Yönetici sınıfların farklı ülkelerdeki tezahürlerinde gözlemleyebileceğiniz arketipsel teşvikler vardır. Tarihte bürokrasinin hüküm sürdüğü diğer toplumlara bakarak, sonunda başlarına neler geldiğini görebilirsiniz.
Genel olarak, bir imparatorluk belirli bir büyüklüğün ötesine geçtiğinde, kapsamını yönetebilmek için bürokrasiye ihtiyaç duyar. Bunun ötesindeki soru, bürokrasinin ne kadar güç kazandığı ve diğer yönetici sınıfların yerini alıp alamayacağıdır; bu nadiren gerçekleşen bir durumdur. Çoğu vakada, ordu bürokratları sindirecek silahlara sahip olması sayesinde iktidarı elinde tutmayı başarır. 19. yüzyıl Fransası, Osmanlı imparatorluğu, Roma imparatorluğu, Çarlık Rusyası ve Arap Halifeliği gibi örnekler bunun göstergesidir. Bunun gerçekleşmediği tek durum, dış askerî tehditlerin ordunun bürokrasiyi sindirmesini engellediği hallerdir.
Bürokrasi kanserinin topluma nasıl yayıldığını anlamak için, Batı tarihinde bürokrasinin gerçek anlamda güç kazandığı ilk dönem olan Fransız ihtilali'ne bakmak uygun olacaktır. Daha yakından incelerseniz, Fransız ihtilali'nin Fransa'yı kontrol altına almak için farklı yönetici sınıflar arasında yürütülen bir dizi savaş olduğunu fark edersiniz. ihtilal öncesi Fransa, paradoksal olarak, özgür bir toplumu korumak için var olan mutlakiyetçi bir monarşiydi; Fransız halkının özgürlüklerini korumak amacıyla Fransa kralına mutlak güç verilmişti. Fransa'da kilise, aristokrasi (soylular), monarşi, tüccarlar ve bürokrasi de dahil olmak üzere, güç için rekabet eden farklı sosyal elitler vardı.
Bürokrasi, zamanla kralın iradesini ifade etmek için büyüyerek güçlendi ve bu da, krala paralel olarak tüm Fransız krallığını yönetmekle görevli bürokratik bir komitenin kurulmasından iki yıl sonra Fransız ihtilali'nin gerçekleşmesine yol açtı. Aslında Fransız ihtilali, kralın kendi gücünü yürütmek için kullandığı bürokrasinin, krala ve soylulara ihtiyaç duymadığını fark ederek onları ortadan kaldırdığı andır. Bu noktadan sonra Fransız bürokrasisi büyük bir hata yapıp bir adım daha ileri giderek kiliseyi ve tüccar sınıfını da ortadan kaldırmaya, ayrıca orduyu da kendi destekçileriyle doldurarak ele geçirmeye çalıştı. Benzer nedenler ve amaçlarla gerçekleşen Amerikan Devrimi'nin (1765) başarılı olup Fransız Devrimi'nin (1789) bir trajediyle sonuçlanmasının asıl nedeni budur.
Fransız bürokrasisi aslında kendisine liderlik edecek otoriter bir krala organik olarak hâlâ bağlıyken; Amerika'daki devrimci güçlerin böyle bir bağımlılığı bulunmuyordu. ihtilalci bürokrasi, Fransız monarşisinin yokluğunda tasfiye hareketlerine girişmek zorunda kaldı. Sonrasında yaşanan ise, Napolyon ile birlikte ordunun, Fransız toplumunun yeni kralı hâline gelmesiydi ve bu durum, bürokrasinin 1. Dünya Savaşı'nın dehşetinden sonra Fransa üzerinde tam hâkimiyet kurmasına kadar, yani 19. yüzyıl boyunca devam etti.
Burada birkaç noktaya dikkat çekmem gerekiyor. Birincisi, bürokrasi, Çin'de olduğu gibi, kendisine karşı açıkça inşa edilmiş dinî ve organik sosyokültürel yapılar¹ olmadığı sürece, doğası gereği her zaman önce otoriterliği, sonra da totalitarizmi doğuracaktır. insanlar gerçek anlamda yalnızca hiyerarşi veya organik olarak beliren fe-nomenler² yoluyla örgütlenebilirler. işte bu yüzden tarih boyunca ya köleliği ya da serbest piyasayı³ görürsünüz. Özgürlük bir eşik çizgisiyle tanımlanır; ya özgürsünüzdür ya da köle; %60 özgür, %40 köle olamazsınız. Sosyalist ve komünist bürokrasiler, kendilerinden önceki serbest piyasa ekonomilerini tasfiye etmeye kalkıştıklarında tam da bu yüzden köleliğe dönmek zorunda kaldılar, çünkü tek gerçek alternatifleri kölelikti.
