diskoda ölüm konuşulmaz diye bir lafım var, ne kadar düşünsem de bir yamuğunu bulamadım. hakikaten bazı konular konuşulan ortama göre seviye kaybı/yükselmesine neden oluyor. ölümün soğuk ve acı yanını hissedemeden hangi ölümden bahsetmek mümkün? peki böylesine bir acı diskoda hissedilebilir mi?
konuların gerektirdiği kendilerine has bir ortam şartları var sanki. hakikati de böyle ulu orta yerlerde ulu orta kişilere söylerek mahcup etmemek lazım. hak edene/dayanabilecek olana, uygun bir ortamda, belki de uygun bir zamanda söylemek lazım. böylesi bir üçlüyü düşündüğünde de insanın doğruya/hakikate ulaşabilmesi pek zor. hoş gerçi, pek çoğu için bunlar birer tantana. sadece ufak bir azınlık ancak her şeye rağmen hakikatte ısrar edebilir.
ölüm gerçeğini öğrenmek isteyen pek az insan vardır. pek çoğu kendisine öğretilen anlam paketleriyle tav olmaya kanidir. insanı ürperten, üstüne düşünebilmesi pek mümkün görünmeyen, örtülü ve örtülü olmasından ötürü kaygı yaratan, belki de en önemli ve tek gerçek bilinmez...
Azrail bile ölürken “Allahım ölüm sarhoşluğunun bu kadar can yakıcı olduğunu bilseydim, senden ve ruhunu kabzettiğim tüm kullarından af dilerdim” demiş/diyecekmiş…
Her nefis ölümü tadacaktır buna eyvallah ama insan sevdiği birini kaybedip ölümle tanışınca mezar taşına konuşup sorularına cevap alamayınca o taşı kendi elleriyle yıkayıp o topraktaki otları yolunca anlıyor ki ölüm var ve ötesi berisi yok ölüm işte.
Pessoa ölümü, “Hayat diye kabul ettiğimiz şey, gerçek hayatın uykusu, varlığımızın gerçek halinin ölümüdür” ve “Neden bilmem, bazen öleceğim içime doğar, ölüm uykuya benziyorsa ölümden uyanacağımızı varsaymamız gerekir” diye tanımlıyor. Aynı zamanda imanı da “iman eylemin içgüdüsüdür” ifadesiyle dile getirmesine rağmen inandığı şeylere iman etmediğinin de altını çiziyor.
Yatağa bağlı olup başkalarına bağımlı yaşayan (buna ne kadar yaşamak denirse artık) ve temel işlevleri yerine getirmekten aciz insanlar için kurtuluş olduğuna inandığım, kaçışı olmayan bir sondur, evet.
