insanı tanımadan hakkında bir kanaate varmak ve sonra o kanaati gerçek zannetmek.
ki zihin boşluk bırakmayı pek sevmez. bilmediğini kendi varsayımlarıyla tamamlar; bir bakıştan kibir, bir sessizlikten ukalalık, bir tavırdan karakter çıkarır. derken karşındaki insanın kendisi olmaktan çıkıp, senin kafanda kurduğun kişiye dönüşür.
oysa bazen iki dakikalık bir konuşma, aylarca taşıdığın bir fikri yerle bir etmeye yeter. soğuk sandığının yalnızca mesafeli, kibirli bulduğunun temkinli, uzak gördüğünün ise herkesi hayatına almayan biri olduğunu anlarsın.
bu yüzden hüküm vermekte acele etmemek gerek. zira insanları tanımadan sevmek de mümkün, sevmemek de; fakat hiç tanımadan karar vermek, çoğu zaman yalnızca kendi zihnimize itibar etmektir.
