hayatta elde ettiği her şeyi asker olmasına borçlu olan (tabi ki sadece bu değil ama asıl dönüm noktası bu), ömrü cephelerde geçmiş, savaşın acı yüzünü görmüş olan lideri "yurtta sulh cihanda sulh" derken
günümüzde onun koltuğunda oturanların (ki bunlar ve çocukları 5 aylık kısa dönem askerlik için bile türlü dalavereler çevirir) "suriye'ye müdahele imkanı maalesef ortadan kalktı" http://t24.com.tr/haber/b...lik-bir-saldiridir/239340 zihniyetinde olduğu, komşusu ve müslüman bir devlete abd ile bir olup haçlı seferi düzenlemek için çırpınan, bu olmayınca terör listelerinde kayıtlı örgütlere övünerek yardım eden (daha sonra abd kızınca bunda bile çark eden), ne idüğü belirsiz başıbozukları suriye'nin evlatları olarak tanımlayan, bu it sürüsüne para, mühimmat ve lojistik destek sağlayan bir ülke haline dönüşmüştür.
başımıza örülen çorabın ne zaman farkına varacağız acaba?
giderek gerginleşen gündemi ile 1980'lerdeki karmaşaya doğru koşan güzel ülkedir. bu o kadar kirli bir oyun ki sussak bu topraklara ihanet etmiş olacağız, yazsak ''ötekileştirdi'' diyecekler. bir başlangıç olacak bu ülkede, tabi her başlangıcın bedelleri olur. bu bedel ise o kadar ağır olacak ki, altında kalacak çok kesim var.
ben bu ülke adına bir şeyler yapılması gerektiğini hep savundum, herkesin yaptığı gibi. artık imkanlar geniş, insanlara ulaşmak kolay. şimdi kalemimle, kendimce olan bilgimle tecrübemle bu ülke çocuklarına bir şeyler verme amacındayım aynı zamanda öğrenme sürecim bitmedi ve bitmeyecek de. şimdi elimde kalem var, ancak yeri geldiğinde kalemimi bırakıp bu topraklar için elime silah almayı, almam gerektiğini de iyi biliyorum; ayrıca antimilitarizmin denen olgunun pasif halkları eşekleştirme projesi olduğunu da.
çünkü geçmişin esaslı ve dürüst kamu oyu önderleri ve kendisinin toplumuna karşı sorumlu olduğunu düşünen her yazar, çize, düşünür ve ya herhangi biri önce bilgiyle yani kalemle, yeri geldiğinde ise kılıçla mücadele vermekten geri durmamıştır.
rabbimden dileğim elimizden kalemler kitaplar düşmesin. elimiz kılıçlara, silahlara gitmesin. işin içine mecburiyet girerse bu topraklarda onurumla ölmeyi diliyorum allah'tan. çünkü bu ülke gerçekten feci bir şekilde olsa da ölmeye değer.
allah sonumuzu hayretsin.
halkın çoklu kesimlerinin birbirlerinden kopmasını sağlayabilecek en etkili şey, ideolojik fikirlerdir.
çok fikirli bir ulus hayal, başlarda ideal gibi gözükse de; bunu kullanabilecek zümrelerin işleri kolaylaşır.
sosyolojik işgal, tamamen halk üzerinden yapılır. halkın bundan haberi olmaz.
çünkü önemli olan, her kesimin kendini haklı görmesidir.
türkiye, konumu gereği en belirgin hedef durumundadır.
tarih boyunca emperyalizm ve batının türkler ile mücadelesi, değişik safhalarda sürmüştür.
yirmi birinci yüzyılda savaşların soyut hal alması ile birlikte, değişik ideolojili devletlerde sarsıntılar başlamıştır.
bu kavga ve çatışmalar, psikolojik/sosyolojik/stratejik/siyasal olarak incelenebilir.
haklı olma psikolojisi, insana dair en büyük zaaftır.
azmettirme ve yönlendirme, bu zaaf sonucunda gerçekleşir.
insan, haksızlığını kolaylıkla kabullenmez.
dolayısıyla, halk arası kargaşaya sebep olmanın en etkili tohumu; ideolojik çatışmalardır.
''sen sağ, ben sol!'' düşüncesi de, buradan gelmektedir.
insanlar, farksızdırlar.
fakat, ''sağ veya sol'' sıfatlarına layık görülüyorlar ise; düşünülecek bir konu vardır.
bunlar kimin işine yarar?
gezi parkı eylemlerinden bu yana, halk arasında soyut kurallar oluştu.
