Belki önceden farklıydım, evet dünkü konuya devam ediyorum, kim ne giyer, kiminle arkadaştır çok merak ederdim. Ama sevdiceğime bir ömür böyle bir kıskançlık olmayacak. Mesela yanında emc, lila varsa bir kaç da erkek olsaydı sormazdım kim diye, zaten arkadaşlarının çoğunu ailesi de tanıyor. Ama sevmediği bir kız erkekle de görüşmez. Samimi olduğu kız veya erkek. Ağırlıklı olarak emc ve lila ile geziyor sanırım ve bu çok hoşuma gidiyor.
Karışık anlattım ama bundan 10 yıl sonra da ne giydin, kiminle eğlenmeye gittin gibi sorular olmayacak. Yeter ki sevmeyi ihmal etme.
Kıskanmıyor muyum? Aslında kıskanmıyorum. Beni kendinden çok seven birini niye kıskanayım. Takıntı ilacına başlayıp geceleri uyuyamadığımda ben iyileşiyorum sen de gez eğlen, bu yaşlar bir daha gelmeyecek demiştim. O da öyle yaptı.
Neyse ahmetle oynayım biraz daha.
Bir de şunu söyleyim aslında onun da beni kıskanmasına gerek yok ama hep yanlış anlıyor, tepki gösteriyor.
En sıkıntılı anlarda sevdiceğimi bekliyorum, o ısrarla çarpıyor. Belli ki böyle yapması gerekiyor.
En çok hoşuma giden lafı sayende sevmeyi yeniden öğrendim sözüydü. O kadar güzel sevdi ki kızlı erkekli eğlenmesi, tatil yapması, mini etek vs. Veya açık giyinmesi hiç kıskanmadım. O kadar içten güvendim ki mesela emc geçen erkeklerle gezdi, iyi eğlenceler dedim kendi kendime.
Sevilince, çok sevilince güvendim ve kıskanmadım ama o da bana güvense biraz. Onun güvenmediği anlarda ben ona kavuşsam, başına bir şey gelse ölene kadar kalbim başkasına kapanır diyordum.
insanın gençken kurduğu o büyük ve kusursuz cümlelerin hayatın sertliğine çarpıp dağılması durumudur.
"herkes senin sevgilin" dedikleri o yangın zamanlarında insan sahiden öyle zanneder; başına bir iş gelse bir daha asla kimseyi sevemezsin, kavuşursan da ömrün sadece onun adıyla mühürlenir gibi gelir. ama hayat o kadar şiirsel ilerlemiyor işte. insan büyüdükçe aşkın o süslü adaklardan değil, en çaresiz anında elinin telefona gittiği ilk insandan ibaret olduğunu anlıyor. başına gerçekten bir felaket geldiğinde aklına ilk kim düşüyorsa ve elin titreyerek kimi arıyorsan, aşk tam olarak o kişidir; gerisi sadece güzel havalarda edilen tumturaklı laflardır.
Ülkedeki zenginlerin yarısıyla adım çıkınca farklı bir durum oldu tabii. Gittiğim her yerde ilgi gösterenler olmuştur, bilenler var anlatmaya gerek yok. Ameliyat olsam sevmeyecek misin beni nankör diyeceğim ama mecburen böyle yapıyorum diyor. Bir kişiyi seviyorum, öyle olduğu için başkaları ile ilgili söylentileri önemsemedim, kendileri bilir dedim.
Ülkenin yüzde 80ı popüler olma arayışında olduğundan sevmemin sevilmemin önemini kavrayan yok. Sabit maaşlı bir işi, sabit maaşlı bir eşi var ve sana nasıl çelme takabileceğini hesap ediyor. Halbuki eski sevdiceğim de yılda 1 milyar dolar kazanan elifti. Grc olmasa yine çok zengin başkası olacaktı. Beş harf, haset. Ama ben insan bir kişiyi sever dedim ve grc dışında en azından uzun zamandır ikinci bir ihtimal bırakmadım. Öte yandan ben boş durmuyorum kazanıyorum. Birkaç hafta içinde 5.5 milyonluk bir ev alacağım, 2 sene içinde 6 milyonluk ev inşaata başlayacak, yine birkaç senede 4 milyon getirecek iki yatırımımız var ve bir sorun çıkmazsa önümüzdeki yıllarda tek başıma dolar milyoneri olacağım. Ama aşk aklıma gelince para pul aklımdan uçuyor.
