insanın kendine yapabileceği en büyük iyiliklerden biridir. Çünkü eğer affetmezseniz, aklınıza her geldiğinde vücudunuza o duyguyu tekrar tekrar yaşatırsınız. O anın ve insanın esiri olmuşsunuzdur demektir.
ihanetin boyutuna göre değişir.
Örneğin ben konuşurken sözümü kesip başka konu açanı, hoşlandığımı bile bile o kadına bakanı, düzgün bir açıklama yapmadan benden uzaklaşanı asla affetmedim, affetmem de.
Saygısızlık asla affedilemez.
kin, ofke, intikam planları, negatif hırs gibi nice seyi dusunelim.
bunları hayatına dahil ettiginde seni zehirlemeye baslıyor.
o toz pembe pamuk kalbin yavas yavas kararmaya baslıyor.
ama affedip evrene saldıgında sen pamuk kalbini toz pembe muhafaza ediyorsun.
simone de beauvvoir der ki "ilahi adalet var. ben simdiye kadar kimseden intikam almadım. evrene saldım. evren benden daha yaratıcı."
ben de hep simoncugumun kafasında oldum.
negatif butun duygular benim melek kalbimi kirletir.
mumkun oldugunca bukonuda kendimi kontrol etmeye, uzak kalmaya calısıyorum.
bana dunyadaki en zor seylerden biri gibi gelen.
belki artik nefret duymuyorsun, intikam istemiyorsun, evrene serbest birakiyorsun, sana bir problem yaratmiyor artik.
ama o kadar.
kirilan bardak yapistirilsa da su geciriyor, bi daha o bardaktan kana kana su icemiyorsun.
ufak tefek hatalar olur. ama birbirinize buyuk hatalar yapmamaya calisin.
ben seni affettim.
sadece hayal ettigim dost degilmissin.
ben cok baska seyler ummustum. sen benim en iyi arkadasım olacaktın.
iki kakara iki mucmuc devam ederiz herkes gibi.
sıkıntı yok.
