Medeniyet düzeyindeki makro ölçekli krizlerdir. Bu kriz tipi; Batı Medeniyeti veya Klasik Medeniyet gibi bir medeniyetin, küresel ya da kıtasal çapta tekâmül edebileceği zirve noktasına ulaşmasının ardından ortaya çıkan kültürel ve sosyolojik tıkanıklıkları ifade eder. Eşi benzeri görülmemiş bir yıkıma ve ‘topyekûn savaşa’ sahne olan bu evre; savaş sonrasında toplumsal ve kültürel dejenerasyonu, kurumsal yozlaşmayı ve nihayetinde medeniyetin gerileme dönemine girmesini beraberinde getirir. Bilinen tarihteki örnekleri şunlardır:
• MÖ 3. ve 2. Yüzyıl: Pön Savaşları. Klasik medeniyetin sonu; Batı medeniyetinin başlangıcıdır.
• 20. Yüzyıl: I. ve II. Dünya Savaşları. Batı medeniyetinin sonu; (?) medeniyetinin başlangıcıdır.
Arnold Toynbee ve Oswald Spengler gibi tarih felsefecilerinin yaklaşımlarıyla koşut olarak; yaklaşık 2000 yıllık döngülerle gerçekleşen Pön Savaşları ile Dünya Savaşları, Klasik ve Batı medeniyetlerinin yönünü tayin eden iki ana kırılma noktasını oluşturur. Her iki savaş da bilinen dünyanın küresel liderliği için yapılmış bir hegemonya mücadelesidir ve topyekûn bir savaş niteliğindedir.
Pön Savaşları’nın ardından antik dönem şehir devletleri ile bölgesel krallıklar dönemi kapanmış ve Roma, evrensel bir imparatorluk olarak tarih sahnesine çıkmıştı. Benzer şekilde, dünya savaşlarının ardından BM ve NATO gibi uluslarüstü küresel kurumlar ile Bretton Woods gibi küresel finansal sistemlere geçildi. Tüm bu gelişmelere paralel olarak, yeni kurulan her iki medeniyeti de karakterize eden Roma ve Bauhaus mimarilerinde olduğu gibi tek tip bir mimari gözlemlenir.
Pön Savaşlarının; savaş filoları, kuşatma silahları ve lojistik açısından antik çağın zirvesi olarak karakterize edilmesi gibi; Dünya Savaşları da tanklar, uçaklar, radar, kimyasal silahlar ve nükleer enerjinin doğuşuna ve en üst seviyede kullanımına sahne olmuştur.
MÖ 150’lerdeki kriz, Antik Medeniyet’in sonunu getirip Batı medeniyetini doğururken, Dünya Savaşları’na yol açan kriz ise Batı medeniyetinin sonunu getirerek bugün içinde yaşadığımız ancak ismi hâlâ konulmamış, yüzyıllar sonra isimlendirilecek başka bir medeniyeti doğurmuştur.
Özetle; iki bin yıllık döngülerle gerçekleşen medeniyet krizleri, insanlığın her iki bin yılda bir eski kurumsal varsayımlarını tükettiği ve büyük bir küresel çatışma içinden geçerek kendini tamamen yeni bir sosyopolitik düzenle yeniden kurduğu krizlerdir.