Jumanji gibi fantastik değil de daha yetişkinlere yönelik bir filmdi. Adam sürekli geçmişe gidiyor ve bazı noktaları değiştirince insanların da hayatı değişiyor. Bunca yıllık hayatımda bir noktayı değiştir, mesela daha zeki, daha çalışkan, daha zengin daha ne yaparsan yap, grc'yi sevmem neredeyse imkansız.
Aşk... Günlük hayatın binbir kuralı ve binbir çeşit insanın içinde akıp giderken, her türlü dış yüz müeyyidenin ötesinde ve sadece ''vicdani müeyyide''nin hükmünü icra ettiği yerde, ''itibar'' ve ''çıkar'' hesabı yapan budalaların anlamadığı birşey...
Bir soruya cevap arıyorum. Niye hem bu kadar kıskanıyor ama hem de yanlış anladığı olmayan çaplınlıkları bile affediyor. Ben halk müziği severken, sen kime cilve yapıyorsun diyor ama yine de affediyor. Aldatmayı affedecek kadar mı seviyor. Tamam o zaman bir iki kişi seçebilirim. Şakaydı. Ben 24 saatimi o yanımda olsa ne der diye kimseyle arkadaş olamadan kapatıyorum. Devam edeceğim.
aşkın kötü bir huyu var. doğru insanı bulduğunda huzur veriyor, yanlış insanı bulduğunda ise şarkı sözü yazdırıyor. biz yıllarca ikincisini aşk sandık.
Önümde sürekli bariyerler vardı. Birini geçsem diğerine çarpıyordum. Nasıl kavuşacağız, nasıl buluşacağız, ne zaman, ya giderse nasıl kabulleneceğim. En sonunda dostoyevskinin dediği gibi yaptım, sen kendini denizin suyuna bırak, dalgalar nasıl olsa bir sahile sürükler.
Işıltılı hayatın gözümü kamaştırmayacağından emin, çünkü o olmayınca yataklara düşecek kadar hastalandım. Neyse ki büyükler aşama aşama destek oldular da iyileştim. Kendisi o kadar güzel doğum günü hediyeleri verdi ki, sarhoş oldum. Muhtemelen devlet 29 ekimde, kendisi yılbaşında yeni hediyeler verecek. Elimizde hala bir takvim yok, ama sevdiğimiz müddetçe ve iyileşirken acele etmek yanlış olur. Şimdi sessizce sevme vakti.
Ve şimdi tamam da zorda hastalanırsın, ama işler yoluna girince saçmalamayacağımın garantisi ne? Cevap veriyorum aslında bunu defalarca kanıtladım. Ve seven insan kıskanır, bu konuda ne istersen yap dedim.
Ve dün iğneden dönerken, sarı saçları ile suda kaşıma çıktı binaya girerken. Bakmadım bile. Suda arkadaşım bile değil, niye bakayım. Hiçbir zaman görüşmeyeceğim birisi. Dünyanın en sadığı benim.
Onlarca, yüzlerce, binlerce kişi tarafından sevilmek hoşuma gidiyor. Beni iyileştiriyor. ihanet etmem mümkün değil. Daha önce dediğim gibi herşeyi bilmesi rahatsız etmiyor. Çünkü gizleyecek bir şeyim yok. Bazen büyük hatalar yaptığımı zannediyor ve başkası olsa anında tekme vuracakken, ne kadar bağlanarak sevdiyse sadece çenemi hafif sertçe ısırmakla yetiniyor. Tartışma sonra sevişme (karşılıklı sevme) tatlı olduğundan, bir de hatam olmadığından daha derinden seviyor.