(1) gelenekler, toplum tarafından organik olarak benimsenmiş dini gelenekler, aile, et cetera
(2) emergent phe-nomena
(3) kapitalizmi, özgür zanaatkârları ya da çiftçileri veya ücretli işçiliği
---
Bürokrasi, organik olarak beliren fe-nomenlere karşı olduğu için; ya da bir başka ifadeyle yapay olduğu için dünyayı manipüle edebileceği kontrollü bir maddeye dönüştürmek zorundadır. Bu da totaliter bir rejimi zorunlu kılar. Tarih boyunca ingiltere, Venedik, Amerika, Hollanda, Atina veya Roma gibi en özgür ve güçlü dönemlerindeki büyük, demokratik ve özgür toplumlara baktığınızda bürokrasinin neredeyse hiç bulunmadığını fark edersiniz. Bu toplumların yönetiminde, serbest piyasa, güçlü bir dinî yapı ve sosyal sorumluluk duygusuna sahip soylular birlikte rol oynuyordu.
Bürokrasinin var olma sebebi, yukarıda sıraladığım organik sosyal kurumların, örneğin ailelerin ya da dinin yokluğunda işlerin yürütülmesini sağlamaktır. Bu nedenle devletin ekonomiye müdahalesinin doğal sonucu köleliktir. Bunu gerçek dünyada da gördük; 1920'de Amerikalıların %90'ı ya kendi işini yapıyorken ya da küçük işletmelerde çalışıyorken, 1990'a gelindiğinde %90'ı birer maaşlı çalışana dönüşmüştü. Dolayısıyla, Fransa sanayileşene ve özel sektör ve serbest piyasa yeterince güçlenene kadar hiçbir zaman gerçek bir demokrasi olamadı; çünkü bürokrasi o kadar güçlüydü ki buna izin vermiyordu. Demokrasi, genellikle uygun şartlar oluştuğunda birlikte ortaya çıkan tüccar sınıfı ile soylu savaşçı sınıfının gücünden doğar.
ikincisi, bürokrasi, kendi doğasındaki teşvik mekanizması göz önüne alındığında, doğal olarak totalitarizmi dayatacaktır. Bürokratik sistemler ve kurumsal yapılar üzerine düşünmeksizin, hatta çoğu zaman ne yaptıklarının farkında bile olmadan kendi güdülerinin peşinden giderler; bu da bürokrasinin sürekli büyümesine yol açan bir gidişattır. Fransız ihtilali'nde de çok açık bir şekilde gördüğünüz gibi, bürokrasi kendisinin "tanrı" olduğu bir din yaratmış ve bürokrasinin sonsuz büyümesini ahlaki açıdan seçilmesi gereken, mecburi ve en doğru yol ilan etmiştir.
Üçüncüsü, Fransız ihtilali'nin ortaya koyduğu bir diğer gerçek, her türlü bürokrasiden hesap sormanın neredeyse imkânsız olmasıdır. Örneğin, sosyalizm, komünizm, feminizm, wokeizm gibi tüm egaliteryen bürokratik sistemler, işleyiş biçimlerinin doğası gereği, önü alınmazsa sonunda hiç kimsenin herhangi bir eylemden ve sonuçtan asla sorumlu tutulamayacağı yapılara dönüşür. Bu, göründüğünden daha önemli bir detaydır, çünkü hiç kimseyi sorumlu tutamadığınızda, doğal olarak hiçbir işin başarılmayacağı ve hiçbir standardın olamayacağı bir sistem yaratmış olursunuz.
Diyelim ki bir şirketi veya bir okulu yönetiyorsunuz. Düşük veya kötü performans gösteren çalışanları, sosyalist, komünist bürokraside devlet memuru oldukları için; feminist, wokeist, totaliter demokratik bürokraside ise kadın, azınlık veya transformers oldukları için işten çıkaramıyorsanız, sonunda hiçbir görevi başaramaz hâle gelirsiniz.
Modern dünyada bürokrasi, insan doğasının en kötü, en hayvani yönlerini dizginlemek amacıyla kurulur; ancak sonunda bu bürokrasiler, en büyük vahşetlere zemin hazırlayan duygusuz birer makineye dönüşür. Bunun sebebi, bürokrasinin hiçbir eyleminden sorumlu tutulamaması ve kendini değerlendirebileceği hiçbir standarda sahip olmamasıdır. işte bu yüzden Holokost ve Büyük ileri Atılım gibi tarihteki en büyük vahşetlerin tümü bürokrasiler tarafından gerçekleştirilmiştir.
