarla çevrili, onları koruyacak hiçbir coğrafi sınırı olmayan topraklarda yaşayan Musevilere odaklanmak istiyorum. Ankara büyüklüğünde bir alanda küçük bir azınlık olmalarına rağmen, yaklaşık 2.000 yıl boyunca¹ kademe kademe kaleme alınan Eski Ahit, aslında temel olarak kutsal bir metin olmakla birlikte, aynı zamanda Musevilerin bir toplum olarak hayatta kalmalarını sağlayan stratejilerin kaydedildiği tarihsel bir dokümandır. Eski Ahit’in bu kadar işlevsel olmasının bir nedeni de Musevi toplumunun yabancı işgali, soykırım, köleleştirilme, istilalar, imparatorluklar, yozlaşma, sınıf çatışmaları, zenginlik, yoksulluk veya iç savaş gibi bir toplumun maruz kalabileceği her türlü aşamadan geçmiş olmasıdır. En basit anlatımla, Museviler hangi kriz durumunda hangi stratejilerin işe yarayıp hangilerinin yaramadığını derlemişler; farklı kriz tiplerine karşı farklı yöntemler izlenmesi gerekse de, bu stratejilerin tümünün ortak paydasının Tanrı'ya sadakat olduğunu keşfetmişlerdir. Eski Ahit elbette teknik anlamda kusursuz bir tarih kitabı değildir ve önemli ölçüde mitolojik unsurlar içerir; ancak o dönemdeki diğer toplumların² kayıtları, Eski Ahit’teki genel tarihsel eğilimlerin doğruluğunu teyit etmek için yeterlidir.
(1) içeriğinin 3.000 yıldan daha eski olduğu düşünülse de yazılma sürecinin 2.000 yıla yayıldığı kabul edilir.
(2) Özellikle de Ugaritlerin
---
Eski Ahit’te, Musevilerin Tanrı’nın yolundan sapmaları nedeniyle defalarca cezalandırıldıklarını görürsünüz. Bu cezalandırılma sekansları aslında ilginçtir; çünkü belirli bir noktadan sonra insanda “neden her seferinde cezalandırılacaklarını bile bile Tanrı’nın yolundan ayrılıyorlar?” sorusunu uyandırır. Onları kölelikten kurtarmış olmasına rağmen, Musa’yı dinlemediklerini okuduğunuzda sinirlenmeniz çok doğaldır. Ancak akılda tutulması gereken husus, Eski Ahit’in 2.000 yıllık bir süreci kapsadığıdır; yani metindeki tek bir sayfa, aslında 400 yıllık bir olaylar silsilesini anlatır.
Toplumlar her zaman kendi medeniyetlerinin, yaşadıkları çağın ve kendilerinin çok özel olduğunu düşünürler. Bu yüzden 12. Yüzyıl bc'de Musa’nın önderliğinde veya 600 bc'de peygamberler döneminde¹ Museviler, kendi dönemlerinin farklı olduğunu, imparatorluklarının sonsuza dek refah içinde kalacağını ve artık Tanrı’ya ihtiyaçları kalmayacak kadar üst bir seviyeye ulaştıklarını düşündüler. Eski Ahit’in ortaya koymaya çalıştığı temel husus, bu kibir temelli anlatının defalarca tekrarlandığı ve hiçbir zaman sonuç vermediğidir. Özetle, Eski Ahit, Musevilerin Tanrı’nın yolundan defalarca nasıl saptığının ve bunun her seferinde hüsranla sonuçlandığının bir kaydıdır.
(1) Yeremya, Habakkuk, Sefanya, Hezekiel ve Lehi
---
Bu dört örnekle, bronz çağı, demir çağı, orta çağ ve modern çağ gibi tarihin her önemli döneminden dünyanın dört bir yanındaki toplumları inceledim. Buradan yola çıkarak, umarım ortada inanılmaz bir süreklilik olduğunu görebiliyorsunuzdur. Bunun gibi onlarca örnek daha sıralayabilirim; geçmişte piramitler inşa etmeyi başarmış Güney Amerika yerlilerinden Konfüçyüs öncesi Çin’e, Budizm öncesi Hindistan’dan Rönesans italya’sına kadar pek çok farklı örneğe değinebilirim, ancak böyle bir tekrar benim için hiç ilginç değil. Burada asıl odaklanılması gereken konu, filozofların bengi döngü¹ ismini verdikleri kuyruğunuyiyen döngüsüdür. Bu örüntü, tarihte neden sürekli tekrarlanıyor?
(1) die ewige Wiederkunft
---
Bu tarihsel döngünün mantığı şu şekilde işler: bir toplum dindardır ve bu sayede güçlü toplumsal ve ahlaki değerlere sahip olur. Bu değerler topluma her düzeyde fayda sağlar. insanlar daha fazla çocuk sahibi olurlar, ülkelerini savunmaya daha isteklidirler, birbirlerine duydukları güven artar ve toplumsal sınıflar arasındaki iş birliği güçlenir. Entelektüel çalışmalar daha dürüst bir zeminde yürütülür; dolayısıyla toplum evrimsel bir zeminde gelişir. Din, sosyal açıdan faydalı özelliklerin inşasına katkı sağlar. Bunlar arasında diğer insanlara iyi davranmak, cesaret, aile değerleri ve hazzı erteleyebilmek yer alır. Bir dinin detayları, o toplumun içinde bulunduğu koşullara ve gelişmişlik düzeyine bağlıdır. Örneğin, antik dünyanın dinleri hayvan kurban etmeyi ön planda tutarken, günümüzün büyük dinleri ahlaki temelde günlük kişisel fedakârlıkları, özellikle de hazzın sınırlandırılmasını talep eder. Çoğu zaman bu durumlar birbirine bağlıdır; öyle ki hayvan kurban eden bir toplum, doğal düzene ve bizzat kendisine, başarılı olmak uğruna gerekeni yapmaya istekli olduğunu sembolik olarak göstermektedir.
Bir medeniyet yola çok katı, çoğu zaman akıl dışı görünen ve agresif ahlaki kurallarla çıkar; ancak toplum zamanla zenginleştikçe ve varlığını sürdürdükçe bu kurallar kademeli olarak çözülür; yerini dejenerasyona, dürtüselliğe ve her türlü zevk düşkünlüğüne bırakır. Bu süreç, toplum tamamen yıkılana kadar sürer. Yıkımın ardından ise yeni ve daha güçlü bir toplum ortaya çıkarak bu döngüyü yeniden başlatır.
Tüm modern toplumlarda seks hâlâ mahrem bir konudur. Şaşırtıcı görünse de, bilimsel açıdan bakıldığında, yaşayabilir nesillerin üretilmesinin hayatın her unsurundan daha önemli olduğu Darwinci ilkeler gereği seks tartışmasız hayattaki en önemli faaliyettir. Evrimsel açıdan, iki farklı kadından beş çocuk sahibi olan sıradan bir değirmenci, güce, şöhrete ve servete ulaşmış ancak çocuksuz bir Roma senatöründen veya antik Yunan filozofundan daha başarılıdır. Temel önemine rağmen, seks her kültürde en mahrem konulardan biridir. Örneğin, bir doğa belgeselinde diğer memelilerin üreme süreçlerini ailece televizyonda izlemek son derece eğitici, sıradan, belki de gülünç ve eğlenceli kabul edilirken, aynı biyolojik eylemi gerçekleştiren kendi türünüzün en ufak bir görüntüsü bile ağır bir şekilde sansürlenerek büyük bir skandal olarak görülür. Benzer şekilde, insan yavrusunun hayatta kalması için evrimsel açıdan yegâne ve en temel yöntem olan bir annenin bebeğini emzirmesi, kamusal alanda memelerini göstererek yapıldığında mucizevi bir yaşam döngüsü ya da insanlığa takdire şayan bir katkı olarak değil, rahatsız edici bir teşhircilik olarak algılanmaktadır. Bu çelişkili görüşlerin temelinde yatan nedenleri, bir başka ifadeyle, çalıların arkasında neden s2şmemeniz gerektiğini basit bir dille kısaca açıklamaya çalışacağım.
Seksin mahrem görülmesinin en önemli nedeni ölüm korkusudur. Kesin olarak tespit etmek zor olsa da, genel olarak hayvanların öleceklerinin farkında olmadıkları düşünülüyor. Bu yüzden içgüdüsel olarak, kaygı duymadan cinsel aktivitede bulunuyorlar. Oysa ölümlü olduklarının bilincinde olan ve mecazi olarak cennetten kovulmuş olan insanlar, kendilerini hayvanlardan olabildiğince farklılaştırmaya çalışırlar. Sonuç olarak, cinsel davranışı düzenlemek, size sadece üreme ve yok olma içgüdüleriyle hareket eden varlıklar olmadığınızı, aksine bir amacınız ve değeriniz olduğunu hatırlatır.
ikinci neden cinsel ilişkinin ne kadar önemli olduğunu vurgulamaktadır. insan toplumları, son derece önemli konuları genellikle aşılmaması gereken mahremiyet çizgisiyle sınırlar. Örneğin, Türkiye veya Meksika gibi birçok ülkede, para hakkında konuşmak mahrem olarak kabul edilir; çünkü en basit anlatımıyla para bu ülkelerde başınızı belaya sokacak kadar önemlidir. Dini ve etnik çeşitliliğiyle öne çıkan ABD'de de etnik köken ve dinler mahrem konulardır. 10. sınıfta Türkiye'ye geldiğimde yaşadığım ilk kültür şoklarından biri, insanların etnik köken ve dinler hakkında tamamen sansürsüz bir şekilde, istedikleri gibi konuşabilmesiydi. Günün sonunda benim de bir aklım ve çevreme dair gözlemlerim vardı, ancak bunları başkalarıyla konuşmamalıydım. Daha sonra Türklerin neden ırkçı olmadıklarını anlamam uzun sürmedi. Bir konu büyük önem taşıdığında, güçlü duygular ve kıskançlık uyandırma eğilimindedir; bu da o konuyu açıkça tartışmayı zorlaştırır. ABD'de büyük önem taşıyan konular Türkiye'de aynı önemi taşımıyordu çünkü Türkiye dini ve etnik olarak çeşitli değildi. Günümüzdeki gibi seksin dağılımının belirgin şekilde eşitsiz olduğu dönemlerde, çiftler için kıskançlık ve kıskançlık korkusu önemli hâle gelir.
