Arkasında birçok sevenini bırakarak hayata veda eden kişilerin eylemi.
Birinin ölümünden sonra kişinin yakınlarını bir keder kaplar. Bir süre bu böyle sürer. ilerleyen zamanlarda ölen kişi günden güne daha az anılmaya başlar.
ölüm; bir gün, güneşin yüzünü göstermediği bir kış gününde, sınava gitmek için ayaklanan bedene ve kaçan uykuya küfrederek uyanılan bir günde, annenizin yanınıza gelip, "babaannen öldü, haydi yukarı gel" demesiyle içimizde derin yarıklar açan bir davadır.
maddi olarak dünyadan kopuştur. ölümsüz eserler bıraksan da ardında, güneş senin üzerine doğmuyorsa hepsi boştur.
yıllar önce vefat etmiş dedeni düşünüp duygulanıyorsan sana koyan bir ayrılıktır , etrafından kaçıp kurtulmak bir daha dönmek istemiyorsan kurtuluştur ölüm.
Ölüm bizler için haktır. inananlar, onun bir son değil ama başka bir başlangıç olduğunu bilirler. Ölüm, hazırlık yapan için korkulacak bir şey değildir.
kaybettirmek mi istedin kendini?
tek yol muydu bu?
keşke diyorum,
uzaklara düşseydik,
mesafeler girseydi aramıza.
ben bu acıyı hiç yaşamasaydım.
ben ölseydim deriz ya bazen,
ben bunu tüm kalbimle söylerdim sana.
ben alacağımı aldım bu dünyadan,
yaşadım yaşayabildiğim kadar,
pişman olmadan,
yaptığım hatalara tövbe ederek,
hiç acı çekmedim,
yaşadım.
ölmek kolaydı bana.
senin gibi,
bilmem ben ölümü, bilemem,
kaybetmedim ki senden başka kimsemi.
şimdi diyorum,
sen gittin, ben kaldım
en kötüsü bu galiba,
benim kalmam.
zamanı geliyor bir çoğunun,
farkındayım.
daha çok acıyacak içim,
daha çok yanacak kalbim.
hep keşke diyeceğim artık.
keşke kavga etseydik ,
keşke birbirimizin yüzüne bile bakamasaydık,
ama ben seni bu şeklide hiç kaybetmeseydim.
keşke,
keşke hep yanımda olsaydın.
kaybetmek ne zor şeymiş.
artık sesini duyamamak dünyada,
görememek seni,
varlığını bilememek,
nefesini duyamamak,
kokunu alamamak,
ellerine, yüzüne dokunamamak,
çok zormuş böyle,
kaybetmek seni.
birde yalanmış biliyor musun?
hep kalbimizdesin derler ya,
işte o!
yalanmış, en büyük yalan.
her şey o kadar çabuk değişiyor ki,
unutuluyorsun sende,
alışıyorum sensizliği sonra.
ona üzülüyorum en çok,
sensizliğe alışmak.
sen olmadan yaşamak
ve en acısı buna alışmak.
seni benden alan
ölüm,
daha hiç hissetmediğim,
her an peşimde olan,
ama hiç korkmadığım.
ölüm,
korkmazdım senden,
ama sen kazandın.
hep dedikleri gibi.
ben bittim,
sen kazandın.
Bu konuda çok sıradanım. Herkes gibi ben de hem korkuyorum, hem merak ediyorum. Ama daha çok korktuğum bir şey varsa o da bir konuda herkes gibi düşünmek. Çünkü asıl o zaman bir problem vardır. Ben ne zaman herkes gibi düşünsem kesin ne düşünyorsam negatif şeyler olup bitmiştir. Zaten üç metre toprağa girmenin nesi pozitif olabilir bilmiyorum ama merak da ediyorum tabi. Hadese sorasım geliyor, Azraile de ve en çok ölülere
Mutlu musunuz sonsuz karanlıkta, yoksa hayal ettiğimizden de mi aydınlık aslında? Mesela cehennem Cezanız sizi eğitiyor mu? Veya eğitmesinin bir önemi kalmış mı artık? Ruhlarınız leş gibi kokuyor mu? Yoksa en temiz kokan en günahsızınız mı?
Ölmeden olmaz tabi, bilemezsin. Bir de nasıl öleceğin var Kurşunlanmak, boğulmak, kalp krizi, beyin kanaması, yanarak, donarak vs Evet, çok huzur görünmüyor fiillerden bahsedince. Ama bir umuttur ki tanrının o sımsıcak kollarında uzuun bir uyku olsun. Artık düşünmeden, yemeden, içmeden, sevmeden, ağlamadan Uzunca bir uyku, acı çekmeden. Her gün bedeller ödüyorsak eğer Başka başka sebeplerden annemiz ağlıyorsa eğer insanlara şahit olmak zorunda bırakıldıysak eğer Günaydın demeyi unuttuysak eğer Sevişmek formaliteye dönüşmüşse eğer Bir sebep söylesenize yaşamak için?
Veya petrolleri için kirlettiğiniz toplumları, insanları Öldürdüğünüz bebekleri ve susturduğunuz şarkıları Onların öcünü alamıyorsa ne yapayım cenneti, cehennemi?
Yağmur yağdığında toprağı koklayamadığım dünyada, ölümün ne önemi var ki?
sıcak, tatlı ama aynı zamanda buz gibi çekici. tek bi kurşun, arkadaş bi ip, sıcacık vücudu sarar. bazen bir sürü uyku ilacı karın doyurur, bazen tatlı tatlı süzülürsünüz.**
"Topraktan geldik toprağa gideceğiz" düşüncesi insanın içini toprak gibi karartırken
" Allahtan geldik Allaha gideceğiz" düşüncesi, insana umut sevinç ve yaşama sevinci verir.
komşumuz öldüğünde görmüştüm onu. yatırmışlardı ve üstüne bıçak koymuşlardı. içerde ağıt yakıyorlardı kadınlar. ben ölünün olduğu odaya girdim ve dedeye baktım. asi ama çok tatlı biriydi. karşımdaydı ama yoktu. öldü. ölüm çok garip bir şey. yaşamdaki hırslar, sevinçler, kızgınlıklar.. oğluyla küstü. oğlu da gelmişti ölümü duyunca. içeride dedikodu dönüyordu nasıl gelebildi vs vs diye. bir yandan yakılan ağıt, bir yandan dedikodu, bir yandan gelenlere oturacak yer göstermek..
+başınız sağolsun..
-sağ olun
+başınız sağ olsuun..
-sağ olun dostlar sağ olsun..
dede öldü. yoktu. bütün bunlardan uzak öylece yatıyordu ve ben yanındaydım. ismini söyledim duymadı. ne garip bir şey bu ölüm. bitti işte kızgınlık ve kırgınlık. ama içerde hala devam eden tartışma.. o yok..
allah güzel ölüm nasip etsin. bu da tuhaf bir laf giib geliyor ama öyle gerçek ki. hırslarımızın kurbanı olmayız inşallah.
Korkaklar, ölmeden önce defalarca kez ölür; cesur insan ölümü bir kere tadar... -Shakespeare'in ve hayat felsefesi durumuna gelmiş sözüdür. -tabi benim için olan durum-
