eskiden her eylül ayı geldiğinde kış geliyor diye mutlu olurdum. son 8 yıldır artık eylüller gelsin istemiyorum. okullar açılmasın. hep yaz olsun, hep tatil olsun istiyorum. kış gelince ne oluyor sanki? farenjit, grip, nezle, vb. bi ton hastalık kapıyoruz. insan yaş aldıkça kışın ne berbat bir mevsim olduğunu anlıyor. lahana gibi kat be kat giyinmekte cabası. soğuk iklimlerde yaşamış birisi olarak, bu durumun en tillahını yaşadım. o yüzden sıcak iklimlere geçmeme rağmen kış yine kıştır işte.
karpal tünel sendromu, boyun tutulması ve en son yaşadığım bel fıtığı sürecinden sonra çok kısa bir süre ara vermişliğim vardır. derken bir takım ailevi nedenlerden ötürü tamamen bırakmak zorunda kaldım. insan sadece fiziksel hasarlardan değil, psikolojik hasarlardan da spor yapamaz hale gelebiliyor. bakalım şu süreçte toparlanabilirsek, allah’ın izniyle yeniden başlarız elbet spora.
söz müziği mustafa sandal'ın asya'nın seslendirdiği büyülü parça. büyülü diyorum çünkü ruhumu, bedenimi etkiliyor. her insanın vücut elementine uygun şarkılar olduğunu düşünüyorum, bu şarkı da benim için öyle eşsiz bir parçadır. bundan yıllar evvel (2005) aşk oyunu adlı bir diziye ait kısa videolardan oluşan bir klip hazırlamıştı birisi. o zamanlar youtube bu kadar yaygın değilken zannedersem dailymotion üzerinden ilk kez dinlemiştim bu parçayı. ve o zamandan beri dinlerim. bana kışı hatırlatır, birbirini sevipde ayrılmak zorunda kalan iki insanı anımsatır, sonbaharda dökülen yaprakların üzerine yağan yağmurları hatırlatır, öyle işte..
yağmura sor, çöle sor, dağlara sor,
bir tek bana sorma
o'na sor, o'na sor, o'na sor, o'na sor oofff...
eşsiz bir tarkan parçası.. öyle içten ve huzur verici bir parça. belki son 1 aydır zorlu bir süreçten geçiyorum/geçiyoruz. yine de allah bilir. en iyisini o bilir. bugün denk geldiğim bir parça oldu kendisi, yaşadığım şu günlere ilaç niyetine işte. hazır şu ağustos gecesinde bir de yağmur yağsa ne iyi gelirdi. neyse er geç güz yağmurları da gelecek.
canım de, geçti de,
istersen bitsin de.
hak verme asla, hiç güvenme.
haksızsam affetme
hak verme asla, hiç affetme.
haksızsan hak alma dur.
şu sıralar pek yaşar oldum.
az önce telefonumda bir arkadaşımla konuştum. Sadece konuşma değil bulunduğum mekan bile aynısıydı. evet bizzat bu anı yaşamış gibiydim. hayırlara vesile olsun inşallah.
arada bana da gelen şey.
özellikle kalabalık ortamlarda bir avm’de, toplu taşımada vb. yanımdan, dibimden geçen birileri oluyor ve özellikle sanki benim yanımdan geçerken yavaşlıyorlar, beni izliyorlarmış izlemimi veriyorlar. bok mu var ne bakıyosun diyesim geliyo ama demiyorum işte. kavga edip uğraşmak istemiyorum.
metro yapıldıktan sonra toplu taşıma sayısında inanılmaz bir azalma oldu. sanki herkesin metroya ulaşımı varmış gibi davranılıyor. ayrıca metro bile f.altay aktarmalı. gelen otobüslerde urla, seferihisar otobüsleri ve çift basıyorlar.
decathlon’dan aldığım üründen memnunum lakin içine telefon filan koyunca içindeki nemden telefon bozulcak diye korkuyorum. ayrıca fermuar kısmından su alabilir.
gülşen’in 98 yılında erkeksen adlı albümünde yer alan ilk şarkısı. şarkının ilk ritmini bile duyunca o 90ların ruhunu yaşadım resmen, çocukluğum geldi geçti gözlerimin önünden, anılarım yerle yeksan! ahh bir de bu albümde delisin adlı yeniden yorumlanmış bir parça vardır ki, tam ekmek banmalık.
iki yılımın geçtiği küçük şehir. mecburiyet caddesinde az mı yürüdük. az mı o gölünde manzarayı seyretmedik. bazen o günleri özlüyorum ama o günlere dönmek de istemiyorum.
hüzün hissettiriyor bünyemde. ama güz yağmurları gibi umut da veriyor. yeniden her şey güzel olacak canım kardeşim. o güzel günler gelecek. umut dolu günler. yanımızda annemiz, babamız ve sevdiğin adam. biliyorum çünkü inanıyorum.
bundan 3 hafta evvel kötü bir olay yaşadım. derken 2 hafta sonrasında çok daha kötü bir olay daha yaşadım. hiç birisi bana veya kalbime fiziki zarar verebilecek bir olay değildi. tamamen duygusal bir tepki. stresin hayatımızda ne denli önemli bir etken olduğunu insan daha iyi anlıyor. rabbim bir daha yaşatmasın.