Üçüncü neden ise cinselliğin son yüzyılda hızlı bir değişim geçirmesi ve toplumun bu hızlı değişime tam olarak uyum sağlayamamasıyla ilgilidir. l. Dünya Savaşı'ndan önce korunmasız cinsel ilişki ve özellikle çok eşlilik, deliliğe ve nihayetinde ölüme yol açan başta frengi¹ olmak üzere cinsel yolla bulaşan hastalıklar açısından büyük bir tehdit oluşturuyordu. Sonuç olarak Avrasya'daki toplumlar, frenginin 1.500 yılı civarında ortaya çıkması ve yayılmasıyla birlikte bunu rastgele cinsel ilişkiyi cezalandıran ilahi bir yargı olarak yorumlayarak cinsel davranışı düzenlemeye ve evlilik sınırları içinde tutmaya son derece önem verdiler. Çıplaklığın ve cinsel ilişkinin kamuya açık bir şekilde sergilenmesini herhangi bir kanlı şiddet eyleminden ya da bedene verilen zarardan ahlaken çok daha dehşet verici bulan bu kültürel değişimin kökeni, frengi salgını dönemine kadar uzanmaktadır.
(1) Treponema pallidum bakterisinin neden olduğu sifilis hastalığının 15. yüzyılın sonlarında Kolomb Takası ile Yeni Dünya'dan Eski Dünya'ya geçtiği bilinmektedir. 1494 ve 1495 yıllarında italya'nın Napoli kentine saldıran Fransız ordusundaki paralı askerlerin ülkelerine dönmesiyle birlikte hastalık Avrupa'da hızla büyük bir salgına dönüştü. Daha sonra keşifler, göçler ve ticaret yolları aracılığıyla tüm kıtalara yayıldı.
---
Bu, bazılarınızı şaşırtacak olsa da Orta Çağ ve bazı açılardan erken modern dönem, cinselliğe karşı günümüzden bile daha hoşgörülü bir tutum sergilemiştir. Örneğin, Orta Çağ Avrupa'sında arkadaşların birbirlerinin önünde veya ebeveynlerin çocuklarının önünde cinsel ilişkiye girmesi yaygın bir durumdu. Orta Çağ'da lordlar, topraklarını ziyaret eden soylulara bazen yerel kızları sunarlardı. Aile üyeleriyle aynı yatakta yatarken çıplak olmamak, güvensizlik göstergesi sayıldığı için nezaketsizlik olarak kabul edilirdi. Belli bir yaşa kadar evlenememiş genç kadınlar, erkeklerin kendilerini beğenmesi için evden hamama giderken sokaklarda çıplak koşarlardı. Daha önceki tarihsel dönemleri, özellikle antik dünyayı incelerseniz, Mısır firavunlarının doğurganlık ritüeli olarak yılda bir kere halkın gözü önünde mastürbasyon yapması, Sümer'de tanrıları onurlandırmak için kutsal cinsel eylemlerde bulunan tapınak f*hi*elerinin istihdam edilmesi gibi çeşitli alışılmadık uygulamalarla karşılaşırsınız. Dahası, Güneydoğu Asya bölgeleri de dâhil olmak üzere birçok antik kültürde, fallik sembollere tapınma önemli bir dinî uygulamaydı. Bu gelenekler, demirin daha yaygın kullanılmasıyla tetiklenen Bronz Çağı Çöküşü ile ilişkili karmaşık tarihsel süreçler nedeniyle kademeli olarak azaldı. Bu tür sosyal normlar; kısmen frenginin yayılması nedeniyle, ancak temelde bugün “geleneksel” olarak kabul edilen birçok cinsel normun 18. ve 19. yüzyılların kentli orta sınıflarından kaynaklanması nedeniyle de kademeli olarak ortadan kaldırıldı. Bu sınıflar, kendilerini alt sınıflardan ayırmanın ve yaşadıkları şehirlerin son derece iğrenç ve kirli doğasından uzaklaşmanın bir yolu olarak cinselliği olabildiğince mahrem bir alan olarak görmeye başladılar.
Ancak günümüzde odaklanmanız gereken asıl önemli soru, hangi cinsel normları benimsemeniz gerektiğidir. Doğum kontrol haplarına rağmen psikolojik yapınız ve biyolojik düzeniniz, bu tür gelişmelerden önceki yüz binlerce yıllık evrime dayanmaktadır. Bu nedenle cinsel aktiviteye en sağlıklı ve insancıl yaklaşım kesinlikle özgür ve sınırsız seks değildir.
Sorunlarınıza geçici çözümler bulmak ve cinsel hazlarınıza kısa süreli tatminler sağlamak dejenerasyonun en saf hâlidir ve alkol, kumar veya madde bağımlılığı gibi uzun vadede size geri dönülmez zararlar verir. Son dönemde artan sayıda erkek sınırsız seksi güç ve statü göstergesi olarak görmeye başladı. Sizin gücünüzün ve statünüzün belirleyicisi kadınlar değil, sizsiniz. Kadın merkezci olduğu için oldukça zehirli olan bu toplumsal dinamik, toplumu feminize ederek çöküşe sürükler. Burada daha açık olacağım. Koruyup sahip çıkmayacağınız kadınlara cinsellik amacıyla yaklaşmamalısınız. Kadınların zaten canı cehenneme; ancak bunu yaptıkça sadece kendinize zarar verirsiniz. Bu dejeneratif davranış biçiminiz zamanla anlamsızlık ve umutsuzluk duygularına yol açar.
Hipergami nedeniyle tek gecelik ilişkilerin yaygınlaşması, tüm cinsel faaliyeti tekelinde tutan azınlık bir erkek grubunun, bu erkeklerle yatan ancak bu erkeklerle istediği duygusal ve sosyal ilişkiyi asla kuramayan kadınların ve hiçbir cinsel ilişki yaşamayan erkeklerin oluşturduğu bir toplum ortaya çıkarır. Bu manzara, tarih boyunca tekrarlanıp duran o korkunç cinsel dinamiklerin birebir aynısıdır; daha dikkatle bakarsanız, bu dinamik, içindeki hiç kimse için tatmin edici değildir ve çok kısa sürede herkesi yorarak denemekten vazgeçmeleri nedeniyle toplam cinsel aktiviteyi azaltır; ayrıca herkesi birbirinden uzaklaştırarak düşük sosyal güven ortamına çanak tutar. Ayrıca bu durum, seksin toplum için ne kadar önemli olduğunu ve yanlış yapıldığında tarih boyunca toplumların neden defalarca çöktüğünü gösteriyor.
Dahası, seksin toplumsal önemini kabul etmek esastır; bu alandaki kötü yönetim, tarih boyunca defalarca toplumsal gerilemeye yol açmıştır. Bu nedenle toplumunuzun güvenliğini ve sürekliliğini sağlamak için seksin gerçek değerini ve normlarını derhal belirlemeniz şart.
Sosyalizm dönemindeki vahşetler ve zorbalıklar tartışılırken Marksistler genellikle şöyle yanıt verir: “O, gerçek sosyalizm değildi.” Onlar, gerçek sosyalizmin işçi kontrolü gerektirdiğini ve temelde demokratik olduğunu savunurlar. Bu retardatif argümanı detaylıca incelediğinizde, hiçbir şekilde Marksistlerin ulaştığı sonuca varamazsınız.
Argümanlarını adil bir şekilde değerlendirebilmek için öncelikle Marksistlerin ne söylediklerini tam olarak anlamanız gerekir. Ciddi sosyalistler, Sovyetler Birliği’nin ve Mao dönemi Çin’inin felaketle sonuçlandığını kabul etmekle birlikte, bunların gerçekten sosyalist olmadığını savunurlar. Bu rejimlerin, işçiler tarafından değil; otoriter elit sınıflarca yönetilen bürokratik tiranlıklar olduğunu ve bu nedenle başarısızlığa uğradığını iddia ederler.
Marksistlere göre gerçek sosyalizm, işçilerin nelerin, nasıl üretileceği ve kaynakların nasıl tahsis edileceği konularında demokratik süreçlerle ortak toplumsal kararlar almasını gerektirir. Onlar, bu demokratik katılımın insanların üretim araçlarına sahip olma hakkını ve ekonomiyi açgözlülük veya kâr odaklı değil, insani ihtiyaçlar temelinde yönetme ilkesini temsil ettiğini iddia ederler. Marksistlere göre bu koşullar bir kez sağlandığında toplum kusursuz bir şekilde işleyecektir. Ancak bu, gerçekte asla göremeyeceğiniz bir ütopya, sadece bir masaldır.
Önerilen demokratik sosyalizm modelinin neden doğası gereği uygulanamaz olduğunu göstermeden önce, siyaset tarihi açısından hemen gözüme çarpan bir tutarsızlığın altını çizmek istiyorum. Bugün duyduğunuz bu plan, daha önce kimsenin üzerinde düşünmediği, tamamen devrim niteliğinde ve yepyeni bir fikir değildir. Birinin 2026 yılında kalkıp “Harika bir fikrim var! Sosyalist bir demokrasi kuralım!” diye ortaya atıldığı bir durum söz konusu değildir. Aslında Sovyetler Birliği gibi sosyalist devletlerin anayasalarını incelerseniz, bu metinlerin demokratik sosyalistlerin tanımladığı o idealize edilmiş vizyonla çarpıcı bir benzerlik taşıdığını fark edersiniz.
Bugünkü Marksistlerin ve solcuların insancıl bir sosyalizm biçimi kurmak için asil niyetlerle yola çıkan ilk kişiler olduklarına inanmaları akıl alır gibi değil. Sanki onlardan önce gelen sayısız sosyalistin ve bu uğurda hayatını feda eden milyonlarca insanın, işe en başından itibaren bürokratik bir kâbus yaratmak amacıyla koyulduğunu varsayıyorlar. Bu sefer durumun farklı olacağını düşünüyorlar. Çünkü kendilerinin özellikle çok zeki olduklarını ve geçmişteki sosyalistlerin gözden kaçırdığı bir gerçeği nihayet fark ettiklerini sanıyorlar. Oysa gerçekte Stalin, Mao ve Pol Pot gibi figürler de başlangıçta, tıpkı günümüz sosyalistleri gibi iyi niyetlerle yola çıkmıştı.
