bazen hic tanimadigin, gormedigin, konusmadigin birisinin beyninin icindekileri anlamaya calismaktir. bazen o oldugun kisidir martin eden. bazen kendini buldugun ikiyuzlulugundur. bazen istersen neleri basarabilecegine ilham almaktir. bazen hangi firtinalara yakalanacagini bilmeden yine de yola cikmaktir martin eden.
gecen gun internette gordugum bir tarifi denedim. saniyorum brezilya limonatasi diye geciyor. sahane oldu. disaridan sadece iki malzemeye ihtiyac var. limon ve yogunlastirilmis sut. yaz sicaklari icin oldukca ferahlatici.
peki kendi kendimize deneyip, begenip tam kasada odeme yapacakken etiketin uzerine oradan bir gorevlinin numarasinin yazilmasina ne diyecegiz. hangisi daha rahatsiz edici?
onu kizart, bunu kizart, sarimsakli yogurdunu hazirla, binlerce saat emek ver sonra 5 dakikada bitsin.. anne seni cok iyi anliyorum neden kizartma yaparken onden patatesleri tirtikladigimizda elimize vurdugunu.. zaten hemen bitecek birak da sovumu yapayim..
ilk kez cocukken annemin beni goturdugu gun evinde yemistim ve beynimden vurulmusa dönmüstüm. uzerinden onlarca yil gecti hala o gun yedigim gibi bir mozaik pasta yemedim. icindeki biskuviler kıtır kıtır, cikolatasi ev yapimi olmasina ragmen tam kararinda donmustu.
