Yeğenim ablama hediye bir kuran yaptırmış.
Böyle bir an bakıp daldım.
Annem “bana biraz okur musun” derdi hep.
Okumazdım.
Yanlış anlamayın okumak istemediğimden değil.
Bu beni nedense utandırırdı.
Şimdi hatırlayınca da okumadığım için utanıyorum.
kuran-ı kerim'in uydurma değil allah'tan gönderildiğinin kanıtı; hazret-i muhammet aleyhisselam'ın vahyi 40 yaşında duyurmaya başlamasıdır. yani kendisi uyduruyor olsaydı niye 40 yaşına kadar beklesindi ki?
ben 'kuranı kerim meali okuyun' derken insanları kendime benzetmek için söylemiyorum. islam dini emperyalist olmadığı için bidatlara karşı çıkar. gerçek islam insanları kötülüklerden korumaktan ibarettir. kuranı kerim size kötülüklerden korunma yollarını gösterir.
uzaydan bakınca, bu gezegendeki sorunları çözmek için arabistanda mağarada kafa dinleyen bir insanın hayatındaki olaylara ilişkin ayetler hazırlayıp, insanlığa rehber olacak bir kitap tasarlamak gerçekten çok zekice, biz asla anlayamayız,
kaynağı zannedilenin aksine vahiy değil, roma imparatorluğu tarafından üretilen, koine grekçesiyle kaleme alınmış yunanca gospel,
talmud ve mişna'dır.
kuran, ibranice jeshua'ya yunanca kökenli arami-süryani fonetiğiyle isa diye seslenir. roma gospel'ini, referans alır. orpheus+mitra+enoch sentezlemesiyle üretilen jesus christ'ı kutsal bi kişilik olarak tasvir eder.
maide suresi, tora ile hiçbir alakası olmayan ve mizvot (farz ) olarak kabul edilmeyen, Sanhedrin 4:5 pasajını bakın nasıl tanımlıyor, lol:
"işte bu yüzden israiloğullarına şunu yazdık: Kim, bir cana kıymak veya yeryüzünde bir bozgunculuk çıkarmak karşılığı olmaksızın bir cana kıyarsa, sanki bütün insanları öldürmüş gibi olur. Kim de bir canı kurtarırsa, sanki bütün insanları kurtarmış gibi olur. Andolsun, elçilerimiz onlara apaçık delillerle gelmiş olmalarına rağmen, içlerinden birçoğu daha sonra yeryüzünde azgınlık ettiler. "
bildiğiniz gibi, bugünkü kuran 50 kuran nüshası içinden suudi arabistan ve el-ezher tarafından seçilen tek bi nüshaya dayanıyor, geriye kalan nüshalarla bugün okuduğunuz kuran arasında hareke ve noktalama uyumsuzlukları var ve bu yeni anlamlara kapı aralamaktadır. https://quran.com/al-maidah/32
kuran'ın allah'ın emri diye tanımladığı şey, tora'ya ait değil, bi tür ilmihal-fıkh kitabı sayılabilecek mişna'daki ahlaki buyruk: https://outorah.org/p/11582/
Ölüm cezası davalarında tanıkları şu şekilde ikna ettiler: Onları içeri getirip varsayımlara, varsayımlara veya söylentilere, hatta mahkemedeki başka bir tanık veya güvenilir bir kişiye dayanarak konuşmamaları konusunda uyardılar; ayrıca, ifadelerini araştırmak için çapraz sorguya çekileceklerdi. Ayrıca, ölüm cezası davaları mali davalar gibi değildir. Mali davalarda, kişi tazminat ödeyerek kefaret ödeyebilir, ancak ölüm cezası davalarına gelince, sanığın hayatı ve potansiyel torunlarının hayatı tehlikededir. Bunu, kardeşini öldüren Kabil'den alıyoruz. Yaratılış 4:10, "kardeşinin kanları feryat ediyor" der - "kan" değil, "kanlar", yani hem onun hem de torunlarının kanı. "Kanlar"ın bir başka anlayışı da Habil'in kanının ağaçlara ve kayalara sıçramış olmasıdır. Başlangıçta tek bir adam, Adem, bize tek bir hayatı yok edenin tüm dünyayı yok etmiş gibi, tek bir hayatı kurtaranların ise tüm dünyayı kurtarmış gibi olacağını öğretmek için yaratıldı. Ayrıca, başlangıçta barış uğruna tek bir kişi yaratıldı ki kimse bir başkasından üstün bir soy iddia edemesin ve sapkınlar birden fazla yaratılışı birden fazla tanrı fikrini desteklemek için kullanamasın. Bu aynı zamanda Tanrı'nın büyüklüğünü de gösterir çünkü bir insan aynı zarı kullanarak birçok madeni para basabilir ve hepsi aynıdır, ancak Tanrı her insanı Adem'in "mühründen" "silmiştir", ancak ikisi birbirine benzemez. Bu nedenle, her insan "Dünya benim için yaratıldı" demelidir. Tüm bunları duyan tanıklar, neden tanıklık etme zahmetine girdiklerini merak edebilirler. Bu nedenle, Levililer 5:1 şöyle der: "Eğer tanıklık ederse, görmüş veya bilmiş olsun, eğer bunu anlatmazsa (günahını üstlenir)" (yani Tevrat bizi tanıklık etmeye mecbur eder). Bir tanık, sanığın olası idamından neden sorumlu olması gerektiğini sorarsa, Süleyman'ın Özdeyişleri 11:10 şöyle der: "Kötüler yok olduğunda sevinç olur."