''ya eylemi destekleyeceksin, ya da iktidarı!''
böyle yapmak zorundasın, çünkü çizilen senaryoda başka rol yok.
vizyonu dar olan halk, ispatlanma güdüsünün açlığı ile; kendini diğerlerinden ayırdı.
ayrı bir zümre oluşturdu.
diğer zümrelere karşı, savaş pozisyonu aldı.
her biri kendini haklı görüyordu.
peki ya hepsi haksız olsalardı?
gezi parkı eylemleri ile birlikte, başbakan ve kendisinin tabiriyle ''faiz lobisi'', ayrı kutuplarda olarak gösterildi.
buna göre koç ailesi babacan bir tavırla halkın yanında olacaktı, iktidar ise halkı kışkırtan provakatör durumundaydı.
sol görüşlü terör örgütleri bir koldan, polisler bir koldan sokağa salındı.
halkı kaosa sürüklemenin yolu, onlara somut bir kanıt göstermekti.
genç insanlar öldü, örgütlerden kimse söz etmedi.
eleştirilerin toplandığı tek yer, iktidardı.
koç ailesi, prestijini artırdı.
eylemlerin ortasında, önemli bir olay oldu.
medyada hiçbir şekilde yankılanmadı.
bilderberg konferansı, 7 haziran 2013'de yapıldı.
bu konferansa kimler katıldı?
başbakan yardımcısı ali babacan,
koç holding'den mustafa koç,
sabancı holding'den haluk dinçer ve
cumhuriyet halk partisi'nden şafak pavey.
halka zıt kutupta olarak gösterilen bu kişiler, hangi amaç doğrultusunda bir araya geliyorlardı?
bu, neden medyada yankı bulmuyordu?
olaylar neden bu konferanstan sonra alevlendi?
bu soruların hiçbiri sorulmadı.
akıllara da getirilmedi.
gezi parkı eylemlerinden bu yana, birçok yanlış sonuç ortaya çıktı.
sol görüşlü örgütler (dhkp-c vs.) kahraman konumuna getirildi.
koç ailesi'ne övgüler yağdı.
herkes iktidar karşısında birleşti.
polis ve halkın arası açıldı.
bu çatışmalar yüzünden, bazı kişiler hayatlarını kaybetti.
olaylar ısınmış ve patlamak üzere iken, fazla uzağımızda olmayan bir olay meydana geldi.
mısır'da askeri darbe.
benzer bir senaryoyu, mısır'da da görebiliriz.
müslüman kardeşler isimli siyonist taşeronu olan zümreden gelen muhammed mursi; yine siyonist destekli general sisi tarafından devrildi.
halk, bu iki zümreden birini seçmeye zorlandı.
çatışmalar sonucu, onlarca insan öldü.
orta doğu kahramanı durumunda olan başbakan, kendi halkını umursamıyor gibi gözükerek; mısır'da ölenler için ağladı.
burada amaç tamamen halkın kışkırtılmasıydı.
başarılı oldu ve halk, padişahlığını ilan etme vaziyetine gelen başbakana karşı yoğun cephe aldı.
bugün, sol örgütlerin kullandığı bir genç daha hayatını kaybetti.
bu senaryoda ölen kukla insanlardan biri oldu.
bu olay sonucu, polis suçlandı.
''polis suçlu değil, suçlu olan dhkp-c'dir!'' diyenler, iktidar yanlısı olmakla itham edildi.
çünkü senaryo bu idi.
iki kutuplu türkiye.
doğal güzellikleri bol olan, nerdeyse tüm kıtaların ortasında duran, stratejik önemi olan, yeni yeni gelişmeye başlamış ve kendini aşmış bir ülkedir artık. geleceği parlaktır, geleceğin süper güç olmaya aday ülkelerindendir ve bu yüzden bazılarının korkulu rüyasıdır ve engellemeye çalışıyorlardır. ama allah' ın izniyle inşallah başaramayacaklardır.
olimpiyatları kaybettik ve "holeeeeeey" diye sevinen vatandaşlarımız var. recep tayyip erdoğan evet, bunu reklam malzemesi yapacaktı. evet elinde bu kozu çok iyi değerlendirebilirdi. ama yinede türkiye kaybettiği için hiç değilse susmayı tercih etseydin daha iyi olacaktı.
olimpiyatları kaybettik; "daha da olimpiyat izlemem", "dostumuz düşmanımız belli oldu", "artık olimpiyatların tadı kalmadı" diyenler var. şu müslüman ülkelere heloooo klişesini yapanlar var onları hiç saymıyorum bile. biraz kaybetmeyi bilmek lazım. madrid'de kaybetti bugün. ama onlar olimpiyat izlemem, düşmanım belli oldu falan demiyorlar. önlerine bakıyorlar. ama biz bin bir türlü kılıf uyduruyoruz. "biz kaybettik" demiyoruz, diyemiyoruz.
olimpiyat komitemize alıp toki başkanını götürüyoruz. hani bi o hiç değer vermediğimiz sporların federasyon başkanlarını alıp götürseydik iyi olurdu. en azından konuyla ilgili birileri gitmiş olurdu.
yani hükümet karşıtları olarak, hükümet yanlıları olarak ve devlet olarak gerçekten kafamız müthiş durumda. uçuyoruz, haddi hesabı olmadan uçuyoruz. kafamız yüksek hızla uçuyor.