Ancak onlar, bu işçi cenneti vizyonunu çok açık bir nedenle gerçekleştiremediler; çünkü gerçek bir işçi demokrasisine, yani işçi kontrolüyle etkili bir merkezî planlamaya aynı anda sahip olmak imkânsızdır. ikisinden biri tercih edilmek zorundadır. Teorik anlatımlara girmeden ifade etmek gerekirse, merkezî planlama olmadan sosyalizm hayata geçirilemez. Marksist düşünceye göre sosyalizm, toplumun ihtiyaçlarını karşılamak üzere üretim yapmayı gerektirir. Ancak bu, söz konusu ihtiyaçları önceden tespit edebilme kapasitesini şart koşar; bu da koordineli bir üretim gerektirir. Bu koordinasyon sağlanamadığında, toplum arz-talep dengesiyle yönetilen serbest piyasa güçlerine geri döner. Dolayısıyla sosyalizm, doğası gereği merkezî planlamayı zorunlu kılar. işte demokratik sosyalizmin ontolojik sorunu da burada ortaya çıkar. Merkezî planlama ile demokratik işçi kontrolünün neden bir arada var olamayacağını bir örnekle açıklamak gerekirse;
Bir transistör üretim tesisini veya radyo cihazları üreten bir atölyeyi ele alalım. Üretime ilişkin kararların demokratik bir oylama ile alındığını varsayalım. işçiler, zeki ve yenilikçi bireyler olarak teknolojik ilerlemenin seyrinin farkındadır. Sonuç olarak, bu ay 5.000 sıradan transistör daha üretmek yerine, odaklarını dijital radyolarda kullanılan ve milyarlarca mikroskobik transistörden oluşan entegre devrelere, yani üst düzey mikroçip üretimine kaydırmayı önerebilirler. Demokratik bir oylamanın ardından, tesisin bundan böyle mikroçip üretimine geçmesine karar verebilirler.
Bu senaryoyu, her birinin ne üreteceği ve nasıl üreteceği konusunda bağımsız olarak oy kullanan ülke çapındaki yüzlerce atölyeye genişlettiğimizde, işin rengi değişir. Tüm toplumsal üretimi koordine etmek üzere tasarlanmış merkezî bir plan kavramı giderek gereksiz hâle gelir; yani başlangıçta tüm toplumsal ihtiyaçları denetlemek için kurulan merkezî planlama aygıtı geçerliliğini yitirir. Serbest piyasa ve arz-talep mekanizması ortadan kalktığı için toplumun neye, ne kadar ihtiyacı olduğu hiçbir zaman tam olarak bilinemez; kaynaklar israf edilir ve istenilen ürünlere ulaşılamaz. Merkezî planlamacıların olmadığı sözde demokratik sosyalist bir ekonomi, doğal olarak tekrar arz-talep dengesiyle çalışan serbest piyasaya dönüşmeye mahkûmdur.
Serbest piyasaya dönüş eğiliminin fark edilip engellenmesi durumunda ise toplumsal ihtiyaçların ve ortak iyinin sözde koruyucuları olan halk temsilcileri zor bir seçimle karşı karşıya kalır. “Piyasa anarşisi” olarak adlandırılabilecek bir kaosa geri dönmekten kaçınmak adına merkezî planlamacılar şu kararı vermek, daha doğrusu şu emri dayatmak zorunda kalırlar: “Sadece bizim talimat verdiğimiz mal ve hizmetleri üreteceksiniz. Toplumsal refahın emanetçileri olan bizler tarafından belirlenen kotalara göre üreteceksiniz, yoksa sonucuna katlanırsınız.” Çoktan anlamış olacağınız üzere, böylesi bir dayatma mekanizması, işçi demokrasisini fiilen sonlandırarak yerine otoriter bir komuta ekonomisi sistemini geri getirir.
Demokratik sosyalizm sisteminde çiftçilerin durumunu ele alalım. Demokratik sosyalistler, toprağın kolektifleştirilmesi sürecinde şu esnekliği sağlamak zorunda kalacaklardır: ister bireysel çiftçiler olsun, isterse bir kısmının buğday, diğerlerinin üzüm ürettiği bir çiftçi kooperatifinin üyesi olan demokratik sosyalist çiftçiler olsun; hepsine demokratik yollarla oy kullanarak diledikleri ürünü yetiştirme izni verilmelidir.
Dahası, her çiftçinin serbestçe üretim ve ticaret yapmasına izin verilirse, bu durum demokratik sosyalist toplumu hızla piyasa temelli bir topluma geri döndürecektir. Buna karşılık, eğer üretim kontrol altında tutulmak istenirse, çiftçiler dayatılan merkezî plana uymaya zorlanmalıdır. Bu da demokratik sosyalizmin, güç kullanımı ve zorlama yöntemleri olmadan uygulanamayacağı gerçeğini ortaya koyar. Dolayısıyla, vaat edilen bu işçi veya üretici kontrolü fikri, aslında demokrasi kavramının kendisine temelden meydan okumaktadır.
Sosyalizmi alternatif bir perspektiften ele alarak bireysel işçilerin kendi işlerini seçme hakkına sahip olduğu bir işçi demokrasisi altında yaşadıklarını varsayın. Bu, Marx tarafından tasvir edilen sözde özgürlük kavramıyla da örtüşmektedir. Buna göre işçiler, özgürlüğün kendileri için taşıdığı önemi vurgularcasına, istemedikleri bir işi reddetme hakkına sahiptir. Ancak sosyalizm için elzem olan merkezî planlamaya dayalı bir ekonominin etkin biçimde işleyebilmesi, uygun işgücü dağılımını sağlamak adına hem toplumun ihtiyaçlarının doğru analiz edilmesini hem de her bölgede ihtiyaç duyulan mühendis, öğretmen, çiftçi ve diğer her türden işçinin sayısının tam olarak bilinmesini gerektirir.
Peki, özgürlük düşkünü demokratik sosyalist işçiler atandıkları görev yerlerine taşınmak istemezlerse ne olur? Örneğin, Yozgat’a tayini çıkan Ayşe Öztürk’ü düşünün. Ayşe, Eskişehirli Mehmet’e âşık olursa ve Eskişehir’e tayin edilmek isterse, bu durum merkezî planlama açısından sorun teşkil eder. Mesele tek bir bireyi ilgilendiriyor gibi görünse de bu, toplum düzeyinde sanılandan çok daha büyük bir krize dönüşür. Toplumdaki diğer bireylerin de mevcut hayat düzenlerini bozmamak adına benzer özgürlükler talep etmesini yadırgayamazsınız. Bu tür taleplerin kitlesel bir boyuta ulaşması önce verimi düşürerek üretimi azaltır, ardından da enflasyonu tetikleyerek merkezî planı tamamen uygulanamaz hâle getirir.
Böylece sosyalizmin en başından itibaren insanların seyahat etme ve kişisel yaşam kararları alma özgürlüğüyle doğası gereği çeliştiği açıkça ortaya çıkmaktadır. Bu durum tarihsel olarak da defalarca gözlemlenmiştir; örneğin Sovyetler Birliği ve Küba’daki “iç pasaport” uygulaması, bir şehirden diğerine geçmek için state iznini zorunlu kılarak hareketliliği fiilen kısıtlamış ve böylece kişisel özgürlükleri açıkça ihlal etmiştir.
Baskıyı önlemenin ve işçi özgürlüğünü sağlamanın tek yolu, merkezî planlamayı tamamen ortadan kaldırmaktır. Fabrikalara diledikleri malları üretme, kendi seçtikleri veya oylamayla belirledikleri taraflarla ticaret yapma ve arz-talep dengesine ya da diğer piyasa koşullarına göre kendi fiyatlarını belirleme özgürlüğü tanınmalıdır. Ancak bu tür bir bağımsızlık tek tek fabrikalara verildiği anda, merkezî planlama işlevini yitireceği için geleneksel anlamda sosyalizm de çöker ve sistem hızla serbest piyasa odaklı bir ekonomiye dönüşür.
Oluşacak bu yeni piyasanın işçi kooperatiflerinden meydana geleceği savunulabilir. Fakat şunu belirtmek gerekir ki mevcut karma ekonomilerde, hatta tamamen serbest piyasaya dayalı sistemlerde bile işçi kooperatiflerinden oluşan piyasa ağları hâlihazırda mevcuttur. Dahası, laissez-faire tipi katı kapitalist bir sistemde dahi işçi kooperatifleri diğer yapılarla birlikte varlığını rahatlıkla sürdürebilir. Örneğin, günümüzde ABD çiftçi kooperatiflerinin en güçlü olduğu ülkelerden biridir.
Sonuç olarak temel mesele kesin bir tercihe indirgenir: Ya işçiler özgürlüğün ve demokrasinin tadını çıkaracaktır ya da merkezî planlamacılar kontrolü elinde tutacaktır. işçi özgürlüğünü korumak, doğası gereği merkezî planlamayı ortadan kaldırmayı şart koşar; merkezî planlamayı sürdürmekte ısrar etmek ise işçilerin özgürlüğünü kaçınılmaz olarak ihlal edecektir.
Sosyalistlerin bu varsayımsal işçi kontrolü kavramına dair sundukları tüm argümanları entelektüel açıdan bütünüyle samimiyetsiz kılan durum, yanlışlanamaz bir argumentum ad puritatem¹ kurgulamış olmalarıdır. Dikkat ederseniz, tarihte işçi kontrolünün büyük ölçekte fiilen var olduğu hiçbir zaman somut olarak kanıtlanamamıştır. Bu nedenle sosyalistler hâlâ Stalin, Mao ve Pol Pot dönemlerinde yaşananların gerçek sosyalizm olmadığını iddia edebilmektedir. Gerçek sosyalizmin aslında henüz hiç denenmediğini, dolayısıyla bu ütopik sistemin peşinden sonsuza dek gidebileceklerini savunurlar. Üstelik, işçi kontrolü ile sosyalizmin pratikte nasıl bir arada var olabileceğini mantıksal olarak açıklamalarına da gerek yoktur; onlar için sadece bunun bir şekilde gerçekleşeceğini iddia etmeleri yeterlidir. Bu durum mucizevi bir biçimde gerçekleşmezse, deneyimlediğiniz yönetim şeklinin aslında sosyalizm olmadığı söylenir. Bu, son derece kullanışlı bir manipülasyon oyunudur, çünkü kişi bu oyunu sonsuza kadar oynayabilir.