gazali, ibn ishak, ibn heysem ne kadar peygamberse,
mişna'da geçen tartışmaları ele alan rabbi Rabban Gamaliel, Rabbi Eliezer ben Azariah, Rabbi Yehoshua ve Rabbi Akiva'da o kadar peygamber arkadaşlar!
islam dünyasında gazali'yi peygamber zanneden adama, güler geçerler. aynısı rabbi akiva'nın ağzından çıkanı ilahi buyruk zanneden müslümanlar için de geçerli.
kuran maide suresinde mişna'ya atıf yapıyor. ama fıkh-tesfir yazarları ile, peygamberi karıştırıyor, farz olmayan, ulemalar arasında geçen bi tartışmayı vahiyle özdeşleştiriyor.
kuran'la ibranice tora ve roma gospeli arasında buna benzer binlerce etimolojik, bağlamsal çelişkiler, tutarsızlıkllar mevcut.
tora ve kuran-duhan suresi arasındaki benzerlikler, ve kadir gecesinde indirilen kitab'la kast edilen şeyin tora olduğu gerçeği: https://galeri.uludagsozluk.com/r/2455746/+
Exodus'ta Tanrı, Firavun'a defalarca uyarılarda bulunur ve israillileri serbest bırakmasını ister. Bu uyarılar, Musa ve Harun aracılığıyla iletilir ve Firavun'un inatçılığına rağmen tekrarlanır (Exodus 5:1-4, 7:1-5, 8:1-4 vb.). Örneğin, Exodus 5:1'de: "Sonra Musa ile Harun gidip firavuna şöyle dediler: 'israil'in Tanrısı RAB diyor ki, Halkımı bırak gitsin, çölde bana bayram yapsın.'" Firavun bu uyarıları reddeder ve halkı daha fazla ezer.
Duhân Sûresi'nde ise Allah, insanları uyarır ancak onlar şüphe içinde oyalanırlar. Arapça aslı: بَلْ هُمْ فِي شَكٍّ يَلْعَبُونَ (44:9) - "Hayır, onlar şüphe içindeler, eğlenip duruyorlar." فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ (44:10) - "Göğün apaçık bir duman getireceği günü gözetle." Bu, Exodus'taki gibi ilahi bir uyarıyı yansıtır; reddedilme teması, Firavun'un inatçılığına benzer şekilde, inkârcıların şüphe ve oyunla yanıt vermesiyle paraleldir. Bu motif, Exodus'un tekrarlanan uyarı-red sequence'ından esinlenerek uyarlanmış gibi görünür, zira her ikisinde de ilahi irade reddedilir.
Exodus'ta Tanrı, Mısır'a çeşitli felaketler gönderir: Nil'in kana dönüşmesi (7:14-24), kurbağalar (8:1-15), sivrisinekler (8:16-19), sinekler (8:20-32), hayvan ölümü (9:1-7), çıbanlar (9:8-12), dolu (9:13-35), çekirgeler (10:1-20) ve karanlık (10:21-29). Bu felaketler, Firavun'un inatçılığını kırmak için Tanrı'nın gücünü gösterir.