Bürokrasiler, ilk başta adil ve hakkaniyetli bir şekilde kullanmak için bir araç olarak güce sahip olmak ister; ancak gücün erişim alanını genişletmekte ve süresini uzatmakta çok iyi oldukları için, tıpkı hepsine hükmedecek tek yüzük gibi, güce bağımlı hâle gelerek toplumsal yapıların içine çöreklenir ve bir norm hâline gelir.
Bürokrasinin en kötü özelliği tamamen insanlıktan uzak olmasıdır; öyle ki soylu savaşçılar, rahipler, tüccarlar, hatta ordu gibi tüm diğer yönetici sınıflar arasında insani özelliklerden ve canlılıktan en yoksun olanıdır. Buradaki mantık, bürokrasinin kamu yararını, çoğunluğun iyiliğini ya da eşitliği¹ sağlamak gibi daha yüce bir amacı gerçekleştirme kisvesi altında en büyük kötülükleri idame ettirebilmesidir. Daha yüce bir amaç ya da kamu yararı, çoğunluk için en çok fayda sağlayan seçeneğin ya da kararın en iyisi olduğu düşüncesidir. Bu mantığın sorunu ise tüm egaliteryen ideolojiler gibi bağlamı göz ardı etmesidir. Dolayısıyla başka inanç yapıları bulunmadığında, kamu yararı ya da daha yüce bir amaç en korkunç kötülükleri meşrulaştırmak için kullanılabilir; çünkü gerçekte kötülük, filmlerdeki gibi dramatik değil, son derece sıradan ve sıkıcıdır.
Çin, 11. yüzyılda, 19. yüzyıl Sanayi dönemi ingiltere'sine kadar görülen yüksek fırınlarla küçük çaplı bir sanayi devrimi başlattı, ancak yönetici sınıfı olan bürokratlar o kadar çok düzenleme getirdi ki fabrikalar kârsız hâle geldi ve kapanmak zorunda kaldı. imparator Yongle döneminde, Amiral Zheng He komutasındaki devasa hazine filoları, 1405 ile 1433 yılları arasında Hint Okyanusu'na ve Afrika'nın doğu kıyılarına kadar yedi büyük sefere çıktı. Hatta büyük ihtimalle Avrupalılardan önce Amerika kıtasına bile ulaştılar. Bu seferler Çin'in gücünü ve zenginliğini sergilemeyi, ticaret ağlarını genişletmeyi ve yabancı devletlerden haraç toplamayı amaçlıyordu. Ancak imparator Yongle'nin ölümünden sonra, Çin'in dış politikası ve iç öncelikleri önemli ölçüde değişti. Bu da hazine filolarının yakılması veya çürümeye terk edilmesiyle sonuçlandı. Bu karar birkaç ana faktöre dayanıyordu:
• Hazine filolarının inşası, bakımı ve seferleri muazzam maliyetliydi. Bu dönemde Çin'in kuzey sınırlarında Moğol tehdidi artmıştı; bu da kara savunmasına daha fazla kaynak ayrılmasını gerektiriyordu. Aynı yıllarda Avrupa'da sermayenin farklı elit gruplara dağılmasını sağlayan serbest piyasa sistemiyle ortaya çıkmış charter ve agentlik sistemi Çin'de olmadığı için, filolar hazineye, yani bürokrasiye ait olduğu için bu seferler Avrupa'daki gibi düşük maliyetle gerçekleştirilemedi ve bu durum deniz keşiflerinde ve kolonizasyonda Avrupalıların başarılı olmasıyla sonuçlandı.
• imparator Yongle tahtı gasp yoluyla ele geçirmişti ve meşruiyetini pekiştirmek için mega projeler ve dış seferler düzenlemişti. Onun ölümünden sonra, ardılları bu tür gösterişli projelere aynı siyasi motivasyonla yaklaşmadılar.
• Ming Hanedanlığı daha içe dönük ve tarıma¹ dayalı bir ekonomik ve sosyal yapıya yöneldi. Denizcilik faaliyetleri, geleneksel Konfüçyüsçü değerlerle çelişen, tüccar sınıfını güçlendiren ve devlete ait kaynakları tüketen faaliyetler olarak görüldü. imparator deniz ticaretini yasakladı ve gemi yapımını durdurdu.
