her önüne gelenin hakkında konuştuğu kişi. yonca evcimik çıkıp bir laf söylüyor herkes üzerine saldırıyor içerisi karışıyor halbuki tarafları pek umursayan yok. bırakın umursamayı, bunların yaşadıklarını, nefes aldıklarını bile bilmiyorlar. herkes herkesin hayatına bu kadar ucuz bir şekilde eleştiri yöneltememeli. ki zaten giden gidiyor arkada dönen kavganın da, durumdan vazife çıkarmanın anlamsızlığı ayrı bir olay. sonuçta kokuşmuş batı kültürünün yıpratıp attığı bir hayat vardı ortada. bilelim ki çürümüş bir yapı var orada, fazlası zaten buralarda kavga çıkarıyor. kimin kime abandığı da belli değil. yeni bir malzeme gelinceye kadar bu insanlar birbirini amy üzerinden yoracak o kadar.
dio gibi gerçek efsaneler öldüğünde tepki göstermeyenlerin arkasından ağladığı, müziğe hiç bir yenilik getirmemiş ve tıpkı yaşamı gibi kısa zamanda unutulacak kadın.
kendisine değer verenin onun kadar değeri yoktur gözümde.
14 şubat 2010 tarihli şu yazıda Amy ve annesinin arasını bir türk'ün yaptığı söyleniyor 'Erbil günaştı'
Daphne Barak (starlarla ropörtajlar, belgeseller yapan bir abla) 'amy'yi kurtarmak' adında bir belgesel çekiyor. yardımcısı da erbil günaştı adında kraliyet düğünlerine falan davet edilen bir türk yapımcı.
amy ve annesinin arasını düzeltmiş, böylece amy aile ilişkilerini düzeltmiş ve tedavi olmuş muş.
1 haftadır back to black şarkısını ezberledik sayesinde. esrar partilerinde, kafanın tavan yaptığı zamanlarda dinlenebilecek şarkıdır kanımca. su testisi su yolunda kırılır.
amına koyayım ne kadar çok bilim adamı var ülkede. çok seviyorum ya ülkemi. herkes gözüne baktığı adamın niye niçin neden uyuştucu kullandığını onu birak hangisini kullandığını anlayabiliyor. çok süperiz lan. herkes kötü. hayatı yürütememiş lan karıya bak daha kaç yaşında. akıllı olsaymış normal bir yaşam sürseymiş. dimi izzet ağa? bi siktirin gidin olm ya harbiden bi siktirin gidin.
Mesele Yonca Evcimik'in Amy Winehouse'un ölümü hakkında ne söyleyip ne söylemediği değil. Hatta mesele Hıncal Uluç'un Defne Joy Foster'in ölümünün ardından o unutulmaz hoyrat yazısı da değil. Mesele, bu insanların başkalarının ölümleri üzerine bu kadar umarsız yorum yapabilmeleri. Kötü insanlar oldukları için yapmıyorlar, toplumun masum önyargılarını ve korkunç ahlakçılığını dışa vuruyorlar, o kadar... O önyargı herkesin yaşamını aynı kalıp içine sokmaya çabalayan bir ahlakçılığın meyvesi... Su testisinin hangi yoldan gideceğini hep bu ahlakçı çizgi belirliyor...(Toplumsal mutabakat) Peki o çizginin kodları nelerdir? Hayatında mutlu bir evlilik yapamamış bir yazarın, evliliğin nasıl olması gerektiği üzerine bir gazetenin yarım sayfasını bulan ahkamları mı? Ya da Cem Yılmaz'ın deyişi ile, şöhreti Edirne sınırını aştığında pek de bir şey ifade etmeyen eski bir pop starın içten içe bir ölüme bile sevinen kıskançlığı mı? isimsiz, sıradan, vasat ahlakçıları unutmayalım. Su testisi meselesini ben büyütmemiz ve tartışmamız gerektiğini düşünüyorum. Son yıllarda sıradan (faşizm denilince kızıyorlar) ahlakçılık ve vasatlık üzerine önemli bir gerçeğin kuyruğundan yakaladık. Gelin bırakmayalım. O su testisini bu gibi insanların kafasında kıralım.