Duhân Sûresi'nde "açık bir işaret" olarak gökten gelen duman anlatılır: فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ (44:10) - "Göğün apaçık bir duman getireceği günü gözetle." يَغْشَى النَّاسَ ۖ هَٰذَا عَذَابٌ أَلِيمٌ (44:11) - "insanları kaplayacak; bu, acı bir azaptır." Bu, Exodus'taki felaket serisinden esinlenerek tek bir kozmik işaret (duman) olarak yoğunlaştırılmış gibi durur; her ikisi de Tanrı'nın kudretini halkı etkileyen bir felaketle kanıtlar.
Exodus 10:21-23'te: "RAB Musa'ya, 'Elini göğe doğru uzat' dedi, 'Mısır'ı karanlık kaplasın, elle tutulur bir karanlık olsun.' Musa elini göğe doğru uzattı. Mısır üç gün koyu karanlığa gömüldü. Kimse kimseyi göremedi, yerinden kıpırdayamadı. Ama israilliler'in yaşadığı yerlerde ışık vardı." Bu, gökyüzünden gelen, halkı saran ve üç gün süren bir karanlık olarak tarif edilir.
Duhân Sûresi'nde: فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ (44:10) يَغْشَى النَّاسَ ۖ هَٰذَا عَذَابٌ أَلِيمٌ (44:11) - Göğün duman getireceği günü ve bunun insanları saran acı bir azap olduğunu belirtir. Her iki metinde de göksel kaynaklı bir "örtü" (karanlık/duman) tüm halkı etkiler ve azap olarak sunulur. Duman motifi, Exodus'un karanlığını andırır şekilde, görüşü engelleyen ve acı veren bir felaket olarak uyarlanmış; bu, doğrudan esinlenme izlenimi verir.
Duhân Sûresi'nde geçmiş toplumların zalim önderlerinin cezalandırıldığına değinilir: أَهُمْ خَيْرٌ أَمْ قَوْمُ تُبَّعٍ وَالَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ ۚ أَهْلَكْنَاهُمْ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا مُجْرِمِينَ (44:37) - "Onlar mı daha hayırlı yoksa Tübâ kavmi ve onlardan öncekiler mi? Biz onları helak ettik, çünkü onlar suçlulardı." وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لَاعِبِينَ (44:38) مَا خَلَقْنَاهُمَا إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ (44:39) - Yaratılışın hakikatini vurgular. Bu, Exodus'taki Firavun zulmü ve ezilenlerin kurtuluşuna benzer; zalim liderlerin cezalandırılması teması, Exodus'un güç dengesizliğinden esinlenerek genel bir tarihi uyarıya dönüştürülmüş.
Exodus'ta her felaketten sonra Firavun yumuşar (örneğin, dolu felaketinden sonra: 9:27-28, "Firavun, 'Günah işledim' dedi, 'RAB haklı; ben ve halkım haksızız.'"), ancak azap kalkınca inat eder (9:34-35).
Duhân Sûresi'nde: إِنَّا كَاشِفُو الْعَذَابِ قَلِيلًا ۖ إِنَّكُمْ عَائِدُونَ (44:15) - "Biz azabı birazcık kaldıracağız, fakat siz yine (inkâra) döneceksiniz." Bu, Exodus'taki geçici pişmanlık ve tekrar inat döngüsünü doğrudan yansıtır; Tanrı'nın egemenliği, inkârcıların döngüsel reddiyle vurgulanır, sanki Exodus'un olay örgüsünden uyarlanmış.
Exodus'ta felaketler sonrası israilliler Mısır'dan çıkar (12:31-42), Mısırlılar Kızıldeniz'de boğulur (14:21-31).
Exodus, Tanrı'nın mucizeler, felaketler ve kurtuluş yoluyla tarihe müdahalesini detaylandırır (bütün kitap bu tema etrafında döner).
Duhân Sûresi'nde Tanrı'nın geçmiş toplumlara azap gönderen bir varlık olduğu vurgulanır (44:17-19'daki Firavun referansı ve genel tarihî uyarılar). Bu, Exodus'un Tanrı'nın aktif müdahalesi temasını genel bir ilahi tarih yorumuna dönüştürür; esinlenme, Tanrı'nın tarihteki rolünü felaketler üzerinden anlatmada belirgindir.
evet her şey bitti şimdi de islam üzerinden kur’an’ı Çarpıtarak yahudiliğe referans üretmek kaldı.