(1) agrarianism
---
• Çin'in o dönemde güneyden veya denizden ciddi bir tehdit algısı yoktu. Bu da büyük ve pahalı bir donanmanın varlığını gereksiz kılıyordu.
imparator Yongle'nin ölümünden sonra hazine filolarının yakılması, Çin'in büyük denizcilik potansiyelini sona erdiren ve ülkeyi dış dünyaya karşı daha kapalı hâle getiren dönüm noktası niteliğinde bir karardı. Bu olay, bürokratik tutumların bir imparatorluğun dışa dönük gücünü nasıl kısıtlayabileceğine dair önemli bir tarihsel örnektir.
Toplumların ne zaman çöküşe geçtiğini incelediğinizde, bunun genellikle birbirinden ayrıştırılması zor birçok noktaya dayandığını ve sansasyonel olmayan bir süreç olduğunu görürsünüz. Çöküş nesiller boyunca gerçekleşir; tek bir felaketle değil, bir dizi küçük, hatalı kararla ve zamanla yaratıcı enerjinin kaybıyla karakterize edilir. Çöküşe yol açan değişim çok kademeli olduğu için, toplumun içindeki insanlar "büyüklüklerinin" buharlaşıp gittiğini, ancak o çoktan yok olup gittikten sonra fark ederler.
Çöküş dağınık, sessiz ve kafa karıştırıcı bir süreçtir. Bir toplum, eski "büyük güç" statüsünü kaybettiğini fark ettiğinde, onu en başta güçlü kılan canlılığı ve yenilikçiliği çoktan yitirmiş olur; üstelik bu dönüşüm genellikle kimse fark etmeden gerçekleşir.
Örneğin, ispanya'nın çöküşüne bakacak olursanız, küresel bir imparatorluğa sahip ispanya'nın büyük bir güç olmayı bıraktığı tek bir yıl bulamazsınız. Bu durum, Batı, Çin veya islam gibi tüm büyük medeniyetler için de geçerlidir; hepsinde, büyük devletler kurmalarını sağlayan o ilahi yaratıcılığa kendilerini kapattıkları heyecansız bir an yaşanır. Mevcut güçlerini korumaya çalışırken tamamen mekanik hâle gelirler; bu da eski yaratıcılıklarını yok eder ve kimsenin fark etmediği bu süreçte, bu toplumlar kendilerini en başta büyük kılan her unsuru kaybederler.
Küresel düzeyde ve medeniyet düzeyinde bir başarısızlık ve gerileme ile karşı karşıyasınız. Günümüzde yaşanan küresel çöküşü tespit etmişseniz, bu, kötü gidişatla başa çıkma yeteneğinizi ve enerjinizi çoktan kaybettiğinizi gösterir.
Farklı sosyal sınıfların içinde bulundukları toplumları nasıl etkilediklerini açıklamanın en basit yolu, tarihte farklı toplumların kendilerini yönetmek için seçebilecekleri çeşitli sosyal sınıfların yapılarını incelemektir. Böyle bir incelemede, söz konusu baskın sosyal sınıfın toplumun sosyal yapısını, egemen ideolojisini veya dinini, ekonomisini, edebiyatını ve toplumun aklınıza gelebilecek her unsurunu kendi lehine yeniden şekillendirdiğini fark edersiniz. Sonuç olarak, bu durum topluma öylesine derin bir düzeyde nüfuz eder ki toplumun sosyal dokusuna ayrılmaz bir biçimde bağlanır.
Farklı yönetici sınıflar tarafından yönetilen toplumlara örnekler vermek gerekirse:
• soylu savaşçılar: polonya-litvanya Birliği, Roma Cumhuriyeti, 1100'ler Avrupa (Haçlı Dönemi)
• rahipler: Antik Mısır, Antik Hindistan, inka imparatorluğu, Babil
• tüccarlar: ABD, Kartaca, Venedik Cumhuriyeti, Hollanda
• bürokratlar: Çin imparatorluğu, Stalinist Rusya, Avrupa Birliği (totaliter demokrasi)
• ordu (askerî yönetim): Memlükler; 1800'ler Fransa'sı, Prusya, Roma imparatorluğu (imparatorluk dönemi)
Burada dikkatinizi çekmek istediğim nokta, yönetici sosyal sınıfınızın monarşi, oligarşi, cumhuriyet gibi yönetim sistemleriyle doğrudan bir bağlantısı olmadığıdır. Yönetim sisteminiz, yöneticilerinizin belirlenme sürecinde kullanılan bir metottur. Odaklanmanız gereken konu bu metot değil; bu metotla sizi kimlerin yönettiğidir. Örneğin, yönetici sınıfınız "soylu savaşçılar" olabilir ve yöneticilerinizi hâlâ demokratik¹ oy kullanma yöntemleriyle seçebilirsiniz. Ancak oy kullanmanız, soylu savaşçılar tarafından yönetildiğiniz gerçeğini değiştirmez.
