Albert camus'un şaheseri. Yeniden okumaya başladım. Meursault gibi hissiz, ruhsuz bir adam distopik eserlerde bile yoktur. Camus bu karakteri nasıl bir kafayla yazmış merak ettim doğrusu.
"Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum.
Bakımevi'nden bir telgraf aldım:
Anneniz öldü. Cenazesi yarın kaldırılacak.
Saygılar.
Bundan pek bir şey anlaşılmıyor. Belki dün ölmüştür."
Şeklinde bir girişe sahip olan Albert camus eseri. Kitaptaki karakterimiz giriş itibariyle her ne kadar üzüntüden veya benzeri bir duygudan bu sözleri sarf etmiş gibi görünse de hayır, aslında kitabı yarıladığınızda fark ettiğiniz gerçek; karakterin gerçek bir umutsuz vaka olmasının yanı sıra umarsız ve umursamaz bir psikoloji içinde olmasının ortaya çıkardığı sonuçla ciddi anlamda dediği gibi, gerçekten o an bu gerçeği bilmemesinden ötürü o sözleri dile getirmesidir. Aslında o kısımda annesi için üzüldüğü bir durum söz konusu değildir.
Oysa girişi ne duygusal görünüyor; annesi için aklını, günlerini şaşıp yitirmiş bir evlat gibi.
mika raun'un tuvalete para atmasından sonra daha çok sevmeye başladığım bir sıla şarkısı. teşekkürler mika raun. "göre göre hata da yaptım, pişmanlığım çok".
Meursault diye bir tip var, annesi ölüyor, adamda tık yok. Ne üzüntü, ne sevinç. Sonra gidiyor plajda Arap falan vuruyor, sebep desen, "Güneş gözümü aldı" diyor. bildiğin absürt. Kitabın bütün olayı da bu zaten. Hayatın, dünyanın anlamsızlığı. Ne yapsan boş kanka, eninde sonunda herkes ölüyor, yaptığın şeylerin bir karşılığı yok. Olay mahkemeye taşınıyor, adamlar cinayetle değil de adamın anasının cenazesindeki soğukkanlılığıyla ilgileniyor. Tam bir saçmalık, tam bir varoluşsal kriz yani.
albert camus'un en iyi eserlerindendir. Çok etkileyici.
Bir pasajında şöyle diyor:
“Başka bir alemde de Marie’yi kucaklayıp sımsıkı sarılmak için cumartesileri sabırla beklemişsem kuşların geçişini ya da bulutların gökte karşılaşmalarını da öyle beklerdim.”
