Toplumsal bir mutakabat var değil mi? Belli bir kalıbın dışında yaşayan insanların başına ölüm dahil kötü olarak niteleyebileceğimiz ne gelirse gelsin o kişi haketmiştir. Amy de haketti bu yüzden o kişilere göre. Bir insanın hayatı üzerine hemen hiç bir şey bilmeden bu denli katı ve densiz olarak nitelendirilebilecek yazı yazmanın mantığı nedir? Oysa ki duygudan yoksun ve tek bir kalıptan çıkmışçasına sözlerle bezeli sözleri yorumlayan şarkıcılar daha bir santçı değil mi? Mozart kaç yaşında öldü... Arada yazılan ve kanımca çok anlamlı yazılar da var. Ama bu önyargı toplumumuzun genel kuralı. Amy uyuşturucu kullanıyordu, alkol de... Çoğunluğun kabul etmeyeceği ama sert eleştiri yapanların bile zaman zaman imrendiği bir hayat yaşadı. Pisliğin tekine aşık oldu. Ama kime aşık olduğumuzu biz seçmeyiz ve asla olması gerektiği gibi olmaz. Bununla birlikte o aşk acısını ve ayrılık bunalımını en muhteşem parçalarını bu dönemde yaparak bir avantaja çevirdi. Bu avantaj ise bizim içindi. O paylaştıkça biz dinledik ve mest olduk. Aşkı ne ya da kime karşı olursa olsun, olması gerektiği gibi yaşadı. Yine de atlatamadı. Kokainden yardım istedi ama o da yardımın ötesinde yanında kalıcı olma şartı koydu. Çare bulamadı kabul etti. Batı toplumunda sadece alanlarında dokunulmaz. Sahnede bir tanrıça gibiydi. Ama bar çıkışında yerlerde süründüğünde "gel canım" diyerek koluna girip evine götüren olmadı. Gerçek bir yakını olmamak ne demektir... Amy'i öldüren sanıldığı gibi kokain değil... Sevgisizlik ve aşksızlık, samimiyetsizlik ve düzenbazlık. Şimdi o bunları kaldıramadı, o güçte olamadı diye suç sadece onun mu. Peki ya onu bu hale sokanların vebali nedir? Nasreddin Hoca'nın dediği gibi "hırsızın hiç mi suçu yok"...
Olayı verdiğimiz şehitlerle, Norveç'teki katliamla ilişkilendirip "bunca acı olay varken buna üzülmek ne saçma" diyenlere pes diyorum. Ama ne mutlu ki herbirine ayrı ayrı üzülecek kadar duygu barındırıyorum içimde. Yine de "Love is a losing game" i bir kere dinleyin an azından da ondan sonra bok at canım kardeşim. Ve... Kim ne söylerse söylesin, siz ne kadar marjinal olma ayakları ile, tüm önyargınız ile, tüm cahilliğinizi ile hakkında "pislik" deseniz de Amy müzik dünyasında bu cılız saldırıları ciddiye almayacak bir efsane haline dönüşecek. Tabii yine de ilgisi olanlara. Geri kalanlar kendi tek kalıp hayatlarına geri dönecekler ve mücadelelerine kendisi gibi olmayanlara saldırarak devam edecekler.
Bu konu hakkında bugünkü Radikal Gazetesi'nde Cüneyt Özdemir ibretlik bir yazı kaleme almış. Okumanızı tavsiye ederim.