(1) Demokrasi gerçekte bir tüccar rejimidir. Demokratik rejimlerde tüccarlar bizzat yönetici olarak karşınıza çıkmasalar bile, oy verdiğiniz adaylar her zaman tüccarların lehine çalışır. Bu nedenle yüksek mülkiyet oranına sahip olmayan bir toplumda demokrasi sürdürülemez.
---
Bir toplum rahip sınıfı, savaşçı soylular, tüccarlar ve en kötüsü de bürokratlar tarafından yönetilebilir; bunlar, tarihteki toplumları yönettiğini sürekli gördüğüm sosyal sınıflardan sadece birkaçıdır. Bunların her biri arketipik değildir; çünkü toplum belirli bir yönetici sınıfı seçerek, aynı yönetici sınıfa sahip, çoğu zaman birbirinden çok farklı diğer toplumlarla benzer özellikler kazanır.
Soylu savaşçıların yönetici sınıf olduğu bir toplum, en önemli değeri olarak şeref kavramını benimser; yasal anlaşmazlıkları genellikle düello hakkı yoluyla çözer. Tüccarların yönetici sınıf olduğu bir toplum, doğal olarak güçlü mülkiyet haklarına sahip bir parlamenter demokrasiye yönelir. Bürokratlar tarafından yönetilen bir toplum ise neredeyse her zaman ateist veya a-gnostiktir, çünkü din ve güçlü aile yapıları gizli polisin totaliter ve sömürücü gücü üzerinde bir engel görevi görür. Bunun yerine, söz konusu totalitarizmi meşrulaştırmanın tek yolu olan sınırsız iyiliği getirmek adına sınırsız büyümeyi meşru kılan ütopik bir ideolojiye sahip olması muhtemeldir.
Yönetici sınıfa hâkim elitler genellikle medeniyet temelli olarak paylaşılır. Batı, otonom soylular, merkezî monarşi, tüccarlar, kilise veya diğer küçük çıkar grupları arasında, yani farklı yönetici sınıflar arasında bir güç dengesine sahip olduğu için tarihteki en başarılı medeniyetlerden biri olmuştur. Batı'yı yücelten unsurlar arasında bence en önemlisi rekabettir. Batı geleneği, tanrı veya hakikat gibi ulaşılması gereken objektif bir hedefe dayanır ve toplumu bu hedefe götürecek hizmeti kimin en iyi şekilde sunabileceğine dair bir rekabet söz konusudur.
Bilim, serbest piyasa, demokrasi, Batı askerî sistemi ve Katoliklik, hatta daha da fazlasıyla Protestanlık, birlikte çalışarak en iyi sonucu veren evcilleştirilmiş bir rekabet yapısı kurdu. Batı, bilim, modern tıp, sanayi, din veya savaş olsun, neredeyse her alanda dünyaya hâkim olabildi; çünkü günümüzün aksine, bir zamanlar Batı, keşfedilmemiş veya belirsiz olana girip oradan ganimet ve zaferle dönmeye istekli olacak kadar maskülen ve kaosa¹ alışkındı.
(1) Kaos, hermetik ve okült gelenekte dişil prensiptir ya da dişil arketiptir.
---
ABD tarihinde baskın elitlerin değişiminin; doğu yakası tüccarlarından güney plantasyon sahiplerine, onların ardından kuzeyli sanayicilere, sonra da kıyı kesimindeki profesyonel yönetici sınıfa doğru gerçekleştiğini gördük. Şimdi de Meksika Körfezi çevresinde internet tabanlı yeni bir elit kesimin ortaya çıktığını görüyoruz. Roma'da ise elitler Etrüsk krallarından Roma soylularına; popülist köle sahibi yöneticilerden Roma imparatoru'na; Balkan savaş beyliklerinden Cermen barbarlarına; ve en sonunda Doğu Roma imparatorluğu'na evrildi. Her iki durumda da başarılı bir toplum, biyolojik bir ilke gereği, zamanla ahlaki açıdan yozlaşan elitleri değiştirme yeteneğine sahiptir; çünkü tüm elitler zamanla yozlaşır.
