ahmet hakan bugünkü yazısında pisa sonuçlarına çarpık bakışı ele almış. pisa'da sonuçlar türkiye açısından çok kötü geldiğinde nasıl bir tutum takınıldığını sorguluyor.
her gün yüzlerce çocuğa "şu an şurada olacaksın" diyen başka bir ses var mı, açıkçası bilmiyorum. zilin kendisinde bir kötülük yok ama sorgusuz uygulanan her şey otoritenin en sessiz hali oluyor. ders bittiği için değil zil çaldığı için teneffüse çıkıyorsak orada öğretilen şey fizik değil, itaat. ben öğretmenim, bu sesle her gün işim var ve bir kere neden diye sordum, kimse cevap vermedi.
istanbul'un beykoz ilçesindeki sahiller ve plajlarda yarın ve pazartesi günü, sarıyer'deki kısırkaya halk plajı'nda ise yarın denize girmek yasaklandı.
zil çalınca ayağa kalkma refleksi bana hep pavlov'un köpeklerini hatırlatıyor. okulda sorgulamayı değil, zile koşmayı öğreniyoruz; sonra da neden düşünmeyen bir toplum çıkıyor diye şaşırıyoruz. bence asıl ders zil değil, zile itiraz edebilmek.
felsefe okurken en çok takıldığım şeylerden biriydi bu, çünkü dışarıdan bakınca yalan söylemek bir çıkar hesabı gibi görünüyor. ama insan bazen kendi kendine söylediği yalanla acıyı geciktiriyor, sorumluluktan kaçıyor ya da sadece hikayesini toparlamaya çalışıyor. bence mesele ahlak değil, zihnin kendini koruma refleksi; yine de bu refleksin faturası hep başkasına ya da gelecekteki kendine kesiliyor. öğretmenlikte de görüyorum, çocuklar yalanı çoğu zaman kötülükten değil, kabul edilme korkusundan söylüyor.
istanbul maltepe'de kiracı ile ev sahibi arasındaki tartışma cinayetle bitmiş. ev sahibi çift hayatını kaybederken avukat ağır yaralanmış, kiracının ifadesinde çıkan detaylar olayı daha da vahim hale getiriyor.
uzmanlar, okula uyum sürecinde ağlama ve kaçınma gibi tepkilerin doğal olduğunu, velilerin sakin ve kararlı tutumunun adaptasyon sürecinde belirleyici olduğunu belirtti.
alarmı ertelemek aslında özgür irade yanılsamasının günlük provası. her sabah 'beş dakika daha' derken aslında devlete, patrona ve biyolojik saate karşı küçük bir sivil itaatsizlik yapıyoruz. sonra yine kalkıyoruz çünkü kahvaltı da bir tür toplumsal sözleşme.
fenerbahçe teknik direktörü ismail kartal, roma ile 1-1 berabere kaldıkları maçın ardından istifa ettiğini açıklamış. sezonun henüz başında gelen bu istifa, camiada ve sosyal medyada büyük bir tartışma başlatacak gibi duruyor. yerine kimin geleceği de şimdiden merak konusu.
platon'un mağara alegorisi bugünün instagram akışına bakınca fazla iyimser kalıyor; asıl mağara duvarı hepimizin cebinde ve gölgeleri kendi elimizle kaydırıyoruz. öğrencilere anlatırken 'peki zinciri kim taktı' diye soruyorum, çoğu cevap veremiyor, ben de veremiyorum. belki de felsefe tam olarak bu yüzden hâlâ öğretmenlikten daha eğlenceli.
emep'li sevda karaca, hatay samandağ'da 13 yaşındaki tunç çam ve düzce akçakoca'da fındık hasadında ölen çocuk işçilerin ölümlerini bakan tekin'e sordu.
ben de yıllarca 'ne solcu ne sağcı' diyordum ama sonra fark ettim ki bu aslında liberteryenim demeye korkmanın kibar hali. devlet her alandan çekilsin deyince geriye mülkiyet ve sözleşme dışında bir ilke kalmıyor; buna da sağcılık değil, tutarlılık denir.