(1) ya da saflığa başvuru safsatası
---
Bu durum, tıpkı kurşunu altına dönüştürmeyi vadeden gerçek simya benzetmesine benzer. Dönüşüm gerçekleşmediğinde başarısızlık, yapılan işlemin gerçek simya olmadığı iddiasıyla örtbas edilir. Oysa sorulması gereken asıl soru, bir insanın kurşunu gerçekten altına dönüştürüp dönüştüremeyeceğidir. Elbette bu mümkün değildir. Tıpkı simyacılarda olduğu gibi, sosyalistlerin de asıl amacı kurşunu altına çevirmek değil, bu asılsız haklı çıkma çabasını süresiz olarak uzatmaktır. Sosyalistler söz konusu olduğunda böyle bir çaba, bireylerin hayatlarını durmaksızın manipüle edecek sözde asil bir deneyi sonsuza dek sürdürebilmeleri adına onlara sınırsız yetki tanınması anlamına gelir.
Eğer bir kişi, tıpkı kadınların, feministlerin ve entitelerin savunduğu gibi bireyler arasındaki rızaya dayalı ilişkilere gerçekten değer veriyorsa ve insanların kendi yaşamları ile çalışma hayatları üzerinde özerk kararlar alma hakkını destekliyorsa, sosyalizmi kesinlikle reddetmelidir. Burada anlaşılması gereken en önemli nokta şudur: Sosyalizmin temel sorunu yalnızca Stalin gibi figürlerin ahlâki karakterlerindeki yozlaşma değil, sistemin doğası gereği zorlama ve baskı içermesi nedeniyle bizzat Stalin, Mao ve Pol Pot gibi diktatörleri kaçınılmaz olarak üretmesidir. Demokrasi, pratikte, yani Atina, Roma Cumhuriyeti, Hollanda, Britanya ve ABD örneklerinde gözlemlenen tarihsel süreçte, serbest piyasa ekonomisi içinde faaliyet gösteren tüccarların inşa ettiği ve öne çıkardığı bir yönetim biçimidir. Bu nedenle sosyalizm gibi egaliteryen ideolojiler, iddia ettikleri gibi hiçbir zaman gerçekten demokratik olamaz.
Roma, zirve döneminde, yüzyıllar boyunca tıpkı Modern Batı gibi özgür, dinî açıdan hoşgörülü, çoğulcu ve serbest piyasaya dayanan zengin bir toplumdu. Ancak imparatorluk, giderek derinleşen 3. yüzyıl krizinin etkileriyle ve önceki sosyal yapısını paramparça eden dış zorluklarla karşılaştıkça daha totaliter bir yapıya doğru sürüklendi.
Roma bürokrasisi giderek daha fazla güç kazandı. Roma bürokrasiyi, state'i ve orduyu o kadar büyüttü ki böyle bir büyüme, ekonominin ve toplumun diğer her öğesini yok etti. Çalışmak veya çocuk sahibi olmak için hiçbir teşvik kalmadığından, nüfus ve ekonomi durgunlaştı. Her nesilde şehirler daha da küçüldü. State, meslekleri kalıtsal bir kast haline getirdi, kamu hizmetlerini maaş ödemeden yaptırmaya çalıştı ve insanları çalışmaya zorlamak için her iş koluna kotalar koydu.
Dominate dönemi, yani vatandaştan tebaaya geçişi, Roma'da Augustus döneminde başlayan principate¹ modelinden Diocletianus ile başlayan dominate² modeline geçişi ifade eder. Dominate dönemi, Roma'nın artık toplumun üzerinde bir hizmetkâr değil, mutlak bir sahip olarak konumlandığı dönemdi. imparator artık bir siyasetçi değil, erişilemez bir yarı tanrıydı. Bu, merkezî gücün senato, yerel meclisler gibi tüm dengeleyici kurumları yutma sürecidir. Günümüzde ABD'de de benzer bir süreç yaşanmaktadır.
(1) birinci vatandaş
(2) efendi-köle
---
Dominate dönemin en dikkat çekici özelliği, Curiales sınıfının çöküşüdür. Curiales sınıfının günümüz Türkiye'sindeki en yakın karşılığı orta sınıf belediye meclis üyeleridir. Roma, curiales'i vergi toplamaktan şahsen sorumlu tuttu. Roma'nın belirlediği kotanın üstünde toplanan vergilerin fazlası curiales'in cebinde kalıyordu, ancak eğer vergi geliri Roma'nın belirlediği kotanın altında kalırsa, curiales aradaki farkı kendi ceplerinden ödemek zorundaydı. Bu roller zorunlu olduğu ve genellikle maaş almak yerine mali yıkımla sonuçlandığı için fiilen maaşsız kamu görevleriydi. Roma, bu maaşsız çalışan rollerin her zaman dolu olmasını sağlamak için Orta Çağ soyluluk sisteminin temelini atacak olan mesleklerin babadan oğula geçtiği bir statüye getiren fermanlar çıkardı. Eğer babanız bir curiale, asker veya fırıncıysa, yasal olarak aynı mesleği icra etmek zorundaydınız. Bu, toplumsal hareketliliğin ölümüydü. insanlar, merkezî orduya veya kiliseye katılarak ya da münzevi bir hayat¹ seçerek sorumluluklarından kaçmaya çalıştılar.
(1) Günümüze benziyor mu?
---
Roma buna, kaçakları görevlerine bağlayan yasalar çıkararak karşılık verdi. Örneğin, coloni¹ toprağa bağlandı ve Orta Çağ serflerinin öncüleri oldular. Üretimi artırmak isteyen Roma, katı üretim ve vergi kotaları belirledi. Tahıl tedariki², nakliye ve fırıncılık gibi temel ticaret kolları, state kontrolündeki loncalarda³ örgütlendi. Bu loncalara state'e sağlamaları gereken belirli mal veya hizmet kotaları verildi. Üyeler ömür boyu loncaya bağlı oldukları ve çocukları da onları takip ettikleri için Roma, şehirlerin beslenmesini ve ordunun ikmalini sağlamak adına kalıcı, ücretsiz veya düşük sabit fiyatlı bir iş gücü garantilemiş oldu. Eğer bir kişi kalıtsal görevinden kaçarsa, Roma kaybolan vergi gelirini telafi etmek için o kişinin mülküne el koyardı. Bazı aşırı durumlarda, devlet fabrikalarında⁴ çalışan kaçak işçiler, tanınıp geri getirilebilmeleri için vücutlarının belirli bölgeleri kızgın demirle dağlanırdı.
(1) toprağa bağlı özgür çiftçiler (bkz: koloni/#48113108)
(2) annona
(3) collegia
(4) silah fabrikaları, darphaneler, taş/tuz/mermer ocakları, madenler, et cetera
---
Modern ekonomi bilgisinden yoksun, herkesi ahmak, yalnızca kendisini akıllı zanneden Diocletianus’un tavan fiyat kararnamesi¹; tarihin belki de Sovyetler'den sonra en kapsamlı merkezî planlama girişimlerinden biriydi. Roma, enflasyonu durdurmak için her ürün ve hizmetin fiyatını ve her işçinin ücretini belirlemeye çalıştı. Sonuç, tabii ki karaborsa ve üretimin durması oldu. Roma buna karşılık olarak özgür çiftçileri toprağa bağladı. (bkz: koloni/#48113108).
(1) edictum (diocletiani et collegarum) de pretiis rerum venalium ya da edict on maximum prices
---
Roma hukukunda 'coloni', özgür doğmuş olmalarına rağmen vergi sistemini korumak amacıyla topraktan ayrılmaları yasaklanan bir sınıfı ifade eder. Bu yapı, Orta Çağ Avrupa'sındaki serf¹ sisteminin doğrudan temelini oluşturmuştur. Koloni sistemi, Roma çöktüğünde ortadan kalkmadı; aksine, Orta Çağ Avrupa'sının temel ekonomik yapısı olan feodal serfliği doğurdu.
(1) Lat. servus, to serve, servant, service, servis etmek, servis yapmak
---
Roma, kontrol mekanizmasını sürdürmek için o kadar ağır bir yapı kurdu ki merkezî otorite çöktüğünde bile bu toprağa bağlı yerel yapı devam etti. Benzer şekilde Orta Çağ Avrupa soyluluk unvanları da Roma döneminde bu topraklardaki düzeni sağlayan, gene bu toprağa bağlı askerî rütbelerden gelmektedir:
• imparator = (Lat.) imperator = kara kuvvetleri veya ordu komutanı.
• Kral = (Lat.) rex = kral (Bulgarca) = król (Lehçe) = kralj (Sırpça) = kuningaz (proto-germanic) = knyaz = king = könig = yani king sözcüğü en basit anlatımıyla "leader of the kin" demektir.
• Prens = (Lat.) princeps = primus+capio/capere = birinci adam
• Dük = (Lat.) dux = bahsi geçen herhangi bir askerî grubun komutanı = dyk = duka = duke = duc
• Kont = (Lat.) comes = count = com (with)+ire (go) = follower
• Baron= (Lat.) baro = paralı asker
Roma’nın Hristiyanlığı kabulü, genellikle dinî bir zafer olarak anlatılır; ancak politik açıdan Roma’nın Hristiyanlığı kabulü, state’in ideolojik bir tekel kurma çabasıydı. Çoğulcu paganizm, state'in kontrol edemeyeceği kadar dağınıktı. Tek bir tanrı, tek bir imparator ve tek bir kilise hiyerarşisi, Roma'nın halkın zihnini yönetmesini kolaylaştırıyordu.
