kendi içimde bu konuda sayısız edebi eser oluşturdum, bir çok fikir ürettim, bir çok şarkı seçtim, hepsi zihnimin içinde kaldı ne dilimden döküldü ne kalemimden sadece zihnimde var oldular. büyüdükçe ne ölümün ne de yaşamın bir anlamının olmadığını gördüm. yaşıyor olarak kendimdeyim ölümü bilmiyorum bu sebeple teşebbüsü de gereksiz buluyorum. ama hala içimde bir şeyler fazlasıyla arzuluyor göçü. bedenen yaşlanıyorum ama ruhen ve zihnen hep aynı anda ve aynı düşüncelerin pençesindeyim. keşke inanç ölümü bekletmeseydi.
bizim sınıfta felsefe hocası bir kızın tüm dünyayı gezdiğini sonra da dünyanın her yerini gezdiği için gezmediği yer kalmadığı için intihar ettiğini söylemişti. intihar çok kötü bir şey. her ne sebeple olursa olsun intihar edilmemeli.
"Hakiki ve ciddi bir tek felsefi sorun vardır: intihar. Hayatın yaşamaya değer olup olmadığını yargılamak, bu felsefenin temel sorusunu cevaplamaktır."
kötü düşüncelerin esiri olmanın en uç noktasıdır. kişi artık bu düşüncelerin esiri olduğu için, asla baş edecek, ya da kaba tabirle "savaşacak" stratejiyi ve enerjiyi kendinde bulamaz. dolayısıyla bu düşüncelerden tamamen kurtulabilmek için, canına kıymış olur.
bakın, o düşünce her ne olursa olsun, onlarla başa çıkıp kontrol altında turabilirseniz, paçayı her türlü kurtarırsınız zaten. bu konu hakkında bazı ipuçları verdiğim entry girmek isterim bir ara. zaten bunun kurtuluşu intihar değildir, hiçbir şeyin kurtuluşu intihar değildir. sen bu hayata canına kıymak için değil, aksine hayatta kalmak, kalabilmek için geldin.
albert camus' nun hakkında felsefenin en büyük sorunsalı olduğunu söylediği hatta saçma felsefesini betimlemek için '' bir fincan kahve mi içsem yoksa intihar mı etsem ? '' dediği olay.
Allah inancım, aileme olan sevgim, o an acı çekmeme isteğim beni intihar ettirmeyecek, biliyorum. ama renksiz, anlam boşlukları ile dolu, hayallerimi bir başkasının gerçekleştirdiğini gördüğüm bir dünyada yaşamaktan da keyif almıyorum.
elimdeki her şey için şükretsem de, inansam da, dua etsem de kayboldum ve ne yapacağımı bilmiyorum.
inancım nedeniyle yapmıyorum. Evet, yaşamamın tek nedeni bu. Doktorayı bitirdim. Torpille akademisyen olunan bu dönemde "bu kişi öğrecimizdir, çalışmaları çok başarılı" demekten aciz tiplerden bunaldım. Her şeyi kendi emeğimle başardım. Bundan sonra da kimseye ağız eğmek istemiyorum. Tek istediğim şey hakkımı almak.
Çok sıkıldım, yoruldum, bunaldım. Bazı insanlara altın tepside sunulan her şeyi dişimle tırnağımla kazıyarak yaptım. Yüzdüm yüzdüm kuyruğuna geldim ama artık dayanacak gücüm kalmadı.
Eğer bir gün cesaretimi toplayabilirsem ve bu dünyadan defolup gitmeye karar verirsem Twitter floodu hazırlayıp ikiyüzlü tiplerin ipliğini pazara çıkarıp öyle gideceğim.
Bazı insanlar kaldıramayacağı şeyler yaşardı. Bu yaşanılan şeyin önemini belirten şeyse olayın büyüklüğü değil o şeyi yaşayan kişinin olanları kaldırıp kaldıramamasıydı.
Bazı insanlar maruz kalırdı. Bazıları boyun eğerdi. Kimisi karşı çıkar ve kimisiyse mağlup olur, Kaybederdi.
Bazıları şarkı dinler, bazıları şarkı yazardı. Kimisi susar kimisi konuşmayı kesmezdi. Birisi yürür ve bir diğeriyse koşardı. Bazıları okur, bazıları izlemeyi tercih ederdi. Bazıları uyurdu, bazılarıysa uykusuzluk ile boğuşur olurdu.
Ve bazılarıysa...
intihar ederdi.
intihar bir ihtilâlken kurtuluş olarak mı görülüyordu?
intihar aslında bir bitişti ve kimse bunun farkında değildi.