Bir medeniyetin çöküşe geçmesi neredeyse her zaman ağırlıklı olarak tek bir yönetici sınıfın iktidarı ele geçirmesinden kaynaklanır. Bu yönetici sınıf, herhangi bir değişikliğin kendi iktidarını tehdit edeceği gerekçesiyle gücü merkezileştirir ve ilerlemeyi ya da büyümeyi durdurur. işte bu yüzden serbest piyasa tarih boyunca çok nadirdir; çünkü elitler canlı ve başarılı olanları alaşağı etmek için her zaman kalabalık güruhlarla ittifak kurarlar.
Her şeyin eşit olduğu ve kalitenin yargılanamayacağı sıklıkla iddia edilse de, bu argüman büyük ölçüde teoriktir; çünkü pratikte bireyler buna göre davranmaz. Örneğin, insanlar Timur ile Garibaldi'yi eşdeğer görmez; çoğunluk bir Porsche'yi bir Tata'ya ya da Guerlain'i Revlon'a tercih eder. Gerçeklik, ifade edilen inançlardan çok gerçek insan davranışlarıyla tanımlanır. Öznel farklılıkların önemli olduğunu davranışlarınızla kabul ettiğiniz anda, kalite farklılıklarının olmadığını ya da iyi ile kötünün olmadığını iddia eden tüm argümanlar geçersiz hâle gelir. Bununla birlikte, yaşamın her unsurunun eşit ve birbirinin yerine geçebileceği fikri, yargıda bulunmaktan kaçınmayı sağladığı ve insanları iyi hissettirdiği için revaçta.
II. Dünya Savaşı sonrası uzlaşma, tüm ırkların eşit olduğu yönündeydi. Laboratuvar ortamında yapılan tetkiklerde ırklar arasında ufak sayılabilecek genetik farklılıklar tespit edilmiş olsa da, pragmatik olarak bu görüşü desteklemek gerektiğini düşünüyorum. Ancak bu kavram, tüm kültürlerin eşit olduğu fikrine doğru genişletilmeye çalışıldı ki bu mantıksız görüş hiçbir şekilde kabul edilemez. Bu egaliteryen, öyle olduğu için de yanlış olan görüşe göre kitlesel göç hareketleri olmamalı, yatırımlar tüm ülkelere eşit yönlenmeli, tarih boyunca yaşanan çatışmalarda belirli kültürler diğerlerine üstün gelmemeli ya da bu çatışmalar hiç yaşanmamalı; çalışma saatleri, suç oranları, toplumların uluslararası sınavlarda ve spor müsabakalarında başarıları tüm ülkelere homojen dağılmalıydı. Ancak tüm bu ölçütlere ilişkin istatistiksel veriler, kültürler arasında önemli farklılıklar olduğunu ortaya koymaktadır. Eğer tüm kültürler gerçekten eşit olsaydı, belirli kültürlerin diğerlerini başarıyla bünyelerine katabildiğini ve bazı kültürlerin diğer kültürlerin özelliklerini benimsediğini gözlemlemezdiniz. Örneğin, Batı kültürü etkili olmasaydı, Güney Kore ve Japonya batılılaşmazdı; benzer şekilde, Romalılar savaşlarda başarılı olmasaydı, kalkanlı polislerin günümüz sokak gösterilerinde bile hâlâ 2.500 yıl önce ortaya çıkmış Roma ordusunun kalkan tekniklerini kullanması mümkün olmazdı.
Aynı coğrafi bölgelerde veya benzer genetik geçmişe sahip popülasyonlar arasında bu kadar belirgin çeşitlilikte kültürel normların ve yaşam tarzlarının var olması, kültürün bağımsız bir faktör olarak önemli bir rol oynadığını göstermektedir. Bu farklılıkları coğrafya veya farklı grupların birbiri üzerinde baskı kurması gibi basit açıklamalara bağlamak cazip gelse de, bu tür iddialar ampirik kanıtlarla kolayca çürütülebilmektedir. Örneğin, ABD, ingiltere, Kanada ve Avustralya gibi ingilizce konuşan Anglosfer'in farklı ülkelerinin, oldukça farklı coğrafyalarda ve iklim koşullarında bulunmalarına rağmen benzer gelir seviyelerine sahip olmaları gibi, coğrafi ve tarihî bağlamları son derece farklı olan Latin Amerika ülkelerinin de benzer gelir aralıklarını paylaşmaları rastlantı değildir. Örneğin, birbirleriyle hiçbir bağlantısı olmayan imparatorlukların hemen hemen hepsi genişledikçe ekonomik olarak gerilerken, küçük şehir devletleri artan bir refah içinde yaşama eğiliminde olmuştur.