Beşinci yüzyıl Roma'sı, bugün yaşadığınız feminize panik¹ durumuna çok yakındır. Toplum o kadar kırılgan ve karmaşık hâle gelmişti ki dışarıdan gelen en ufak bir sarsıntı², state'i tüm işleyişi durdurmaya ve mutlak kontrol sağlamaya zorladı. Ancak bu kontrol o kadar ağırdı ki Roma halkı için barbar istilacıların gelmesi, vergi memurlarından ve kast sisteminden kurtulmak anlamına geliyordu. Birçok Romalı köylü Roma zulmünden kaçıp Gotlara sığınmıştı.
Amerika tüm dünyaya demokrasi getirecek... Well then.
Günümüzde, özellikle Orta Doğu'da, ABD ve demokrasi kavramları birbiriyle eş değermiş gibi algılansa da aslında ABD'de demokrasi kavramı, Amerikan Devrimi'nden 20. yüzyılın son çeyreğine kadar olumsuz bir anlam taşımıştır. Amerikan Devrimi sırasında demokrat ifadesi bir epithet¹ olarak kullanılıyordu ve istikrarsızlıkla eş anlamlı görülüyordu. Kurucular, mülkiyet haklarını korumak ve ayak takımının yönetimi² olarak gördükleri demokrasiden kaçınmak için temsilî bir cumhuriyeti³ savundular.
(1) aşağılayıcı bir sıfat
(2) mob rule
(3) Representative republic
---
Örneğin, James Madison Federalist Papers No. 10'da egaliteryen demokrasilerin her zaman kargaşa ve çekişmeye neden olduğunu açıkça belirtmiştir. Benzer şekilde, John Adams, Aralık 17, 1814 tarihinde John Taylor'a yazdığı bir mektupta, demokrasinin doğası gereği kendi kendini tüketeceğini dile getirmiştir. Adams bu mektubunda, demokrasinin asla uzun sürmediğini ve tarihte intihar etmemiş hiçbir demokrasiye rastlanmadığını belirtmiştir.
Amerikan Devrimi'ndeki ekosistemdeki demokrasi karşıtlığının bir diğer örneği de Alexander Hamilton'ın¹, güçlü bir merkezî hükümetin ve elitlerin yönetimde ağırlıklı olduğu 'temsilî aristokratik bir cumhuriyet' taraftarı olmasıdır. Doğrudan halk iradesinin kaosa yol açacağını açıkça ifade eden Hamilton, doğrudan demokrasiyi mobokrasi² olarak adlandırıyordu; eğitimsiz ve mülksüz kitlelerin doğrudan yönetiminin mülkiyet haklarına zarar vereceğini ve toplumu istikrarsızlığa sürükleyeceğini savunuyordu. 1787 Anayasa Kurultayı'ndaki bir konuşmasında şöyle demiştir:
"Halkın sesi Tanrı'nın sesidir denir; ancak bu, ne kadar yaygın bir inanış olsa da, aslında doğru değildir. Halk değişkendir ve kararsızdır; nadiren doğru yargıda bulunur veya isabetli kararlar verir."
(1) 10 dollarlık banknot
(2) ayak takımı yönetimi
---
Hamilton, The Federalist Papers'ta güçlü bir merkezî hükümetin neden gerekli olduğunu aşama aşama anlatmış; özellikle The Federalist Papers No. 70'te, enerjik bir yürütme erkinin hükümetin etkinliği ve ulusal güvenlik açısından şart olduğunu vurgulamıştır. Hamilton, toplumun zengin, iyi doğmuş ve yetenekli kesiminin yönetimde ağırlıklı olması gerektiğini savunuyordu. Bunu bir sınıf ayrımı olarak değil, federal (united) state'in ekonomik ve siyasî istikrarını koruyacak bir denge unsuru olarak görüyordu. Senato'nun, halkın geçici tutkularına karşı bir fren görevi görmesini istiyordu.
Hamilton’ın güçlü bir Federal hükümet arzusu sadece siyasi değil, aynı zamanda ekonomikti. ilk hazine bakanı olarak ulusal bankanın¹ kurulmasını sağladı; statelerin borçlarının federal hükümet tarafından üstlenilmesini savundu. ingiltere’dekine benzer bir sanayileşme sürecinin hızla tamamlanmasını ve güçlü bir federal ordu kurulmasını talep etti.
(1) First Bank of the United States.
---
Hamilton’un bu görüşleri, Thomas Jefferson’un tarıma dayalı, yerel yönetimlerin güçlü olduğu ve halkın yönetime daha doğrudan katılım sağladığı demokrasi vizyonuyla taban tabana zıttı. Bu fikir ayrılığı, ABD’deki Federalistler ve Demokratik Cumhuriyetçiler ekseninde, ilk iki partili siyasi sistemin organik olarak doğmasına yol açmıştır.
— Federalistler (Alexander Hamilton, John Adams, John Marshall, George Washington):
• ABD'nin kuruluşunda ortaya çıkan ilk siyasi partidir.
• Güçlü bir federal (merkezî) hükümet yapısını savunmuşlardır.
• Sanayi, ticaret ve bankacılığa dayalı, federal merkez tarafından desteklenen bir ekonomiyi savundular. (industrialism)
• Yönetim anlayışı, toplumun en yetenekli, eğitimli ve varlıklı kesiminden oluşması gerektiğini savunan doğal aristokrasi anlayışına dayanır.
• Federal anayasanın esnek yorumlanmasını, federal hükümetin geniş yetkilere sahip olmasını ve statelerin iç işlerine müdahale edebilmesini talep ettiler.
• Dış politikada ve Avrupa ile ticarette ingiliz yanlısı bir tutum sergilemişlerdir.
Federalistler Thomas Jefferson’a karşı 1800 seçimlerini kaybettikten sonra güç kaybetmeye başladılar. Halktan kopuk ve aşırı aristokratik olarak damgalanmaları ile 1812 Savaşı'na muhalefet etmeleri (Hartford Konvansiyonu), partinin 1816'dan sonra siyaset sahnesinden silinmesine neden oldu.
— Demokratik Cumhuriyetçiler (Thomas Jefferson, James Madison, James Monroe):
• ABD'nin kuruluşunda ortaya çıkan ilk muhalefet partisidir.
• Sınırlı bir federal hükümeti ve stateler için daha geniş yerel yetkileri savundular.
• Tarıma ve kendi toprağını işleyen özgür çiftçilere (yeoman farmers) dayalı bir ekonomi modelini savundular. (tarımcılık/agrarianism against industrialism)
• Siyasette "sıradan" halka, özellikle de mülkiyet sahibi kesime güvenilmesi gerektiğini savundular.
• Federal anayasanın dar (sıkı) yorumlanmasını, yerel ve state yetkilerinin geniş tutulmasını, federal hükümetin statelere daha az müdahale etmesini talep ettiler.
• Dış politikada ve Avrupa ile ticarette Fransa yanlısı bir tutum sergilediler.
1820'lerin ortalarından sonra partinin etkinliği azaldı. 1828'de Andrew Jackson liderliğinde Demokrat Parti (Democratic Party) kurulurken, Jackson karşıtı kanat önce Ulusal Cumhuriyetçi Parti (anti-Jacksonians, National Republican Party, 1824-1834), ardından Whig Partisi (1833-1854) ve nihayetinde bugünkü Cumhuriyetçi Parti (Republican Party, 1854-günümüz) olarak evrilmiştir.
ABD Anayasası, doğrudan demokrasiyi kasten engellemek amacıyla Seçiciler Kurulu (Electoral College) ve Senato gibi mekanizmalarla tasarlanmıştır. Kurucu Babalar ve Amerikan değerleri göz önünde bulundurulduğunda, özgürlük (liberty) demokrasiden daha öncelikli bir değerdir. Bu çerçevede, eşitlikçi bir demokrasinin özgürlüğü ortadan kaldırabilecek bir araca dönüşebileceği görüşü hâkimdir.
Amerikan demokrasisini daha iyi anlamak için yukarıda belirttiğim kurucu babaların demokrasi yerine cumhuriyet vurgusunu bilmek hayati önem taşır. ikinci Dünya Savaşı'ndan sonra popülerlik kazanan demokrasi kavramına bu denli hak edilmemiş pozitif bir anlam yüklenmeye başlanması; Bush dönemi politikaları ve 2. Körfez Savaşı süreciyle birlikte ivme kazanmıştır.
Genel bir kural olarak, hamileliğin ve çocuk sahibi olmanın ağırlığı ve zorluğu göz önüne alındığında, ki bu neredeyse tüm türler arasında insanda en belirgin olanıdır, kadınlar 9 ay hamile kalmak ve ardından yıllarca çocuk yetiştirmek zorunda olduklarından, erkeğin aileyi geçindirmek için kaynak sağlaması ve bunun için çabalaması beklenir. Bu, insanlık tarihindeki neredeyse tüm toplumlarda normdur.
Ancak kıtlığın olmadığı, aşırı zengin ve konforlu bir toplumda, kadınların ve çocukların aç kalma veya saldırıya uğrama riski olmaması, cinsiyetler arası ilişkilerde gücü kadınlara verir. Böyle bir toplum giderek daha çok feminize olur. Kadınlar, sadece güce ve duygulara yanıt veren kötücül doğaları gereği, kaynaklar artık sorun olmadığı için, dolayısıyla toplumdaki erkeklerin onlara hiçbir ekonomik ve sosyal değer sunmasına gerek kalmadığı için erkeklerden tiksinmeye başlar.
Bu da kadınların erkeklere karşı öfkelenmesine, aynı zamanda kendilerinin de daha erkeksi hâle gelmesine yol açar; çünkü artık özellikle ekonomik ve sosyal dış tehditler olmadan erkeklere bağımlı olmak zorunda değillerdir. Böyle bir dünyada erkeklerin artık maskülen olmasına gerek kalmaz; çünkü erkekler avlanarak, istilacılarla savaşarak, çiftçilik yaparak, daha genel bir ifadeyle kadınların genellikle yapamadığı diğer zor işleri “yaparak” erkeksi olurlar.