türkiye'nin iki yakasının bir araya gelmemesinin sebebi amerika birleşik devletleri, israil, rusya, ab, faiz lobisi veya dış güçler değil. kendimiziz, iki yakamız kendimiz yüzünden bir araya gelmiyor. şu ettiğimiz boş muhabbetlere, boş laflara bakarsanız bunu anlarsınız. ülke olarak ne kadar boş işlerle uğraştığımızı anlarsınız.
biri çıkar "suriye'ye giriyoruz hülooooğ" der, diğeri "olimpiyatları kaybettik holeeeeey" der, başka bir tanesi "o açık açık giyinen sporcu dediğimiz tipler bir müslümana yakışıyor mu"nun derdini yapar. kafamız süper uçuyor, süper. aynen böyle devam.
bu günlerde önüne gelenin posta koyduğu bir ülke.
örnekleyelim efendim;
sabah haberleri: suriye başkanı esed, "eğer ülkemize bir müdahale olursa ilk vuracağımız ülke türkiye olur" dedi.
birkaç saat sonraki flaş haber; iran, türkiye ye verilen gazı her an kesebileceğini söyledi.
öğle haberleri; pkk liderlerlerinden cemil bayık, "çözüm sürecinde türkiye adım atmazsa, eylemlere her an başlayabiliriz. " dedi.
akşam haberleri; rusya dış işleri, "türkiye, eğer suriye politikasını değiştirmezse, bedelini ağır öder" açıklamasında bulundu.
israil gazetesi harzt; "türkiye ortadoğuda ayağını denk alsın."
redhack: "dışişleri bakanlığının sitesini çökerttik, sıra maliye ve içişleri bakanlığında. devrimin hackinden faşist devlet kurtulamayacak."
noluyoruz arkadaş. türkiye ile başlayan bütün cümleler testerteron kokuyor.
halkın bir arada oldukça karşı konulamayacak güçte olacağının farkında olan kişiler, güçler, ülkeler eliyle sürekli ayrıştırılmaya çalışan ülke.birbirimize katılmasak da farklılıkları dinlemeyi , anlamaya çalışmayı, saygı duymayı bir an önce öğrenmeliyiz. bunu kendimiz için yapmak zorundayız. ben başka türlü çıkış yolu göremiyorum.
bu ülkeyi kabul edilsin ya da edilmesin halk tek yürek olarak , emperyalist güçlere baş kaldırarak, boyun eğmeyerek kanının son damlasına kadar mücadele ederek savundu, kurtardı, yeni baştan kurdu. bunu unutmadan , bunun değerini bilerek bakmalıyız bu ülkenin insanlarına. hepimizin amacı ülkenin korunması, iyi seviyelere gelmesi , ilerlemesi , gelişmesi ; halk için çalışmak değil mi ? olmayanları hiç saymayın bile .bunun için yapılması gerekenlere kafa yorup bunlarla uğraşmaktansa sürekli aynı karmaşa ,aynı döngüdeki,çıkmazdaki gündem içinde kaybolup gidiyor zaman.
özgürlük, eşitlik, adalet herkesin haklı olarak isteği şey ya hani, ama her eline fırsat geçen hıncını alma peşinde hep. bu böyle gider mi, her şey hükümete mi bağlı ? değil olmamalı, en azından biz bunların bilincinde yaşamaya çalışsak bile çok şey değişir.,
yani aslında kısaca tarafsız ya da en azından cebinin doluluğundan çok halkı düşünecek bir devlet, hükümet olur mu , olabilir mi ?
insanlarının kendi aralarında memleket ayrımı yaptığı ülkedir. Hiçbir ülkede bu kadar memleket ayrımına rastlanılmaz. Elin amerikası bile siyah, beyaz insanlar birarada yaşarken.
Ayda 1000 lira maaşla çalışan sekreterin, iki yılda milyon dolarlar yaptıktan sonra ağlayan Meryem Uzerli'ye üzülmesi bu ülkenin özetidir, demiş bi yazar.
olası bir savaşta esad'ın amerika, ingiltere veya fransa yerine hedef alacağı ülke. anglo-saksonlar uzaktan sallar uçakları, füzeleri keyfine bakar. olan doğu ve güneydoğu anadolu'daki masum insanlara olur. gerçi akp'ye oy vermişlerse, hâlâ erdoğan'ı destekliyorlarsa müstahaktır ya...
2015 yılına girmeden 500 bin insanı ölecek olan ülkedir. Toprağının doğu ve güney kısmında Suriye ile savaşmaktan fırsat bulan Kürtler ülke kuracak, iç savaş çıkacak, ekonomisi 80 yıl önceye dönecek olan ülkedir, muhtemelen.
edit: tehcir'in 100. yılına yakın, topraklarında Ermenistan kurulacak ülkedir. Torunları abd vatandaşı olan lideri raad olan ülkedir, muhtemelen.
