Sevmek, insan olmanın en temel, en derin ve en karmaşık deneyimlerinden biridir. Sevmek, sadece birine ya da bir şeye duyulan ilgi değil, aynı zamanda anlam, bağ ve varoluşun kendisiyle kurulan bir ilişkidir. Sevmek, ruhun dilidir; sözcüklere sığmayan, bedenle, kalple ve zihnin en ince kıvrımlarıyla hissedilen bir eylemdir.
Sevmek, çoğu zaman karşılık beklemeden verilen bir armağandır. insan sevdiğinde, yalnızca kendini değil, sevgiyi de çoğaltır. Sevgi, bir başkasının varlığında anlam bulur; ama aynı zamanda kendimizi daha bütün hissettiğimiz bir aynadır. Sevmek, hem bir teslimiyet hem de bir özgürlüktür; teslimiyet, sınırlarımızı bir başkasına açmaktır, özgürlük ise sevgiye koşulsuzca izin vermektir.
insanın birine sadece bakması değil, onu kendi iç dünyasında bir yere yerleştirmesidir. bazen bir insanı, bazen bir şehri, bazen bir sesi, bazen de artık geri gelmeyecek bir anı kalbinin içinde yaşatmaktır. sevmek, aklın “gerek yok” dediği yerde bile kalbin usulca “biraz daha” demesidir.
sevmek, birini kusursuz sanmak değil; kusurlarını görüp yine de ondan vazgeçememektir. bazen yanında olunca huzur bulmak, bazen uzağında kalınca eksilmektir. insan sevince sadece karşısındakini düşünmez; onun iyi olup olmadığını, neye güldüğünü, neye üzüldüğünü, hangi kelimeye kırıldığını da düşünür. yani sevmek, bir insanın varlığını kendi hayatının sessiz alışkanlığı haline getirmektir.
sevmek bazen sahiplenmek sanılır ama aslında en zor tarafı özgür bırakabilmektir. çünkü gerçek sevgi, “benim ol” demekten çok, “iyi ol” diyebilmektir. insan sevdiğini kaybetmekten korkar ama onu boğmamak için de kendi korkusuyla savaşır. bu yüzden sevmek sadece güzel bir his değil, aynı zamanda ağır bir sorumluluktur. insanın egosuyla kalbi arasında kurulan ince bir köprüdür.
sevmek, bazen dünyanın en basit şeyi gibidir; bir mesaj beklemek, bir ses duymak, kalabalıkta onu aramak, adı geçince istemsizce susmak gibi. bazen de dünyanın en karmaşık şeyidir; gururla özlem arasında kalmak, gitmek isterken kalmak, unutmak isterken daha çok hatırlamak gibi.
kısacası sevmek; bir insanın başka bir insanda kendine ait olmayan bir yurt bulmasıdır. bazen iyileştirir, bazen yaralar. bazen insanı çoğaltır, bazen eksiltir. ama gerçekse, insanın içinden kolay kolay sökülüp atılamaz; çünkü sevmek, kalbin birine “sen geçtin ama izin kaldı” deme biçimidir.
Saf bir şekilde bir tek çocukluk aşkını seversin ama yetişkinlikte bir kez seversin, fazlası olmaz. O yüzden saf duygularla sizi seven insanla mutlaka evlenin. Eğer o kişiyi kaçırırsanız hayat boyu sadece ararsınız.
Mantık süzgecimden geçmeden sevemiyorum bir erkeği.
Önce mantığıma hitap etmeli sonra duygu oluşuyor bende. O yüzden de kontrolü kaybetmiyorum hiç.
Bu kadar sıkıntılı bir tip olmak istemezdim..
birincisi cok hassas ruhlu, cok dogru okuyor beni ve cok neseli bi insan. kalbini seviyorum.
ıkincisi cok entelektuel, cok kulturlu. beynini seviyorum.
tercih yaptirmayin bana.
neden benim sinavlarim en zoru;)
sevdik. cok aci cektik.
eee?
gecti.
kusuyorlar bana onlardan konusmuyorum diye.
etkisi halen uzerimde olmayan insanlardan konusamiyorum...
hala etkisi olmali ustumde.
bende ask genelde 10 sene suruyor.
sonra etkisi geciyor.
20 yas ile 30 yas arasi ilk uzun sureli iliskimin etkisindeydim.
sonra eski esim cozdu.
30 ila 40 arasi eski esimin etkisindeydim.
artik o da canimi acitmiyor mesela.
ask 3 yillik diyorlar.
bende 10 yil.
bakalim 40 ila 50 arasi kimi sevicez.
su an kalbim bos.
adaylarla bi cay icebiliriz;)
Bosanmam milad benim icin. Son 10 sene yeni bir donem.
Bu 10 senede 3-4 sevgilim oldu.
Kimi en cok sevdim? Bunun cevabi yok bende. Ve bunu soyleyince gecmisimdeki herkes mutsuz oluyor.
Her iliskim yasarken en ozeli gibi geliyor bana, ne bilim.
Birinde sefkati-ilgiyi-yumusakligi, birinde tutkuyu ve heyecani, birinde huzuru ve poncikligi, birinde saatlerce konusmayi, birinde saatlerce sevismeyi sevebiliyorum, ne bilim yaa;)
Su an sevdigim biri var. Onla napicagimi hic bilmiyorum. Guveniyor gibi degilim, ama guvenmiyor gibi de degilim. Onun duygularini da cok kestiremiyorum.
Yani son 10 senedir ozel hayatim kasten boyle planlansa anca bu kadar olduramamalardan olusur.
Artik emekli olmak ve normal bir ozel hayatim olsun istiyorum.
aslında sevmek kararliliktir. tabi bu kararlılığın sürmesi için feedback gerekir. her aşk beslenmelidir. tabi ki bazı dönemler sabır gösterirsin, alttan alırsın, daha çok efor sarfedersin. bunlar dönem dönem olur.
ama çift taraflı bir kararlılık ister aşk.
