insanların dinden nefret etmelerinin asıl nedeni, belirli ahlaki standartlaratâbi tutulmak istememeleridir. Dindarlık ve muhafazakârlık, insan toplumlarının zorluk ve kıtlık zamanlarında toplumu bir arada tutmak için gösterdikleri bir reflekstir.
Daha seküler bireylerin, dindarların ve muhafazakârların kaba, anlayışsız veya bencil olduklarına dair kanıları var; bu tespit kısmen doğru olabilir çünkü dindarlık ve muhafazakârlık kıtlık toplumunun sosyal stratejisidir. Ancak kıtlık ve acımasız bir Darwinizm dünyasında yaşadığınızda, bu durum her türlü inanç yapısı ve ideoloji için kaçınılmaz hâle gelir.
Sınırları aşırı derecede “iyi”, saf bir seküler pasifizm veya sınırsız hoşgörü olarak çizilmiş bir felsefe, yalnızca herkesin yok oluşuna yol açacaktır; bu da ne iyi ne de ahlaki bir sonuçtur. Kıtlık dünyasında nazik olmak ahlaki bir davranış değildir; çünkü “fazla iyi niyetli” olursanız, barbarların tüm toplumunuzu yok edeceği bir zemin hazırlarsınız.
Bolluk toplumuna geçişle birlikte günümüzde ahlak kurallarınız “ortamı bozma ve insanları kötü hissettirme” gibi pasifist ve feminize bir eksene evrildi. Bu nedenle, eski sosyal modeli anlamakta zorlanıyorsunuz. Serbest piyasa bu yüzden en ideal ekonomik modeldir; çünkü bolluk zamanında bile toplumu, kıtlık dünyasındaki gibi “fazla iyi niyetli” olmamaya teşvik ederek düzenler.
Bununla birlikte, her iki ahlak anlayışı da içinde bulunulan dönemin teşvik yapıları ve sosyoekonomik bağlamı göz önüne alındığında, kendi içinde tutarlıdır.