(bkz: emirhan çakal)
çağımızın bence en şanslı isimlerinden birisi. pr’ını iyi yaptılar. reklamlar filan. elle tutulur düzgün bir albümü bile yok. (bkz: summerland) var zaten tek favorim. lakin youtube da gündelik videoları ile daha sempatik olduğunu düşünüyorum. ayrıca bu kadar lüks harcamalar yapması ayrıca düşündürüyor. bu tatlı su rapçileri nasıl bu kadar zengin oldu diyor insan. gerçi çakal rap değil pop yapıyor orası da ayrı tartışma konusu. 5-6 sene daha gider ama sonra tutmaz gibime geliyor. o yüzden şimdiden para biriktirirse geleceğine yatırım yapması daha mantıklı görünüyor. bir de şey ekleyim, şu ibrahim tilaver ile ebo denilen şahısla muhatap olmasa daha sağlam yerlere geleceğinin kanaatindeyim.
öğretmenin asli görevi sınıfa girip ders anlatmaktır. haftalık 3 ders saati ile nöbet uygulaması insan haklarına aykırıdır. düşünsenize öğle arasında bile nöbet uygulaması devam etmektedir. yemek ihtiyacı, tuvalet ihtiyacı yok sayılmaktadır. meb’in ivedikle öğretmen nöbeti uygulamasına son vermesi elzem bir gerçektir. sendikalar mı? onlara iyi uykular.
çok eskiden severek takip ederdim kendisini. o zamanlar ismi dilozof olarak geçiyordu. felsefi bilgiler verir, düşünmeye sevk eden şahsi fikirleri olurdu. fakat ne zaman güncel medyayı o kadar gözümüze sokarcasına reklam yaparcasına anlatıp, dallanıp budaklandırması bende mide bulantısı yapmaya başladı ve takibi de bırakmış oldum. bir şey meşhur olur olmaz ona tutunup bundan nasıl pay çıkarırım acaba? derdine düşmüş birisi.
her şeyin başı sağlık. o yüzden kim ne demiş, kim ne söylemiş, kim ne düşünmüş afedersiniz şeyimden aşağısı kasımpaşa. o yüzden çokta şey yapmayın derim. ben de öyle yapacam o yüzden. hayatımın yeni sezonuna bu mottoyla başlayacağım.
insanın silkelenmesi gerekiyormuş demek. ben silkelendim allah’ım, nevrim döndü allah’ım.. hep içimde bir his vardı namaza başlayacağım diye ama hiç fırsatım olmuyordu. ama allah öyle bir fırsat çıkardı ki karşıma, hayat memat meselesiysi artık. şükürler olsun sana rabbim.
kilometrelerle ifade edilemez olan uzaklıktır. kartla açılan bir otomatik kapının açılıp kapanması, iyi bir haber beklemek, beklemek, beklemek.. o geçen 1 dakika bile 1 sene gibi gelir. o atan her kalbin ritmini duyabilmek için gösterilen çaba, iyi mi diye göz atmak, nefes aldığında bedenin yükselip alçalması, örgülü saçları ve nicesi.. bana sorsalar en uzun mesafe nedir diye bir kardeşin kardeşini beklemesi derim.
candan ötedir. sırdaş, arkadaştır aynı zamanda. canım kardeşim o yoğun bakımdan en sağlıklı şekilde çıkacaksın Allah’ın izniyle. sakın korkma, az kaldı. o güzel kalbin atmaya devam etsin. kalbinden öpüyorum seni.
kıbrıs ile ilgili youtube’da vloglar çeken birisiyken şimdi instagramda tamamen reklam içerikleri çeken birisi haline gelmiş. kruvasan yapan bir mekandan tutun, yeme içme aklınıza ne gelirse reklam odaklı çalışan birisi. şahsen o eski samimi içeriklerini özledim.
gidip gezip gördüm. her binaya, sokak kaldırımına kadar detaylıca baktım. gerçekten heyecan verici. lakin binalara dışarıdan bakınca camı çerçeveyi bile almışlar sadece binaların iskeleti kalmış. evlerin lambalarından elektrik sigorta şalterlerine kadar almışlar. bazı bina duvarlarının üzerinde askerlerin şafak yazıları var, memleket yazıları filan. bir kaç sokak açık sadece, diğer sokaklar kapalı. kapalı olmasının nedeni henüz yol bakım çalışmasının olmayışı. o yollarda yenilenirse tüm sokakların zamanla açılacağını düşünüyorum. -ki açılmalı.
akdeniz'in incisi. ada ülkesi. saklı cennet. (bkz: kktc)
kıbrıs adasına ilk olarak geçen yaz gittim, öyle bir zamanda gittim ki, aylardan ağustos güneş hiç olmadığı kadar yakıcı. öyle yanlış bir zamanda gitmeme rağmen aklımda yer etmiş bir cennet. gerçekten yaşamak istediğim bir yer aslında. keşke mesleğimi orada icra edebilsem. küçük mü küçük bir yer ama en azından az insan çok huzur. 3 günlük kıbrıs gezisi yetmeyince, (bkz: kapalı maraş)'ı sakin sakin yeniden gezebilmek için ocak ayında kışın tam ortasında gidiverdim. bu sefer de bol rüzgarlı bir kıbrıs ile karşılaştım. yazıyla da, kışıyla da gönlümü fetheden yer oldu. ayrıca yemekleri gerçekten lezzetli.
yolculuk yaparken göze çarpan bir figür.
kocaman dümdüz bir ova, sapsarı başaklar arasında ulu bir ağaç. kavurucu güneşin altında tek başına, yalnız ama gölgesinde dinlenen bir kaç kişi ya da otlayan hayvanlar. yol devam ediyor az ilerde bir ağaç daha. sonra bir ağaç daha. bir çeşme var ve öylece akıyor. varmak istediğimiz yere gidiyoruz, aşina oluyoruz, seyre dalıyoruz.
