Toplumsal bir mutakabat var değil mi? Belli bir kalıbın dışında yaşayan insanların başına ölüm dahil kötü olarak niteleyebileceğimiz ne gelirse gelsin o kişi haketmiştir. Amy de haketti bu yüzden o kişilere göre. Bir insanın hayatı üzerine hemen hiç bir şey bilmeden bu denli katı ve densiz olarak nitelendirilebilecek yazı yazmanın mantığı nedir? Oysa ki duygudan yoksun ve tek bir kalıptan çıkmışçasına sözlerle bezeli sözleri yorumlayan şarkıcılar daha bir santçı değil mi? Mozart kaç yaşında öldü... Arada yazılan ve kanımca çok anlamlı yazılar da var. Ama bu önyargı toplumumuzun genel kuralı. Amy uyuşturucu kullanıyordu, alkol de... Çoğunluğun kabul etmeyeceği ama sert eleştiri yapanların bile zaman zaman imrendiği bir hayat yaşadı. Pisliğin tekine aşık oldu. Ama kime aşık olduğumuzu biz seçmeyiz ve asla olması gerektiği gibi olmaz. Bununla birlikte o aşk acısını ve ayrılık bunalımını en muhteşem parçalarını bu dönemde yaparak bir avantaja çevirdi. Bu avantaj ise bizim içindi. O paylaştıkça biz dinledik ve mest olduk. Aşkı ne ya da kime karşı olursa olsun, olması gerektiği gibi yaşadı. Yine de atlatamadı. Kokainden yardım istedi ama o da yardımın ötesinde yanında kalıcı olma şartı koydu. Çare bulamadı kabul etti. Batı toplumunda sadece alanlarında dokunulmaz. Sahnede bir tanrıça gibiydi. Ama bar çıkışında yerlerde süründüğünde "gel canım" diyerek koluna girip evine götüren olmadı. Gerçek bir yakını olmamak ne demektir... Amy'i öldüren sanıldığı gibi kokain değil... Sevgisizlik ve aşksızlık, samimiyetsizlik ve düzenbazlık. Şimdi o bunları kaldıramadı, o güçte olamadı diye suç sadece onun mu. Peki ya onu bu hale sokanların vebali nedir? Nasreddin Hoca'nın dediği gibi "hırsızın hiç mi suçu yok"...
Olayı verdiğimiz şehitlerle, Norveç'teki katliamla ilişkilendirip "bunca acı olay varken buna üzülmek ne saçma" diyenlere pes diyorum. Ama ne mutlu ki herbirine ayrı ayrı üzülecek kadar duygu barındırıyorum içimde. Yine de "Love is a losing game" i bir kere dinleyin an azından da ondan sonra bok at canım kardeşim. Ve... Kim ne söylerse söylesin, siz ne kadar marjinal olma ayakları ile, tüm önyargınız ile, tüm cahilliğinizi ile hakkında "pislik" deseniz de Amy müzik dünyasında bu cılız saldırıları ciddiye almayacak bir efsane haline dönüşecek. Tabii yine de ilgisi olanlara. Geri kalanlar kendi tek kalıp hayatlarına geri dönecekler ve mücadelelerine kendisi gibi olmayanlara saldırarak devam edecekler.
Bu konu hakkında bugünkü Radikal Gazetesi'nde Cüneyt Özdemir ibretlik bir yazı kaleme almış. Okumanızı tavsiye ederim.
Mesele Yonca Evcimik'in Amy Winehouse'un ölümü hakkında ne söyleyip ne söylemediği değil. Hatta mesele Hıncal Uluç'un Defne Joy Foster'in ölümünün ardından o unutulmaz hoyrat yazısı da değil. Mesele, bu insanların başkalarının ölümleri üzerine bu kadar umarsız yorum yapabilmeleri. Kötü insanlar oldukları için yapmıyorlar, toplumun masum önyargılarını ve korkunç ahlakçılığını dışa vuruyorlar, o kadar... O önyargı herkesin yaşamını aynı kalıp içine sokmaya çabalayan bir ahlakçılığın meyvesi... Su testisinin hangi yoldan gideceğini hep bu ahlakçı çizgi belirliyor...(Toplumsal mutabakat) Peki o çizginin kodları nelerdir? Hayatında mutlu bir evlilik yapamamış bir yazarın, evliliğin nasıl olması gerektiği üzerine bir gazetenin yarım sayfasını bulan ahkamları mı? Ya da Cem Yılmaz'ın deyişi ile, şöhreti Edirne sınırını aştığında pek de bir şey ifade etmeyen eski bir pop starın içten içe bir ölüme bile sevinen kıskançlığı mı? isimsiz, sıradan, vasat ahlakçıları unutmayalım. Su testisi meselesini ben büyütmemiz ve tartışmamız gerektiğini düşünüyorum. Son yıllarda sıradan (faşizm denilince kızıyorlar) ahlakçılık ve vasatlık üzerine önemli bir gerçeğin kuyruğundan yakaladık. Gelin bırakmayalım. O su testisini bu gibi insanların kafasında kıralım.
