evliyken ben 2 haftalıgına nijeryaya gitmistim. is icin.
esim her gun bana "seni ozledim" mesajı atıyordu.
2 hafta sonra eve bi dondum, evde her yer pizza kutusu olmus, hamburger copu olmus. her yer her yerde.
agır bunalıma girmis ben evde yokken benimki.
bana dedi ki:
-sensiz bu ev cok sıkıcı. seni cok ozledim. 2 hafta boyunca bunalımdaydım. bir daha asla beni bırakıp gitme.
içinde bulunduğum durum.
Özlemek, özlem vb açacağınız her başlığa kafamı sokacam dostlar. Yapmayın. Özleyen az ötede acı çeksin. Gelip burada hepimizi ateşe atmasın..
Bir kişiye, bir eyleme, olaya veya olguya karşı hissedilebilen ve bazen bunu dindirmek istesen bile ufak veya büyük engellerle karşılaştığın duygudur. Çözümü ise bu engellerle mücadele etmekten başka bir şey değildir.
görmediğin birini bazen, bazen hiç duymadığın ama tanıdık bir kokuyu. gerçekten özlem çekmeyenlere boş gelir kelimeler. ama bir kere bunun acısını çeken gözlerden anlar seni.
şimdi sen öyle uzakta ve aynı zamanda öyle yakınsın ki bana. Öyle ulaşılmaz bir yerde ama dokunsam değeceğim saçlarına.. Özlem büyük sınavmış. t.
Eskiden yaşadığımız rahat hayatı özlüyoruz bazen, eskiden tanıdığımız ama artık eskisi kadar bize yakın olmayan kişileri özlüyoruz. Gelecekte her şey eskisi kadar güzel olmayacaksa da bir şekilde devam ediyor hayat.
hele bir de kişi yiğitlik edip uluorta "vazgeçtim!" diye kendini bağlayıcı açıklamalarda bulunmuşsa. adeta tükürdüğünü yalatıyor insana bu his.
(bkz: vazgeçmek)
sen ne kadar yok sayarsan say, ne kadar bastırırsan bastır o denli kuvvetli fışkırıyor bilinçaltından. her zaman orada duran bir şey, ne hikmetse şimdi gözüne batar hale geliyor. sen kibrit çöplerinden bir şato yapmışsın da üstüne bir kuş tüyü yumuşak iniş yapmış gibi dağılıyor tüm mekanizman, çöküyor savunma sistemin.
her şeye ve herkese öfkeleniyorsun bir anda. özlenen şeyi hatırlatan bir eşya mı, kırıp atıyorsun; bir fotoğraf mı, çerçevesini yere doğru kapatıyorsun; bir mektup mu, yırtıp atıyorsun...
hatıralara saygısızlık ya da hatırlamaya karşı öfke... biz ne dersek diyelim, bunların hepsi özlem duygusunu tetikleyecek potansiyel unsurları budama faaliyetidir.
oysa kişi kendisine karşı biraz dürüst olup "her neyse işte özledim" dese tüm mesele bitecek belki de. ya da mesele tam olarak orada başlayacak. özlemin kendisi değil, vazgeçmeye rağmen özlemenin sebep olduğu güçsüzlük hissi insanı öfkelendiriyor. hınçla çöpe atılan şeyler muhataba değil, kendi acziyetimize olan öfkedir esasen.
vazgeçiyorsun ama içten içe özlüyorsun. etrafına söylediğin yalana kendin bile inanamadın henüz. yüzleş artık.
Bu duygu sanırım benim kronik hastalığım. Böbrekte kalsiyum oksalat neyse yüreğimin ortasında oturan da ona benzer bir sey. O dokuyu yırtan, kanatan ama bir yandan da insanın içini tatlı tatlı sızlatan o duygu bir taş gibi Oturuyor, bağdaşını kuruyor en ortadoğulu haliyle ve kalkmıyor. Özneler önemsiz, bazı bazı gizli özneler de önemsiz, nesneler önemsiz, yüklemler önemsiz... Tek önemli olan duygunun kendisi.