Diğer bir nokta, kadınlar, kötücül doğaları gereği, erkeklerle cinsel olarak pazarlık etmeye istekli olmadıkları için, erkeklerin erkeksi olmaları için hiçbir teşvik oluşmamaktadır. Bu da toplumda sosyolojik olarak erkekliğin azalmasına yol açar; çünkü erkeksi olmak cinsel bir ödül getirmez. Bu, her iki cinsiyetin de birbirine çekici görünmek için mücadele etmesinin bir anlamı kalmadığı için cinsel ilginin azalmasına neden olan, birbirini tekrar eden bir döngü yaratır. Erkekler erkeksi olmadığında ve kadınlar da kadınsı olmadığında, çocuk sahibi olma isteği ve ihtimali azalır. Bu olumsuz kuyruğunuyiyen döngüsü, toplum çökene kadar kendi kendini güçlendirir. Hem erkekler hem de kadınlar çiftleşmedeki çöküşün intikamını almak için birbirlerine karşı daha fazla kin gütmeye başlar.
Feminize duyguları yüceltip maskülen düzeni terk eden bir medeniyet çöker. Maskülen ve feminize; bunlar aslında fiziksel cinsiyetle ilgili değil, fonksiyonla da ilgili arketiplerdir. Maskülen yapı inşa eder, sınırları belirler ve gerçeği korur; diğeri ise bağlantıyı genişletir, besler ve konforu sürdürür. Aslında ikisi de gereklidir; ama sadece maskülen liderlik edebilir, çünkü medeniyet duygular üzerine değil, yapı üzerine; hiyerarşi, disiplin, sorumluluk ve fedakârlığı kabul eden erkekler üzerine inşa edilmiştir. Her ne kadar feminize toplumlarda buna baskı dense de, bu baskı değil, düzendir. Düzen istikrarı, uzun vadeli planlamayı ve böylece bir neslin inşa edip, sonraki neslin miras almasını sağlar. Aileler böyle hayatta kalır, uluslar böyle ilerler ve miras böyle yaratılır. Bir medeniyeti feminize bir ilgi ve onay arayışı üzerine inşa edemezsiniz. Bir ülkeyi “kendini ifade et” komutlarıyla yönetemezsiniz. Güçlü nesilleri “ne iyi hissettiriyorsa onu yap” diyerek yetiştiremezsiniz. Feminize bir toplumda önce iç güvenlik sorunları ortaya çıkar; ardından çöküş gerçekleşir.
Toplumda demografik değişimlerin; kentleşme, sekülerleşme, dejenerasyon veya feminizasyon gibi kültürel dönüşümlerin ortaya çıkması üç nesil sürer. Bugün ortaya çıkan değişimin tohumları üç nesil önce ekilmiştir. Her nesil, bir kadının doğum aralığı olan yaklaşık 30-35 yıllık bir süreyi kapsar; bu nedenle bir asır, üç nesli ifade edecek şekilde üçe bölünür. Kültürel değişimlerin dikkat çeken en ilginç özelliği, gerçekleşen değişimin ancak ikinci neslin son yılları ile üçüncü neslin ilk yılları arasında görünür hâle gelmesidir. Değişim üçüncü nesilde sancılarını hissettirmeye başladığında, önlem almak için artık çok geç olacaktır.
Bir toplumda kadınsı özellikler yaygınlaşıp genel geçer kabul görmeye başladıkça, erkeksi özellikler ve erdemler reddedilip şeytanlaştırılarak geri plana itilecek; böylece erkeksi mantık yavaş yavaş terk edilerek feminize duygular ön plana çıkacaktır. Batı’da gözlemlendiği şekliyle toplumun feminizasyonu, aşağıda belirtilen üç aşamada gerçekleşmektedir.
1968 kuşağının etkisiyle başlayan bu aşama, 1970 ile 2000 arasındaki ilk otuz üç yıllık dönemi kapsar. Eğitim sisteminizin feminizasyonu, bu dönemin ilk yıllarında başlayıp son yıllarında tamamlanır. Erkeklik sanki kötü bir kavrammış gibi dilinizdeki tüm eril sözcükler yasaklanır. Böylece arkadan gelen nesil, kadın merkezci¹ bir hayat algısı geliştirmeye başlar. Toplum, kadınların konforunu ve güvenliğini giderek daha fazla ön plana çıkarmaya başlar. Devlet bütçesinde bir kara delik açacak olan kadın konforunun en önemli ayağı, kadınların ekonomik katkılarının düşük olmasına rağmen refah seviyelerinin yüksek olmasıdır.
(1) jinosentrik, ing. gynocentric.
---
Tüm anayasal haklar eşit olmasına rağmen, kadınlara fırsat eşitliği, pozitif ayrımcılık ve kazanımlar gibi şirin isimler altında erkeklerden¹ daha fazla hak tanınır. Toplumsal katkılarının her açıdan düşük olmasına rağmen, refah devleti politikaları sayesinde kadınların gerçeklik içindeki kaynaklardan giderek daha fazla faydalanması sağlanır. Kadınlar böylece, bazı istisnai coğrafyalar ve ekonomiler dışında sürdürülmesi iktisadi açıdan mümkün olmayan refah devleti uygulamalarıyla² ve kadın merkezci toplumsal ayrıcalıklarını kullanarak, gerçeklik içindeki kaynaklara, hiç hak etmedikleri halde, giderek artan bir oranda erişmeye başlar. https://galeri.uludagsozluk.com/r/2515288/+
(1) Erkek ayrımcılığı ve içselleştirilmiş erkek düşmanlığı yoluyla kadınlara sağlanan ayrıcalıklar ya da Türkiye’deki feministlerin ifadesiyle her türden kazanımlar. Buradaki sorun; ayrıcalık elde eden kadınların, kötücül doğaları nedeniyle, erkeklerle, toplumla ve medeniyetle iş birliği yapmayı reddetmekle kalmayıp, onlardan açıkça nefret etmeye başlamalarıdır. Toplumla iş birliği yapmayı reddeden kadın demografisine karşı nasıl bir strateji izlenmesi gerektiğini daha sonra ayrıntılı olarak yazacağım.
(2) DEI, “Didn’t Earn It”. Çeşitlilik, Eşitlik ve Kapsayıcılık (Diversity, Equity, and Inclusion)
---
Bu durum, bir taraftan medeniyeti ayakta tutan işlerin %85’inden fazlasını yapan erkekler üzerinde ağırlık ve bezginlik¹ yaratırken, diğer taraftan bu kaynaklara haksızca ulaşan kadınlarda toplumu sırtında taşıyan erkeklere karşı bir nefret oluşmasına neden olmaktadır. Androfobi ve içselleştirilmiş erkek düşmanlığı, feminizm gibi zararlı ideolojilerle mantık çerçevesine oturtulmaya çalışıldıkça toplumdaki kadınlar da erilleşmeye başlar.
(1) Çünkü kadınların giderek daha kolay ulaştığı kaynaklara, gerçek işleri yapan erkekler daha fazla bedel ödeyerek ulaşmak zorunda kalırlar; buna ister daha çok çalışma dersiniz, ister enflasyon, orası size kalmış.
--- ikinci Aşama (2000-2035)
2000 ile 2035 arasındaki ikinci otuz üç yıllık dönemi kapsayan bu dönem boyunca yönetim kademelerine ve kurumlara, egaliteryen, feminist, kültürel marksist ve kadın ırkçı ideolojileri benimsemiş işe yaramaz bir demografik grup sızar. Sızan bu sıvı; birinci aşamadaki feminize eğitim sistemi ile feminist, kadın ırkçı ve jinofaşist¹ ideolojilerle beyni yıkanmış ikinci neslin ta kendisidir. Bu güruh; kadın doğasının olumlu bir güç olarak kullanılması gerektiğini, toplumun feminize zekâ² ve farkındalıkla birlikte akıl yürütmeye değil sevgiye dayanan, rekabetçi olmayan³ bir yapıya dönüşmesi gerektiğini, bunun sonucunda da denge, barış ve memnuniyet toplumunun oluşacağını ve düşünmek yerine hissetmek gerektiğini vaaz eder.
(1) Gynofascist
(2) Duygusal (geri)zekâ
(3) Üretimde, sanayide, ekonomide rekabet yerine çocuk oyunu oynamalıyız yani. Düşük üretim sonucu oluşacak enflasyonla duygusal zekâ kullanarak mücadele etmeliyiz.
---
ikinci aşamanın en belirgin özelliği; mülkiyet duygusuyla birlikte her türlü aidiyet, sahiplik ve kıskançlık duygusunun özenle zedelenmesi; nefsi müdafaa ile özel mülkiyet duygularının kınanması ve bireysel silahlanmaya karşı çıkılmasıdır. Bir taraftan toplum içi ve dışı düzeni ile güvenliği sağlayan polis ve ordu gibi kurumların bütçeleri kesilir; diğer taraftan bu kurumların birer arpalık haline getirilmesi amacıyla, fiziksel yetersizliklerine ve ihtiyaç dışı olmalarına rağmen çok sayıda kadının bu kadroları istila etmesi sağlanır.
Buna paralel olarak; feminize kapsayıcılık ve teslimiyetçilik duygularıyla tetiklenen açık sınır politikalarıyla orklar ve barbarlar imparatorluk sınırları içine yerleştirilirken, bu topraklardaki temel kültürel unsurlar ise tasfiye edilir. Kadınlara ve barbarlar ile orklara hukuki ve cezai alanlarda muafiyetler tanınarak, özellikle kadınların sosyal, kültürel ve hukuki eylemlerinden sorumlu tutulmalarının önüne geçilir. Örneğin, kadınların aynı suçları işleyen erkeklere göre %40 daha az ceza alması; hatta erkeklere karşı işledikleri bazı ağır suçlardan bile hapis cezası almadan basit ve ilgisiz tecil veya adli kontrol cezalarıyla kurtulması; tüm süreçte kolluk kuvvetleri ve yargı sisteminin her kademesinde çok daha nazik ve suça teşvik edici bir muamele görmesi sağlanır.
Sonlarına yaklaştığımız bu aşamanın en belirgin semptomları aşağıdaki gibidir:
• Feminize bir toplumda kadınların daha mutlu ve huzurlu, erkeklerin ise daha agresif olması beklenirken; ilginç bir biçimde bunun tersi gözlemlenmektedir. Örneğin, ABD’de 1980–2020 yılları arasındaki veriler incelendiğinde erkeklerin tutuklanma oranının %40 azaldığı, kadınlarda ise bu oranın %41 arttığı görülmektedir. Burada tutuklanma oranı özellikle önemli ve açıklayıcı bir veridir; çünkü kadın ırkçı yargı sistemi kadınlara ceza vermemektedir. Anlaşılan o ki kadınlar, feminize bir toplum ve kültürden memnun değildir; erkeksi bir otoriteye ve bir baba figürüne ihtiyaç duymaktadır.
