bazen bulunduğum şehri bile terk edesim geliyor, her şeye baştan sıfırdan başlamak istiyorum. ama gittiğimde bir çok şeyin düzelmeyeceğini ve hatta başka sorunların da çıkacağını biliyorum. kaçmak aslında bir kurtuluş değil bunu biliyorum. ama işte insanız ya, umut diyor insan.. bir umut. bazen o kadar fazla üzerime geliyor ki bazı şeyler. iş yeri özellikle. işimi seviyorum ama iş yerimi sevmiyorum. psikologuma da aynı şeyleri anlattım o beni dinledi ve şunu dedi: gittiğin yerde de sorunlar olacaktır.. evet kabul ediyorum olacaktır ama hiç mi unut yok? o kadar iş yerinde mutlu olanlar var mesela. ben de mutlu olmak istiyorum, çok mu şey istiyorum? yoruldum artık, kafaya takmaktan yoruldum, sürekli birilerine açıklama yapmaktan yoruldum, birilerini dinlemekten yoruldum, birilerinin kişisel mevzuları yüzünden iş yerinde çıkan/çıkarılan sıkıntılardan sıkıldım! imdat diye bağırasım var!
Ben artık yanlış ilişki yaşama durumuma alıştım yaa. Belalı herif paratoneri olduğumu düşünüyorum. Nerede bi sorunlu var beni buluyo, ücretsiz terapist mi yazıyo alnımda bilmiyorum. Bir sürü efendi adamın arasına bi tane serseri, egoist, narsist, belalı herif koyun ben gider onu bulurum. O yüzden saldım. Ne olacaksa olsun.
Yanlış ilişkiler yaşamayacağıma o kadar inanarak o kadar seçici davranarak büyük bir temkinle başladığım için sanırım büyük hayal kırıklığı yaşıyorum ben ya. iki kez çok büyük sarsıldım.
Artık daha da yanlış bir ilişki yaşarsam bana da Yazzıklar olsun.
Gece gece kendime kuruldum.
100 tane kitap, 3 top a 4 kâğıdı, 50 adet tükenmez kalem, birkaç çuval kuru yemiş, 100 adet tuvalet kâğıdı, 365 adet uzun marlboro, 365 adet kibrit, tuvalet, yatak bulunan bir odaya bir yıl boyunca beni kapatsalar sıkılmam.
Normalde dilimde olan çok kolay söyleyebildiğim bir şeyi bugün arkadaşımın bir örnek ve detaylı anlatmasıyla bir anda dehşete düştüm. Ne kadar kolaydı benim için söylemesi önünü arkasını düşünmeden. Aslında arkadaşımın yaşadığı bana da çok şey öğretiyor. tabi ki onun hislerinin belki binde birini hissediyorum ben fakat kendime çok ders çıkardım hala çıkarıyorum. Rabbim yardım etsin.
içimde sebepsiz bir sakinlik, kırgınlık, kızgınlık var ama asla özlem yok . Ağlıyorum sebepsizce gözlerim doluyor ama asla bu özlem değil kendime ağlıylrum. içimdeki masum yalnız çocuğa ağlıyorum. Meğer onun hep ihtiyacı varmıs bir desteğe..Yutkunuyorum bazen ağlamamak için çene kaslarım ağrıyor sanki bir şey var boğazımda…
Bugün arkadaşlarla otururken bi kızdan konu açıldı.
Benden hoşlanıyormuş.
Neyse adı neydi ya falan diye düşünürken bu bahsi açan arkadaş, ben atladım bi isim söyledim.
Onun söylemek istediği isimle benim söylediğim isim farklıymış..
Ortaya şimdi bi dedikodu yayılacak ama umarım bugün hemen unutulur.
çünkü ben ikisinden de hoşlanmıyorum.
Küçükken hep çok kökleri çok olan bi ağaç gibi olmayı isterdim ,kökleri toprağı sarsın dalları gökyüzüne kadar uzansın, öyle uzun olsun ki dalları yaprakları her yeri sarsın geniş bi ailem olsun.. sıcak bi yuva içinde her korkudan uzak kaldığım küçük sevimli bir ev. ne o hayalimdeki ağaç oldu, nede o ev…Şimdi adını getiremediğim o yazarın dediği gibi, burası dünya burada her şey yarım kalır..
Bazı şeyler cidden kafamı karıştırıyor ve canımı sıkıyor. Benim kendimi övmemden neden bu kadar çok rahatsız olursun ve bendeki herhangi bir vasfın herkeste de olduğunu iddia edersin ve ben gülerek sanmıyorum dediğimde sinirden deliye dönersin anlayamıyorum.
Gerçekten beni aşağıya mı çekmeye çalışıyorsun yoksa egolu insanları mı sevmiyorsun anlamıyorum. Kaldı ki egolu da değilim.
bugün tatsız bir gündü ve ortada büyük kötü bi şey de yoktu. canım sıkıldığında içimde beni boğan şeyin hangi korkumdan, güvensizliğimden
kaynaklandığı çoğu zaman anlıyorum. mesela küçükken yakın arkadaş olan kişilerin arasına katılıp dışlanmışım yeni bir gruba dahil olurken bundan kalan travmalarım içerde erik dalı oynuyor. kendimi keyifle yaşayamıyorum. bazen güvensizliklerim kazanıyo bazen de ben alıyorum. Hayat ama işte bu bazen bazı şeylere oturup katlanmak gerekiyor. Lakin o anlarda ben yeryüzünden geçici olarak silinmek istiyorum. 2027 hedefim duygusal dayanıklılık geliştirmek. üzülmemek ya da az üzülmek gibi değil, üzüntüyle beraber durmaya katlanabilme becerimi geliştirmek istiyorum.
En günahsızınız bile ilk taşı atamayacak kadar günahkar. O sebeple çok konfor alanınızın rahatına güvenmeyin. Mesih sözlükte evet ama, deccal da sözlükte.