(Cüneyt Özdemir, Radikal - 26.07.2011, Su testisi kafasında kırılanlar başlıklı yazısı)
amına koyayım ne kadar çok bilim adamı var ülkede. çok seviyorum ya ülkemi. herkes gözüne baktığı adamın niye niçin neden uyuştucu kullandığını onu birak hangisini kullandığını anlayabiliyor. çok süperiz lan. herkes kötü. hayatı yürütememiş lan karıya bak daha kaç yaşında. akıllı olsaymış normal bir yaşam sürseymiş. dimi izzet ağa? bi siktirin gidin olm ya harbiden bi siktirin gidin.
1 haftadır back to black şarkısını ezberledik sayesinde. esrar partilerinde, kafanın tavan yaptığı zamanlarda dinlenebilecek şarkıdır kanımca. su testisi su yolunda kırılır.
14 şubat 2010 tarihli şu yazıda Amy ve annesinin arasını bir türk'ün yaptığı söyleniyor 'Erbil günaştı'
Daphne Barak (starlarla ropörtajlar, belgeseller yapan bir abla) 'amy'yi kurtarmak' adında bir belgesel çekiyor. yardımcısı da erbil günaştı adında kraliyet düğünlerine falan davet edilen bir türk yapımcı.
amy ve annesinin arasını düzeltmiş, böylece amy aile ilişkilerini düzeltmiş ve tedavi olmuş muş.
dio gibi gerçek efsaneler öldüğünde tepki göstermeyenlerin arkasından ağladığı, müziğe hiç bir yenilik getirmemiş ve tıpkı yaşamı gibi kısa zamanda unutulacak kadın.
kendisine değer verenin onun kadar değeri yoktur gözümde.
her önüne gelenin hakkında konuştuğu kişi. yonca evcimik çıkıp bir laf söylüyor herkes üzerine saldırıyor içerisi karışıyor halbuki tarafları pek umursayan yok. bırakın umursamayı, bunların yaşadıklarını, nefes aldıklarını bile bilmiyorlar. herkes herkesin hayatına bu kadar ucuz bir şekilde eleştiri yöneltememeli. ki zaten giden gidiyor arkada dönen kavganın da, durumdan vazife çıkarmanın anlamsızlığı ayrı bir olay. sonuçta kokuşmuş batı kültürünün yıpratıp attığı bir hayat vardı ortada. bilelim ki çürümüş bir yapı var orada, fazlası zaten buralarda kavga çıkarıyor. kimin kime abandığı da belli değil. yeni bir malzeme gelinceye kadar bu insanlar birbirini amy üzerinden yoracak o kadar.
ölmesine ciddi ciddi üzüldüğüm cazın kraliçesi.
ama ben galiba böyle bir yeteneği yitirdiğimize değil de, hatunun imansız ölmüş olmasına üzülüyorum.
acaba ölürken neyin kafasını yaşıyordu?
farkedebildi mi ruhunun elinden gidiyor oluşunu?
Allah affetsin amy'i, bir aşk kurbanı olduğu için benim gözümde oldukça masum...
bu ülkede zerre kadar müzikten anlamayan yobazların 'keşti zaten, gebersin' gibi ithamlarda bulunduğu büyük sanatçı.herşeyden önce orjinal, harika bir sesi vardı.muhteşem parçalar yaptı.böyle büyük bir sanatçıyı kaybettiği için tüm dünyanın yas tutması lazım.
içtiğim ilk şarap ağzıma sıçtı. belki kötü bi şaraptı belki de ben kötü bi şaraptım. bir daha o içkiyi içemedim. ta ki bir kaç yıl sonra yolum pano'nun şaraphanesine düşene kadar.
bilen bilir, bir yaz günü galatasaray, istiklal caddesinin ortası, dünyanın en güzel yeri olabilir. yanınızda içki muhabbeti güzel olan bir sevgiliniz, cebinizde biraz para ve henüz buruşturulmamış bir gençliğiniz varsa o eski mekanı bi denersiniz.
menüye baktık ve bir şişe buzbağ'da karar kıldık. bütün bu şartlar bir araya gelince kaçınılmaz olarak oracıkta bir iki saat içinde buzbağ, şarap, pano, beyoğlu, sevgi ve muhabbet desenli bir anı yaptım kendime.
kayıtlarda şaraphane, bir yaz günü mutlu olunan yerdir.
allah katında tek din olan islam'a girmeden öldüğü için ebedi cehennem azabını tadacak olması, hayranlarını üzmektedir efendim keşke müslüman gitseydi temennileri duyulmaktadır.
''amy winehouse'' çok dindar kadındı, hatta yahudilik = amy winehouse diyebiliriz. haber bültenlerinde de izlediğimiz gibi yahudilik hakkında bildiğimiz her şeyi bize öğretmiş olan insandır kendileri.
bu yüzden arada bir mırıldandığı şarkılarından çok yahudi olarak ölümü ve cehenneme gidecek olması hakkında konuşulan yahudi kız.
'en iyi yahudi', 'en içici yahudi', 'yahudiliği en iyi yaşayan ve yaşatan kadın', 'yahudilerin kurtarıcısı' ve 'Tanrının en sevdiği yahudi' dallarında 5 tane grammy ödülü kazanmıştır.
yahu ne kadar yahudiydi mefta, ölürken bile vazgeçmedi şu yahudilikten. ne yahudilikmiş be kardeşim 'yahu yahu' bitirdi kendini.
keşke yakmasaydılar yhaaa dediğim hatun. ulan ölmüş gitmiş zaten, cesede işkence etmek de neyin nesi.
biz seni unutmayacağız amy, sen de bizi unutma emi! *
