insanı tanımadan hakkında bir kanaate varmak ve sonra o kanaati gerçek zannetmek.
ki zihin boşluk bırakmayı pek sevmez. bilmediğini kendi varsayımlarıyla tamamlar; bir bakıştan kibir, bir sessizlikten ukalalık, bir tavırdan karakter çıkarır. derken karşındaki insanın kendisi olmaktan çıkıp, senin kafanda kurduğun kişiye dönüşür.
oysa bazen iki dakikalık bir konuşma, aylarca taşıdığın bir fikri yerle bir etmeye yeter. soğuk sandığının yalnızca mesafeli, kibirli bulduğunun temkinli, uzak gördüğünün ise herkesi hayatına almayan biri olduğunu anlarsın.
bu yüzden hüküm vermekte acele etmemek gerek. zira insanları tanımadan sevmek de mümkün, sevmemek de; fakat hiç tanımadan karar vermek, çoğu zaman yalnızca kendi zihnimize itibar etmektir.
insanı yanlışa götürür. Bunu en bariz akp ve chp secmeninde gorebilirsiniz. Ben bugüne kadar, her iki partiye de ne yerel, ne genel seçimler de bir kez dahi oy vermedim, elhamdülillah. Ancak ne zaman akp'yi eleştirsem, muhatabım sen chpli misin ded.i ne zaman chp'yi eleştirsem, muhatabım sen akpli misin dedi. olum o dar görüşünüzle bu sığlığınızla size ne dense boş.