Kur’an’da Kadir gecesinde indirilen kitaptan kastın tora olduğu yalanını senin duhan’da 2. ayetten 17. ayete atladığını farkedebilen herkes görür. Her şeyi geçtim Kur’an hiçbir zaman kitabu’l-Mübin tabiri ile önceki kitapları vasıflamaz sadece kendine atıf yapar. Aynı alttaki diğer ayetlerde olduğu gibi:
ortada tarihsel kaynaklar var ve kelimelerin fonetiklerine, etimolojilerine bakarak kıyas yapıyorum, surenin geneli musa, onun kavmi ve firavun hakkında.
kur’an’ın tamamı Musa (aleyhisselam) hakkında değil ama. Duhan suresi gibi israiloğulları’na atıf yapan başka sureler de var. Hiçbirisinde tora’ya manaen vurgu veya işaret yok. Kadir suresini aç bak yine Musa aleyhisselam, israiloğulları veya toraya atıf yapan en ufak bir şey bulamazsın. Semantik ilmini Fonetik benzerlik ve etimolojik kökene indirgeyemezsin.
sana şöyle bir tüyo vereyim. En azından Kur’an’ı anlama metodu açısından faydalı olur.
Kur’an ayetlerinin,
1. Lügat/sözlük anlamı
2. Istılahi/kavramsal anlamı
3. Şer’i/hususi anlamı
Var. Birle iki için Arapça gramer ve kelime bilgisi lazım. Ek olarak dirayet tefsirlerinden yararlanabilirsin. Üçüncüsü için rivayet tefsirlerine ve belagat ilmine bakman gerek. Çünkü kur’an’ın Arapça ifadelere yönelik kendine has, o güne kadar hiçbir Arapça kaynakta veya gündelik kullanımda geçmemiş anlamsal ve hükmî olarak oluşturduğu bir bağlamı var. Kur’an’dan başka hiçbir kaynakta kelimelere, Arapça ifadelere öyle hususi bir anlam yüklenip, yine öyle farklı bir cümle diziminde bulunulmuyor.
tarihselci perspektifte nüzul sırasına göre,
roma gospeli,
ve tora temelinde,
ibranice-grekçe-arapça benzerliği üçgeninde okuma yapıyorum. islam teolojisine inanan bi kişinin kullanması gereken metot seninki, doğru.
ama ben islam ve hristiyanlık teolojisini müslümanlara ve hristiyanlara bırakıyorum, isa mesih veya muhammed peygamber'in mesihliğini kabul etmediğim için.
ve inancımda nuhun yedi emrini ifa edip, "erdemli bi insan" olarak yaşayan müslümanların ya da hristiyanların cehenneme gideceğine dair hiçbir kabul yok, lucifer-iblis-cennetten düşen melek öğretisine inanmıyorum. ruhani dünyamda kozmik kötü dualizmine yer yok. sadece hayvani heveslerinin, nefsinin peşinden sürüklenen "kötü " eğilimlerini, "kötü " bağımlılıklarını besleyen ve allah'ın üflediği ilahi kıvılcımın sönmesine izin veren gafil insanlar var.
hiç kimseyi küffar-iblis (müslüman olmayan kişi için kullanılır ), anti-christ-deccal (hristiyan olmayan kişi demek ) olarak etiketlemiyorum bu yüzden. benim inancımda şeytan allah'ın eyüb'ü sınamak için kullandığı bi yargıç ve imtihan vesilesiydi.
allah bizi açlıkla, fakirlikle, hastalıkla ve her türlü felaketle sınayabilir, eğer o'nun neden bize ihtiyaç duyduğunu anlamak istiyorsak, her daim nefsimizden çok ondan gelen buyruklarla, ilahi olan ruhumuzla ilgilenmeliyiz ve o kıvılcımı canlı tutmalıyız, ölmesine izin vermemeli ve diğer insanlara güzel davranışlarla örnek olmalıyız, hepsinden önemlisi bu haleti ruhiyeyle ona hizmet etmeliyiz. hatta onun bize biçtiği rolle topluma en iyi nasıl hizmet edebileceğimizi bulmak için kafamızı patlatmalı, kendimizi parçalamalıyız.