Her ciddi bilim adamı, kültürel etkilerin tarih üzerindeki önemini kabul eder. Dünyanın farklı ülkelerini gezdiğinizde, kültürün ve özellikle de dilin toplumsal düşünce süreçlerini temelden şekillendirdiğini görürsünüz. Aslında, farklı kültürlerden insanların düşünme şekilleri ve buna paralel olarak beyinlerinin hangi bölümlerinin daha çok geliştiği ve hangi diğer bölümlerinin yetersiz geliştiği konusunda psikolojik araştırmalarda test edilebilir farklılıkları görebilirsiniz.
Hiçbir kültürün diğerlerinden doğuştan üstün olmadığı iddiası, temelde yargılamadan kaçınmayı ve tüm kültürlere onur ve saygıyla davranılmasını savunmayı amaçlayan, inanca dayalı bir bakış açısıdır; her ne kadar bu bakış açısı bilimsel olarak doğru olmasa da, bu görüş desteklenmelidir. Bu, sol gibi retardatif siyasi ideolojilerin uzantısı ya da politik doğruculuk adına değil, toplumların özgür iradelerine ve varlıklarına saygı olarak yapılmalıdır. Özgür iradeye dayanmayan eylemler her zaman kötülüğü yayacaktır.
Kültürleri nicel ölçütlerle karşılaştıramazsınız. insan toplumları bilanço tabloları gibi okunamaz; çünkü çalışma şekilleri bundan daha derin ve karmaşıktır. Tarihsel olarak toplumları zayıflatan başlıca faktörlerden biri, kibir ve sözde aşağı grupları küçümseme ya da onlardan öğrenmeyi¹ ihmal etme eğilimidir. Kültürü oluşturan sayısız değişkeni nicelleştirmek doğası gereği imkânsızdır; bu nedenle bu tür girişimler boşunadır. Her insanın kendine özgü güçlü ve zayıf yönleri olduğu gibi, her kültür de kendine özgüdür. Sonuç olarak, günümüzde birçok kültür diğerleri kadar başarılı olmasa bile, o kültüre ait bir bireyin ulusu ve ülkesiyle gurur duyacak birçok nedeni var; dünyadaki tüm kültürlerin bu doğal onuru paylaşması beklenmelidir.
insanların yarışı nerede bitirdiklerine bakıp farkları "adaletsizlik" sayan anlayış, özgürlüğün tam tersidir. Feminizmin savunduğu sonuç eşitliği, insanların, özellikle de cinsiyetlerin, farklı tercihlerle, isteklerle, fiziksel ve zihinsel yeteneklerle ve şansla donatılmış olmasından dolayı, özgürlüğün aksine kölelik lehine sonuç doğurur. Toplumda eşit derecede yeteneksiz ya da eşit derecede çalışkan insanlar yoksa, eşit sonuçların korunması, farkları yaratan her unsuru sürekli baskı altında tutmayı ve regüle etmeyi gerektirir; feminizm de tam olarak bunu talep etmektedir.
Eşitlik dayatılmak zorundadır; özgürlük dayatılamaz. Özgürlük, insanın kendi haline bırakılmasıdır. Özgürlük tam anlamıyla insanın ormandaki halidir. Özgürlük, state'in ya da kadın ırkçı jinokratik yapıların benim şirketimden elini çekmesidir. Eşitlik ise doğal bir hal değil, mekanik bir durumdur. O durum doğal olarak kendiliğinden oluşmaz, çünkü insanlar kendiliğinden farklıdır. Farklılaşmayı önlemenin tek yolu sürekli müdahaledir. Müdaheleci jinofaşist yapı, kimin ne kadar kazandığını, neyin sahibi olduğunu, kimin nereye yükseleceğini sürekli gözetleyen, yaptırım uygulayan kadın ırkçı bir makinedir.
Feminist terör ideolojilerini takip eden egaliteryen bir toplum, sonuçları eşitlemek için giderek daha fazla zorbalığa başvurmak zorunda kalır. Yönetim sisteminiz eşitliği amaçladığında kendini sınırsızlaştırır; özgürlüğü amaçladığında ise kendini sınırlar. Feminizmin "cinsiyetlerin aldığı sonuçlar da eşit olmalı" hedefi, jinokratik kurumlara sınırsız müdahale yetkisi verilmesi demektir; çünkü hiçbir müdahale toplumu eşitlik hedefine tam olarak ulaştıramaz, bu yüzden jinokrasi müdahaleciliğini asla durdurmamak zorundadır.