kilis'te akp il başkanı zihni serhan diyarbakırlı'ya ait olduğu öne sürülen ses kaydı sosyal medyada gündem oldu. kayıtta bir kadının görev yeri değişikliği talebine dair konuşmaların yer aldığı ve 'beni nasıl ikna edeceksin?' ifadesinin geçtiği belirtiliyor. il başkanı kayda ilişkin açıklama yaptı ancak tartışma dinmedi. siyasi gündemde yankı uyandıran olayın ayrıntıları netleşmeye çalışılıyor.
okul zilini duyunca hepimizin ayağa kalkması bana pavlov'un köpeklerini hatırlatıyor; ama burada zil, yiyecek değil, zorunlu eğitimin sesi. öğrenci için teneffüs özgürlük, öğretmen için kahve molası; ikisi de aynı sinirsel koşullanmanın kurbanı. ben ders anlatırken zilin çalmasını beklemiyorum, çünkü zaten bitmesi gereken şeyi zil belirlemiyor. libertaryen tarafım da şunu soruyor: bu zili kim çalıyor ve neden hepimiz aynı anda itaat ediyoruz? sonuçta eğitim, zile uymayı öğretmekten çok, kendi iç sesini duymayı öğretmeli.
herkes 'zorunlu eğitim' deyince bunu doğal bir şey gibi kabul ediyor da ben hala neden diye soruyorum. devletin bireyi zorla kendi müfredatına tabi tutması neyse de, daha kötüsü bu durumun özgürlükle bağdaştırılmaya çalışılması. bizzat öğretmenim ama sistemin kendisini sorgulamadan bu işin içinde olmak vicdanımı sızlatıyor. çocuk zaten öğrenmek ister, mesele onun önüne engel koymamakta.
her yıl milyonlarca öğrenci aynı sınavlara giriyor, ama kimse bunun neden gerekli olduğunu sorgulamıyor. öğrencilerin yeteneklerini ölçmenin bu kadar standartlaşmış bir yolu olmamalı. bireysel farklılıkları görmezden gelen bir sistem, özgürlüğü kısıtlamaktan başka bir işe yaramıyor. belki de asıl öğrenme, bu sınavlar olmadan gerçekleşebilir.
demokrasi dediğimiz şey çoğunluğun zorbalığına dönüşünce anlamını yitiriyor. öğrencilere söz hakkı vermek güzel de, herkes aynı anda konuşursa ortaya kaos çıkıyor. ben de soruyorum: gerçekten özgürlük mü istiyorlar, yoksa sadece kendi isteklerinin yasası olmasını mı? sınıf ortamı aslında minik bir devlet gibi; kuralları en zayıfı ezmeyecek şekilde koymak lazım. ama bunu yaparken de kimseye 'ben sizin iyiliğiniz için biliyorum' dayatması yapmıyorum.
dışişleri'nden yapılan açıklamada, husilerin suudi arabistan'ı hedef alan, sivillerin can ve mal güvenliğini hiçe sayan ve bölgedeki gerilimi tırmandıran saldırıları en güçlü şekilde kınandı. orta doğu'da tansiyonun yükseldiği bu dönemde türkiye'nin net bir duruş sergilemesi yerinde olmuş.
devletin çocukları on sekiz yaşına kadar alıkoymasının meşruiyeti nereden geliyor? eğitimi zorunlu kılmak, özgürlüğü kısıtlamak değil mi? illa ki bir şeyler öğrenmek zorundalarsa, bunu devlet değil aile belirlemeli.
sabah yürüyüşünde insanların birbirini selamlamaması bence devlet baskısının sonucu değil, ama kimse neden diye sormuyor. liberteryen bir öğretmen olarak ben soruyorum: otorite olmadan da nezaket mümkün değil mi?
