sözlük tarihinin en büyük güven erozyonuna ve kolektif deliliğe sebep olmuş, arkasında bıraktığı gizem dalgasıyla hepimizi birer paranoyak fbi ajanına dönuştürmüş yazar.
olayın travması o kadar büyük ki, sözlüge yeni üye olan biri "merhaba ben geldim" dese, entry'nin altındaki gizli şifreleri çözmeye çalışıyoruz. "acaba larisalisa geri mi döndü, bizi mi deniyor?"diye her nick altını satır satır inceliyoruz. kız resmen ardında çözülemeyen bir soğuk savaş dönemi bıraktı. öldü dendi, kaldı dendi, hiçbir şey ispatlanamadı ama geride bıraktığı şüphe virüsü ne yazik ki tüm sözlüğe bulaştı.
Güzel muhabbetlerimiz olmuştu, ara ara dertleşirdik, allahsız kitapsız cahil kadın'ı ikimiz de tanırdık, ilk muhabbetimiz oradan başladı zaten, ne ben onu kırdım, ne o beni kırdı. Tatlış, nahif bir hatundu bana göre.
Bence fena biri değildi. Kötülüğünü görmedim. Adını sözlüğe hatalı yazdım diye özelden azarlamıştı. Bir sözlük kavgamda da yine özelden yazıp, sen haklısın, bunların hepsi pislik demişti. Bir bana iyiydi galiba.
zamanında bilge adam bilmem kim vardı. o da aynı benzer şekilde öldü dediler, sonra bu çıktı ölmedim dedi, sosyal deney yaptım dedi bilmem ne.
yani diycem o ki, zall şu an ne yapıyor acaba?
Larisalisa: ölmek yada ölmemekti mesele.yaşamak ya da yaşayamamaktı. uçurumun kenarında öylece beklemek, her zaman öleceğini bilmek gibiydi. kurduğumuz her hayalin ucu, er ya da geç ölüme varıyordu. bilakis, yaşamak için çaba sarf etmiyorduk; yorulmuştuk, tükenmiştik, bitmiştik, amaçsız kalmıştık. geriye sadece, erdemli olan ölümü beklemek kalıyordu. çünkü ölüm, hayatın değil; umudun da sonuydu.
