öfke insanın içinden gelen, öğrenilmeye ihtiyaç duyulmayan* bir duygudur. seneca öfke üzerine (de ira) kitabında öfkenin us ile yönetilmesi gerektiğini yoksa deliliğe çok yakın bir his olmasından kaynaklı kişiyi yönetmeye çok müsait olduğundan bahseder.
öfkesiz insan hadım edilmiş gibidir, o yüzden hayatın her alanında olduğu gibi kişi dengeyi bulmalı ve öfke duygusunu da kendisini geliştirme yolunda faydalı bir biçimde kullanabilmelidir.
Sevgiyle doğru orantılı olandır. Birisini Ne kadar severseniz o kadar yüceltir ve bir o kadar da kırılır öfkelenirsiniz.
Mesela bir insan sevmediğine kırılmaz sevdiği insana kırıldığı gibi, öfkelenmez kırık hissederken, gelip düzeltmelerini beklemez bırakmak varken.
insanlar, tanımadığı kişiden en fazla nefret edebilirler ve kim bilir; bir gün belki de nefret ettikleri, bir zamanlar o öfkelendikleri insanlar olurdu.
Öfke birikir, biriktikçeyse yabancılaştırır.
Kontrol edilebilirse sizi vezir eder ama fazlası da rezil eder. Öfke yerinde kullanıldığı takdirde insana dayanma gücü ve özgün veriyor. Fazlası ise psikolojisini alt üst eder insanın.
Şu an sarılıp sarmalandığım duygudur. Boğazdan yükselen ve kulaklara vuran bir yanma hissi duyulabilir.
Öfkeyi kimseyi kırmadan yaşamak için en uygun taktik yalnız kalınabilecek bir yere geçip sadece nefes almaktır. Alınan nefesler mermi yutuyor ve kusuyormuş gibi hissettirebilir. Nefes alış görece normale döndüğünde yanma hissi henüz geçmemiş olabilir. Yanma hissi de tamamen geçene kadar öfkeyi uyandıran konuma ve kişilere dönmemek fayda sağlar.
