Bazı şeyler cidden kafamı karıştırıyor ve canımı sıkıyor. Benim kendimi övmemden neden bu kadar çok rahatsız olursun ve bendeki herhangi bir vasfın herkeste de olduğunu iddia edersin ve ben gülerek sanmıyorum dediğimde sinirden deliye dönersin anlayamıyorum.
Gerçekten beni aşağıya mı çekmeye çalışıyorsun yoksa egolu insanları mı sevmiyorsun anlamıyorum. Kaldı ki egolu da değilim.
bugün tatsız bir gündü ve ortada büyük kötü bi şey de yoktu. canım sıkıldığında içimde beni boğan şeyin hangi korkumdan, güvensizliğimden
kaynaklandığı çoğu zaman anlıyorum. mesela küçükken yakın arkadaş olan kişilerin arasına katılıp dışlanmışım yeni bir gruba dahil olurken bundan kalan travmalarım içerde erik dalı oynuyor. kendimi keyifle yaşayamıyorum. bazen güvensizliklerim kazanıyo bazen de ben alıyorum. Hayat ama işte bu bazen bazı şeylere oturup katlanmak gerekiyor. Lakin o anlarda ben yeryüzünden geçici olarak silinmek istiyorum. 2027 hedefim duygusal dayanıklılık geliştirmek. üzülmemek ya da az üzülmek gibi değil, üzüntüyle beraber durmaya katlanabilme becerimi geliştirmek istiyorum.
En günahsızınız bile ilk taşı atamayacak kadar günahkar. O sebeple çok konfor alanınızın rahatına güvenmeyin. Mesih sözlükte evet ama, deccal da sözlükte.
ben az önce ne fark ettim biliyo msunuz salıncağa binmeye artık korktuğumu. küçükken nerdeyse tam tur atıcak kadar yürekli sallanırdık. noldu bize böyle! büyüdük heralde....
son 1 ayda hayatımda neler değişti diyorum.. gerçekten aslında her şerde bir hayır varmış. böyle olması gerekiyormuş demek ve iyiki olmuş diyorum. sadece biraz şaşkınım o kadar. ama güzel şeyler bir o kadar güzel..
itiraf sayfası değil de insanlığın toplu iç dökme seansı gibi.
Kimi yaptığıyla gurur duyuyor, kimi pişman, kimi üzgün, kimi yorgun.herkes ayrı bir hikâye, ayrı bir ruh hâli .Okudukça ‘Aman Allah’ım, neler varmış’ diyorsun.
yıl 2007 filan. eve internet gireli 3-4 sene olmuş. yaz geceleri öyle tüplü monitör masaüstü bilgisayar başında geçiyor. tabi annemle babam uyumuş ben gecenin o saatinde internet aleminde evrenin sanki sırrımı çözüyorum. tek temennim gecenin üçünde platonik olduğum kız msn’de online olsun. tabi şimdi ismini, cismini bile hatırlamakta zorlandığım kızı o zamanlar beklerken hep içimde 1320km ötede olan ege suları vardı. egeye bu denli uzaktım. şimdi bizzat içinde olunca 19 yıl öncesine bir selam çakayım dedim. 19 yıl önceki ben ile şimdiki ben arasında o kadar çok şey değişti ki.. değişmeyen tek şey halen aynı saflığım, insanlara karşı iyi olma çabam.. 30 sene de geçse değişmez. insanın hamurunda olunca değil geçen yıllar, mesafeler.. yine değişmezmiş insanoğlu..
geceye bir şarkı bıraktım. hatta iki şarkı. ikisi de remix. birisi sezen aksu’dan iki delilik ve bir diğeri ise sertab erener’den yanarım her ikisi de bana o yılları hatırlatır. 1320km’den ötesini anımsatır. şimdi nice 1320km’leri aştım, ama halen arıyorum. neyi arıyorum ben de bilmiyorum. saflığı mı? ait olmayı mı? yoksa kendimi mi?
kendimi korkmuş ve kapana kapanmış hissediyorum. telefonun sesi bile travmalarımı tetikliyor. son bir kaç gün önce pek tatsız bir olay yaşadım. lakin yaşadığım olay tamamen beni korkutan cinsten olsa da aslında korkmamam gerektiğini, suçlunun ben olmadığımı ve tamamen üzerimde psikolojik bir baskı yaratıldığının farkına vardım. tarafıma atılan iftiralar, yalan yanlış iddialar ve asılsız sözlerle kişiliğime karalama yapılıyor. insanız tabiki ister istemez etkileniyoruz bu olaylardan. ben de ona göre gardımı alıp yola devam edeceğim. cümlenin başında da söylediğim gibi korkmuş, paniklemiş hissetmemin nedeni tamamen tarafıma yapılan bu yalan ifadeler karşısında şaşkınlığımı aşamamamdan kaynaklanıyor. elbette işin hukuki sürecini başlatmış olurum lakin karşı tarafın benimle alay edercesine kişisel, özel alanıma psikolojik olarak saldırması, iftira atması ve beni maddi manevi açıdan zedelemiş olması sebebiyle bunun üstesinden geleceğim. allah'ın izniyle bunu başardım.
kendi zihnimle kendimi yokuş aşağı yuvarladığımı farkettim bugün ve bunu geri çevirmeye karar verdim. bana iyi geldiğini bildiğim şeyleri bilinçli olarak yapayım dedim. hani bazı şeyler olunca hoşunuza gider ama bi rutin gibi yapmazsınız ya onları. mesela sabahları müzik dinlemek öyle bi şey benim için. uyanınca ilk iş bir şarkıya eşlik etmek, çaktırmadan bedenimle tempo tutmak çok iyi başlangıç nerden baksan. o yüzden aklıma ilk gelen şeyi açtım. belki pozitif vibe arayışımın serbest çağrışımıdır bilmiyorum Yaşar’ı açtım divane albümünü baştan sona dinledim. çok iyi albüm ya. beni epey oyaladı, açtım sözlerine baktım, müziği dikkatle dinledim, daha önce duymadığım şeyler bile duydum.
günler dönüyor ve ben de bunu hiç sevmiyorum.
Işıkları yakmadan mutfağa geçtim, bir bardak su aldım, yatağa dönerken avucumun içindeki diken hissettim. incecik, tüy dikenlerde , hani şu meyvelerdeki kaktüslerdekilerden. Görmüyorum ama dokununca canımı yakıyor. Felaket uykulu halimle ne ışık açmak, ne cımbız aramak istiyordum. Ama öte yandan diken sabaha kalsa belki daha derine batacak hiç çıkaramayacağım. O yüzden hayalet dikeni hiç görmeden, öbür elimin cımbıza çevirdiğim iki parmağıyla çıkardım
asla çabalayarak bir şey elde edemiyorum. Çabalamak sarpa sarıyor ve ileri gitmeye çalıştığım her an daha da geriye gidiyorum. Bu asla değişmiyor tek bir konu üzerine de değil. Her anlamda batışımı görmekten bıktım.
evet itiraf ediyorum ben geçen sene 27 yaşındayken kpss dershanesine giderken kızlar beni öpsün diye her duş sonrası dudaklarıma çilekli nivea lip balm sürerdim ve sonunda 2 kızla aynı anda öpüşmüştüm. ifşa*(yüzde yüz gerçek olay)