• Azalan ve şeytanlaştırılan maskülen mantık, düzen ve disiplinin yanı sıra toplumda kaybolan erkek ve baba figürleri nedeniyle, kadınlarda hem genel¹ hem de erkeklere karşı² artan bir şiddet eğilimi³ gözlemlenmiştir.
(1) https://acf.gov/archive/o...d-neglect-nis-4-2004-2009
(2)https://www.nber.org/syst..._papers/w18994/w18994.pdf
---
Tıbbi çalışmalarda, kandaki östrojen ve progesteron seviyelerinin ani bir şekilde dalgalanmasının kadınlarda öfke ve şiddet eğilimini artırdığı bilimsel olarak kanıtlanmıştır. Aslında kadınlardaki bu hormon kaynaklı şiddete yatkınlık; dişi memelinin, doğum sonrası değişen hormon seviyeleriyle yavrularını korumak adına agresifleşmesi için geliştirilmiş evrimsel bir savunma mekanizmasıdır. Tüm bu bilimsel gerçekler; birçok kişinin defalarca deneyimlediği bebek arabası kullanan kadınların vurdumduymazlığını, agresifliğini ve feministlerdeki belirgin şiddet eğilimini de açıklamaktadır. Buna benzer şekilde, birçok kadının kadın ırkçı yasalar ve kadın merkezci sosyal ve kültürel yapılardan aldıkları gücü her alanda orantısız biçimde kullanmaktan çekinmedikleri açıkça gözlemlenmektedir.
2035 ile 2070 arasındaki son otuz üç yıllık dönem, toplumun hiperfeminizasyonu ile karmaşa ve çöküş dönemlerini kapsar. Literatürde hiperfeminizasyon dönemi olarak da adlandırılan bu sürecin sonunda toplum erken maskülenizasyon dönemine geçer.
Hiperfeminizasyon üç aşama ile açıklanır:
• Erkeksi mantığa dayanan yasaların feminizasyonu; kanunların duygulara, özellikle de kadınların duygularına dayandırılarak yeniden tasarlanması sürecidir. (Batı’da düşük/orta şiddette yaşanmakta.)
Yasaların feminizasyonunu bir örnekle açıklamak gerekirse;
Hukuki ifade I – Tüm vatandaşlar, saldırı altında olduklarında, ellerindeki tüm imkânları kullanarak kendilerini savunma hakkına sahiptir.
Hukuki ifade II – Tüm vatandaşlar, saldırı altında olduklarını hissettiklerinde, ellerindeki tüm imkânları kullanarak kendilerini savunma hakkına sahiptir.
Yukarıdaki ekstrem örnekten de anlaşılacağı üzere, yasaların özellikle kadın ırkçı bir anlayışla yeniden tasarlanması, toplumsal bütünlük ile medeniyet için en tehlikeli süreçtir; toplumun, kültürün ve ekonominin hızla18 çözülmesine neden olacaktır. işin trajik yanı, yasaların feminizasyon süreci, kadının beyanı esastır ilkesinde de görüleceği üzere çoktan başlamıştır. Semptomlar Batı’da daha ileri safhadadır; çünkü hukuk sürecindeki işlemleri yürütenlerin çoğu, ilköğretimden başlayarak¹ erkek öğrencileri itina ile dışlayan feminize eğitim sistemi² sonucunda, iki nesil içinde hukuk sisteminin içine bir yılan gibi çöreklenmiş olan toksik kadınlık ile androfobik ve içselleştirilmiş erkek düşmanı toksik feminist kadın güruhudur.
(1) özellikle kas gücü ve teknik beceri gerektirmeyen alanlardan
(2) Daha fazla bilgi için:
-The War Against Boys: How Misguided Policies Are Harming Our Young Men, Christina Hoff Sommers.
-The War Against Boys: How Feminism Is Harming Your Young Men, Christina Hoff Sommers.
-Save the Boys: Rescuing the Next Generation of Men from Feminist Marxist Misandry, Conrad Riker.
---
Örneğin, ABD’de ilkokuldan başlayarak üniversiteye kadar uzaklaştırma cezalarının %71’i erkek öğrencilere verilirken, yalnızca %29’u kız öğrencilere verilmiştir. Ancak ilginç bir biçimde, gerçek hayatta 2003’ten başlayarak kadınların suç oranı artarken erkeklerde bu oran düşmektedir. Tüm bu istatistikler, feminize bir toplumda erkeklere yönelik ayrımcılığın kanıtıdır. Birçok Batı ülkesinde, okul sınırları içinde kız öğrencilerin fiziksel şiddetine uğrayan ve kendilerini kasten savunmayan¹ erkek öğrencilerin büyük kısmı uzaklaştırma cezası alırken, predator kız öğrenciler yalnızca basit yazılı uyarılarla ciddi cezalardan kurtulmaktadır. Günümüzde eğitimin her kademesinde, erkek öğrencilerin eğitim sürecinden uzaklaşması adeta teşvik edilmektedir. Böyle bir toplumda erkeklere kalan tek seçenek, kadınlardan, özellikle de aşağılık feministlerden uzak durmak; adrofobik ve içselleştirilmiş erkek düşmanı toplumun ileri seviyelerinde de her türden kurumla ilişkilerini sınırlamaktır.
(1) Çünkü savunursa başına ne geleceğini çok iyi biliyor.
---
Türkiye’de eğitim sistemi içindeki kültürel marksist ve feminist unsurlar teker teker tespit edilip ayıklanmalı; kadınların eğitim sistemindeki istihdamı sınırlandırılmalıdır.
• Kadın merkezci toplumsal normların ve kadın ırkçı yasal uygulamaların erkekler üzerindeki baskıyı artırması nedeniyle, ikinci nesilde toplumdan çoktan çekilmeye başlamış olan erkek sayısında hiperfeminizasyon döneminde gözle görülür bir artış.
Erkeklerin toplumdan çekilmesi, medeniyet için arz ettiği tehlike derecesine göre aşağıdaki gibi üç farklı düzeyde gerçekleşmektedir:
Geri Çekilenler: Toplum içinde yaşamaya devam etmekle birlikte kamusal alandan kendini her geçen gün daha fazla uzaklaştıran erkek grubudur.
Bu aşamada, sadece erkeklere özel grupların ve kulüplerin kurulması toplumsal cinsiyet eşitliğine aykırı olduğu gerekçesiyle engellenirken, kadınlara özel gruplar desteklenir, erkeklerin ödediği vergilerle fonlanır ve bu durum cinsiyet ayrımcılığı olarak görülmez. Yalnızca erkeklere açık bazı gruplara zorla kadın üyelerin alınmasının bu grupları işlevsiz hâle getirdiği gözlemlenmiştir.
Birinci grup, üçü içinde medeniyet için en tehlikesiz ve en ikna edilebilir olanı olmasına rağmen, ilginç bir biçimde en fazla nefreti ve sözlü aşağılamayı üzerine çekecektir. Böylece, genellikle duygularıyla hareket ettikleri için ne yaptıklarının farkında olmayan kadınlar ile çoktan feminize olmuş üçüncü nesil erkekler, bu grubu medeniyet için daha tehlikeli olan ikinci ve üçüncü gruplara katılmaya cesaretlendirecektir. Erken maskülenizasyon (2070–2100) dönemindeki beyaz şövalyeleri oluşturacak bu grubun barındırdığı en büyük tehlike, toplumdan çekilerek şehir merkezlerinde artan barbar, ork ve kadın ırkçı siyasi şiddete karşı sosyal veya kamusal bir protesto ve baskı oluştur(a)mayacak olmasıdır. [Batı’da orta şiddette yaşanmakta.]
Çıkışçılar: Bu grup, hiperfeminize bir toplum içinde bir şekilde hayatta kalarak başarılı olmuş, belli bir zihinsel yorgunluk seviyesine ulaştığında da dünyanın daha muhafazakâr ülkelerine göç ederek tüm servetini bu ülkelere transfer eden gruptur. Bu süreç Batı’da çoktan başlamıştır. Hiperfeminizasyon döneminde bu grubun sayısındaki belirgin artış, ülkede üretilen sermayenin dışarıya kaçmasına yol açarak ekonomiyi gözle görülür biçimde olumsuz etkilemeye başlayacaktır. [Batı’da düşük şiddette yaşanmakta.]
Kırsal Münzeviler: Toplumdan tamamen uzakta, ormanda ya da diğer kırsal¹ alanlarda yaşamaya başlayan erkeklerden oluşan gruptur.
(1) https://www.youtube.com/watch?v=4_W6MSyTCO8
---
Haftada bir açtıkları telefonda onları işe geri dönmeye ikna etmeye çalışırken, aldığım bilgilere göre 2 saat önce bir dağ aslanıyla göz göze gelmişler ve isteseler de bu saatten sonra şehre dönebileceklerini düşünmüyorlar. Videodaki yorumlar göz önünde bulundurulduğunda, sayıları fazla gibi görünse de bu grubun nüfusa oranını bilmiyoruz; çünkü tespitlerimize göre birçoğu çift yaşamlı. Hiperfeminizasyon ve çöküş sürecinde sayılarında belirgin bir artış olması beklenen bu grubun, ilk bakışta çok masum görünseler de erken maskülenizasyon döneminde bir araya gelip medeniyetle iş birliği yaparak neo-feodal bir yaşam biçimini mi seçeceklerini, yoksa organize yasa dışı gruplar oluşturarak medeniyet karşıtı bir kara şövalye rolünü mü oynayacaklarını kestirmek zor. [Batı’da düşük şiddette yaşanmakta.]
• Kadınlara yönelik hak edilmemiş, temelsiz ve aşırı sempati.
Bu sempatinin ekonomik, kültürel ve sosyopsikolojik olmak üzere 3 boyutu vardır.