(Cüneyt Özdemir, Radikal - 26.07.2011, Su testisi kafasında kırılanlar başlıklı yazısı)
Toplumsal bir mutakabat var değil mi? Belli bir kalıbın dışında yaşayan insanların başına ölüm dahil kötü olarak niteleyebileceğimiz ne gelirse gelsin o kişi haketmiştir. Amy de haketti bu yüzden o kişilere göre. Bir insanın hayatı üzerine hemen hiç bir şey bilmeden bu denli katı ve densiz olarak nitelendirilebilecek yazı yazmanın mantığı nedir? Oysa ki duygudan yoksun ve tek bir kalıptan çıkmışçasına sözlerle bezeli sözleri yorumlayan şarkıcılar daha bir santçı değil mi? Mozart kaç yaşında öldü... Arada yazılan ve kanımca çok anlamlı yazılar da var. Ama bu önyargı toplumumuzun genel kuralı. Amy uyuşturucu kullanıyordu, alkol de... Çoğunluğun kabul etmeyeceği ama sert eleştiri yapanların bile zaman zaman imrendiği bir hayat yaşadı. Pisliğin tekine aşık oldu. Ama kime aşık olduğumuzu biz seçmeyiz ve asla olması gerektiği gibi olmaz. Bununla birlikte o aşk acısını ve ayrılık bunalımını en muhteşem parçalarını bu dönemde yaparak bir avantaja çevirdi. Bu avantaj ise bizim içindi. O paylaştıkça biz dinledik ve mest olduk. Aşkı ne ya da kime karşı olursa olsun, olması gerektiği gibi yaşadı. Yine de atlatamadı. Kokainden yardım istedi ama o da yardımın ötesinde yanında kalıcı olma şartı koydu. Çare bulamadı kabul etti. Batı toplumunda sadece alanlarında dokunulmaz. Sahnede bir tanrıça gibiydi. Ama bar çıkışında yerlerde süründüğünde "gel canım" diyerek koluna girip evine götüren olmadı. Gerçek bir yakını olmamak ne demektir... Amy'i öldüren sanıldığı gibi kokain değil... Sevgisizlik ve aşksızlık, samimiyetsizlik ve düzenbazlık. Şimdi o bunları kaldıramadı, o güçte olamadı diye suç sadece onun mu. Peki ya onu bu hale sokanların vebali nedir? Nasreddin Hoca'nın dediği gibi "hırsızın hiç mi suçu yok"...
Olayı verdiğimiz şehitlerle, Norveç'teki katliamla ilişkilendirip "bunca acı olay varken buna üzülmek ne saçma" diyenlere pes diyorum. Ama ne mutlu ki herbirine ayrı ayrı üzülecek kadar duygu barındırıyorum içimde. Yine de "Love is a losing game" i bir kere dinleyin an azından da ondan sonra bok at canım kardeşim. Ve... Kim ne söylerse söylesin, siz ne kadar marjinal olma ayakları ile, tüm önyargınız ile, tüm cahilliğinizi ile hakkında "pislik" deseniz de Amy müzik dünyasında bu cılız saldırıları ciddiye almayacak bir efsane haline dönüşecek. Tabii yine de ilgisi olanlara. Geri kalanlar kendi tek kalıp hayatlarına geri dönecekler ve mücadelelerine kendisi gibi olmayanlara saldırarak devam edecekler.
Bu konu hakkında bugünkü Radikal Gazetesi'nde Cüneyt Özdemir ibretlik bir yazı kaleme almış. Okumanızı tavsiye ederim.
yaşarken hiç bir şarkısını dinlemişliğim yoktur,zaten pek müzikle aram yoktur. ama sağlsun medya(türk medyası) dinlete dinlete bi şarkısını kafamın içinde yankılanır oldu.
değişik bir sesi varmış ,değerini bilememiş sesinin hatun o ayrı tabi.
vahşi kapitalizme ölüsü dirisinden daha fazla para kazandıracak sanatçı. aşırı derecede uyuşturucu kullanan insanın mazisinde derin bir travma olması muhtemeldir ve aslında kendine yaptığı her olumsuz şey bir yardım çağrısıdır anlayana. ne yazık ki çevresini akbabalar sarmışsa sonu da muamma olur, ölümü de. lanet olsun bu beş paralık düzene.
not: bunları yazmamak için çok direndim ama yürek sahibi insan tüm bunlara dayanamıyor.
yani bugün çok sağlam bir içiciyi, eşine az rastlanır bir eroinmanı, yer yer kokainmanı, mükemmel bir keşi kaybetmişiz adam hala kadife sesinde, müziğe daha çok katkı yapacakmış da bilmem ne geyiğinde olayın! arkadaşlar hiç değilse bu yönüne, bu iflah olmaz serhoşluğuna, kafa bi milyonluğuna saygı duyalım. hiç olmazsa yahu! biraz saygı.
çok harika bir sesi vardı evet gerçekten eksikliği hissedilecek bir kadın sanatçı. haberlerde izlerken ağlamam sebep olan ölüm haberiyle beraber şarkıları da artık çok ağır ve hüzün verici olmaya başladı. *
dünyanın acayip sesli insanlarının başına hep en kötüsü geliyor, amy winehouse 27 yaşında bir genç olarak ölmesinin yanı sıra dünyadaki en farklı seslerden biriydi. onun ölümüne üzülmemek elde değil.
ölüm haberini ilk aldığımda adını biliyor olduğumu fakat pek dinlememiş olduğumu düşünmüş ve genç bir canın yitip gitmesine üzülmüştüm. sonraları şarkılarını duydukça farkettim ki, ben bu şarkıları severek dinliyor lakin kime ait olduğunu bilmiyormuşum. artık biliyorum ve üzüntüm de daha büyük.
medyanın halkı salak zannettiğini yada öyle zannediyormuş gibi davranmaya bayıldığını görmemize vesile olan ölümü trajik olan kişilerden sadece biri. 'ölümünün nedeni hâlâ bilinmiyor' diyorlar ya deli oluyorum.