Özgürlük, eşitlik ve adalet arasında doğal bir çatışma vardır. Adalet, yani herkese hak ettiğini vermek, ancak özgürlük çerçevesinde mümkündür; çünkü ancak özgür insanlar yaptıklarıyla hak kazanabilirler. Eşitlik hedefi ise adaleti tersine çevirir. Elde edilenleri değil, verilmesi gerekenleri merkeze alır. Lâyık olma¹ ölçütü terk edilir ve yerine ihtiyaç ölçütü geçer. O noktada liyakat ölçülemez hâle gelir; çünkü öncül "herkes aynıdır, fark sistemdedir, ataerkil sistem bize baskı uyguluyor" olduğu için fark yaratanın insani özelliği yok sayılır. Kısacası, egaliteryen dünya görüşü, adaletin ön koşulu olan farkı sildiği için adaleti de ortadan kaldırır.
(1) liyakat
---
Eşitliğin özgürlükle çatışmasının ikinci boyutu, toplumun, özellikle de cinsiyetlerin doğasını değiştirmesidir. Sonuç eşitliği hedeflendiğinde siyasetin işlevi, bürokrasiyi ya da daha doğru bir ifadeyle jinokrasiyi küçültmek ve düzeni korumak olmaktan çıkar; tersine, jinokrasiyi büyütmek ve erkeklerden alıp kadınlara vermek hâline gelir. Modern demokraside eşitlikçi siyaset, hükümeti bir yağma makinesine dönüştüren süreçtir. Bu siyasetin temel itici gücü sevgi ya da dayanışma değil, haset ya da Nietzscheci anlamda "ressentiment"dur. Böyle bir ekosistemde kimin daha fazlasına sahip olduğunun belirlenmesi, kimin hedef alınacağının belirlenmesidir. Bu nedenle egaliteryen kadın ırkçı totaliter demokratik rejimler, özgürlükçü ideolojilerle çatışmaya girer; çünkü özgür toplum, farklılaşmayı kabul eder ve eşitlikçi siyasetin kurduğu feminist eşitlik hedef listelerini reddeder.
Günümüzde siyasi ve hukuki bir kimliğe, yani bir entiteye dönüşmüş kadınlar için eşitlik duygusal olarak karşı konulmazdır. işte bu nedenle eşitlik özgürlüğü sessizce ortadan kaldıran en etkili hile hâline geldi. Eşitlik, kısıtlı koşullarla özgürlüğün üzerine oturtulduğunda bir noktaya kadar özgürlükle çelişmez; ancak eşitlik özgürlüğün yerine geçirildiğinde, özgürlüğü de ortadan kaldırır.
Özgürlüğün zıt anlamlısı köleliktir. Ya özgürsünüzdür ya da köle! %60 özgür, %40 köle olma gibi bir durum yoktur. Tam da bu nedenle komünistler Çarlık Rusyası'ndaki serbest piyasayı tasfiye etmeye kalkıştıklarında köleliğe dönmek zorunda kaldılar; çünkü aslında ellerindeki tek gerçek seçenek kölelikti. Pratikte eşitlikçi hareketlerin tarihi tam olarak bunu gösterir. ilk hedef fırsat eşitliğidir; ikinci aşama pozitif ayrımcılıktır; üçüncü aşama ise kurumların, ölçütlerin ve liyakatin tümünü şüphe altına alan bir sisteme geçiştir. Her aşama, öncekine göre daha fazla zorlama, daha az özgürlük ve gerçekten liyakatli olan, medeniyeti ayakta tutan işlerin %85'inden fazlasını yapan erkekler gibi gruplar için daha fazla kölelik demektir.
Özgürlük, fark yaratma özgürlüğüdür. insanı insan yapan unsur yeteneği, çalışkanlığı, seçimleri, risk alma cesareti ve sorumluluklarıyla fark yaratmasıdır. Bir toplumda herkesin aynı sonuca ulaştığı bir düzen, fark yaratmanın cezalandırıldığı ya da imkânsız kılındığı bir düzendir. Bu yüzden eşitlik özgürlüğün antitezidir. Özgürlük, insanın kendi haline bırakılması; eşitlik ise insanın sürekli hizaya getirilmesidir. Birincisi farkı doğal kabul eder; ikincisi ise farkı düşman ilan eder. Feministlerin cinsiyet kimliklerine ve cinsiyetler arası farklılıklara düşman olmasının ardındaki neden tam olarak budur. Özgürlük ve eşitlik aynı anda en üst düzeyde var olamaz; ya özgürsünüzdür ve farklı olursunuz, ya da eşitsinizdir ve hayatınızın her alanını regüle eden baskıcı bir rejim sizi rahat bırakmaz.