Ekonomik sempati: Kadınlara yönelik hak edilmemiş, temelsiz ve aşırı sempatinin ekonomik boyutunda, erkeklerden zorla alınan vergilerle fonlanan; hiçbir işe yaramayan ve hiçbir sempati duymadıkları, androfobik, erkek düşmanı, yiyici bir kadın kitlesi vardır. Bu fonlama; vergiler, enflasyon ve kadın merkezci, feminize bir dünya algısı geliştirmiş ahmak erkeklerin bağışları sayesinde gerçekleşir. [ABD’de düşük, AB’de orta şiddette yaşanmakta.]
Kültürel sempati: Kadınlara yönelik hak edilmemiş, temelsiz ve aşırı sempatinin kültürel boyutunda; genel olarak kadın imajının daha görünür olması ile sosyal hayatta ve kamusal alanda artan kadın sembolizmi yer alır.
Kadınlara yönelik temelsiz ve aşırı sempatinin kültürel boyutuna bir örnek; Hollywood veya Disney gibi kurumların feminist-wokeist ideolojileri benimsemesi, androfobik ve erkek düşmanı yapımlara imza atması nedeniyle popülerlik kaybetmesi ve kültür üretimindeki güçlerini yitirmeye başlamasıdır.
Kültür üretimini incelediğiniz her yerde aynı örüntüyü görürsünüz: Erkeklerin kültür üretimi yapan bir organizasyon kurması, kurumun gözle görülür bir popülarite ve başarı yakalaması; kadınların içeri sızarak kurumu feminize etmesi; erkeklerin dışlanmasıyla kurumun erkekliği demonize etmesi, androfobiye ve organize erkek düşmanlığına yönelmesi; feminist ve wokeist ideolojilerle birlikte kurumun çöküşü, kültür üretiminin durması ve neredeyse tüm feminize kurumların işlevsiz bürokratik yapılara dönüşmesi. Çünkü erkeksi bir disipline sahip olmayan kurumlar kültür üretemez.
Kadınlara yönelik temelsiz ve aşırı sempatinin kültürel boyutunun bir diğer örneği, savaş kahramanlarının ve kurucu figürlerin heykellerinin kaldırılıp yerine iğrenç kadın heykellerinin dikilmesidir. Kadınların gerçekte heykeli dikilecek başarıya imza atamamış olmalarından olsa gerek, bu çirkin heykellerin hepsi soyut formlardadır. [Batı’da orta şiddette yaşanmakta.]
Sosyopsikolojik sempati: Kadınlara yönelik hak edilmemiş, temelsiz ve aşırı sempatinin sosyopsikolojik boyutunda, kadınlarda artan çıplaklık, iffetsizlik ve ahlaksızlık gibi olgular yer alır.
Hiperfeminize toplumlarda kadının çıplaklığı ve ahlaksızlığı normalleştirilerek buna yönelik eleştiriler kınanırken, erkek çıplaklığı ve ahlaksızlığı titizlikle eleştirilir ve kınanır. Hiperfeminizasyonun ileri safhalarında erkek ahlaksızlığı yasalarla cezalandırılmaya başlanırken kadın ahlaksızlığına göz yumulur, hatta bu durum kutsanır. Avrupa’nın hasta kadını Birleşik Krallık’ın Bonny Blue ve Andrew Tate’e uyguladığı hukuki yaptırımlar arasındaki uçurum; kadınlara yönelik hak edilmemiş, temelsiz ve aşırı sempatinin sosyopsikolojik boyutunun en belirgin örneğidir. [Batı’da orta şiddette yaşanmakta.]
Hiperfeminize toplumlar, çöküş sürecinin son safhasındaki medeniyetlerdir. Oldukça bürokratik olan bu medeniyetler, içsel ve dışsal şoklar karşısında esneklik gösteremezler. Tıpkı bir kadın gibi son derece kırılgan bir yapıya sahip oldukları için, karşılaştıkları ilk iç veya dış şokta çözülerek eril bir monarşiye ya da totaliter ve büyük ihtimalle askerî bir yönetime evrilmek zorunda kalırlar.
2017 yılında Türkiye’de bulunduğum dönemde, diğer birçok konu gibi Türkiye’nin feminizasyon sürecini de araştırdım. Yazılı ve görsel basını ve dokümanları geriye doğru incelediğimde, Türkiye’deki feminizasyonun, Batı’da olduğu gibi 1968’de değil; SSCB’nin dağılacağının anlaşılmasının ardından, 45. Hükümet dönemi olarak ifade ettiğiniz süreçte başladığını fark ettim. O tarihten 2008 krizine kadar hızlandığını, 2008 krizinden sonra hızının sabit kaldığını ve 2010’ların sonlarına doğru ise yavaşlamaya başladığını gözlemledim. Türkiye hâlâ, Batı’dan bilgi teknolojileri aracılığıyla tüm dünyaya yayılan feminizasyonun kültürel ve sosyopsikolojik etkileri altında yoğun bir biçimde kalmaya devam etmekle birlikte, dünyanın birçok ülkesine kıyasla daha iyi durumda.
Ancak gerekli önlemler şimdiden alınmazsa, özellikle de kadınlar hukuk ve eğitim alanından uzak tutulmazlarsa, önümüzdeki 20 yıl içinde Türkiye’nin çehresi beklediğinizden daha hızlı değişerek ve 21. yüzyıl krizi derinleştikçe, karşılacağınız ekonomik ve toplumsal sorunların önemli bir kısmının kaynağı, toplumun sosyolojik feminizasyonu olacaktır. Feminize toplumların en ölümcül özelliği nüfuslarını yenileyememeleridir. Toplumun feminizasyonu bir çürümedir.
The NIS-4 report also reveals important asymmetrical patterns of maltreatment based on the gender of the perpetrator. Overall, children are more likely to bemaltreated by females than by males (68% of maltreated children were maltreated by a female perpetrator, while 48% were maltreated by a male).
Tüm istatistiksel veriler ve bilimsel gerçekler göstermiştir ki kendilerinden fiziksel olarak daha güçsüz demografik gruplar söz konusu olduğunda kadınlar erkeklerden daha fazla şiddete eğilimlidir.
lf you stay down here, and you never fuck around, you will never find out.
Kadınlar , yalnızca güce ve olumlu ya da olumsuz olmasına bakılmaksızın güçlü duygulara yanıt verir. Onları aldatın, paralarını yiyin ve aklınıza gelecek her kötülüğü yapın; hiç önemsemezler.
Kadınlar yalnızca bir kusurunuzu affetmez: güçsüzlük.
Tradwife, Türkçe ifadesiyle bir kocanın geleneksel karısı. Geleneksel cinsiyet rollerini, ev hanımlığını ve ataerkil aile yapısını bilinçli bir şekilde benimseyen kadınları tanımlayan bir internet ve yaşam tarzı akımıdır.
Ancak kadınlar, insanlık tarihi boyunca hiçbir zaman diliminde, ne Klasik Çağ'da, ne Orta Çağ'da, ne Kolonyal Dönem'de, ne de Endüstriyel Çağ'da, bugün sunulan şekliyle tradwife olmamışlardır.
Günümüzdeki tradwife kavramının en yakın tarihsel örneği, ABD'de 1950-1970 arasında, elektrikli ev eşyalarının yayıldığı dönemde, orta-üst sınıf Amerikan ailesindeki ev kadını modelidir. Orta-alt ve alt sınıf kadınlara rol model olması için o yıllarda Amerikan kamuoyunda ön plana çıkarılmıştır.
(1) Kesişimsellik: Sadece cinsiyet odaklı değil; ırk, etnisite, sınıf, din ve cinsel yönelim gibi farklı kimliklerin birbirini nasıl etkilediğini inceler.
(2) Bireysellik: Evrensel bir kadın tanımı yerine, her kadının kendi kimliğini ve feminizmini kendi koşullarında tanımlamasını savunur.
(3) Popüler Kültür ve Medya aktivizmi: ikinci dalganın aksine, popüler kültürü, medyayı ve teknolojiyi politik mesajlar iletmek ve eylem alanı olarak kullanır.
(4) Çeşitlilik ve Kapsayıcılık: Queer teorisi, trans-feminizm ve beyaz olmayan kadınların deneyimlerini merkeze taşır.
---
Güruhlarının kendi tanımından da anlaşılacağı üzere, kadınların ve kadınlığın olabilecek en çirkin ve en rezil haliyle daha yakından incelendiğinde, üçüncü dalga feminizm, aşırı feminize toplumlarda artan kadın cinsel rekabetini¹ azaltmak için üst sınıfın, özellikle orta ve orta üst sınıftaki kadınların cinsel piyasadan çekilmesini sağlamak için yaptığı propagandadır.
(1) Toplumun en tepesindeki %15-20 erkek için, çünkü hiper-feminize toplumlarda kadın cinselliği kontrol edilmez.
---
Amaç, çöküş aşamasına¹ geçmiş bir toplumda, orta sınıfın herhangi bir işlevinin kalmaması; ancak hâlâ orta sınıfın ayrıcalıklarıyla gerçeklik içindeki kaynaklardan pay talep etmesidir. Üçüncü dalga feminizm aslında woke ideolojisinin karakteristiklerini taşıyan bir tür soykırımın uygulama aşamasıdır. Elinizde işlevini yitirmiş, işe yaramayan, gerçeklik içinde hiçbir değer üret(e)meyen bir insan grubu² varsa, bunları 1940'lardaki gibi gerçekliğe konsantre olmalarını sağlamak için, ilgili isimle anılan kamplara göndermek yerine, feminizm gibi ideolojilerle kendilerinin bunu yapmalarını sağlamaktır. Feminizm ve woke ideolojisi kötülüğün konsantre, adeta cisimleşmiş bir formudur.
(1) ya da 3 faz, hiperfeminizasyon.
(2) Örneğin, bütün gün klimalı odasında oturup hiçbir işe yaramadan, başkalarının gerçeklik içinde ürettiği kaynakları ve konforu sömürerek yaşamak isteyen feminist psikolog. Toplumunuzdaki gerçek kötüler, ideaları işlevsiz kılmak için dizayn edilmiş ideolojilerinizin ya da medyanın size sunduğu gruplar değil, bu insanlardır. Çevrenizdeki ve hayatınızın her alanındaki tüm olumsuzlukların ve kötülüklerin sorumluları bu insanlardır. Hem de hepsinin.
---
Ekim 5, 2026
