halkın çoklu kesimlerinin birbirlerinden kopmasını sağlayabilecek en etkili şey, ideolojik fikirlerdir.
çok fikirli bir ulus hayal, başlarda ideal gibi gözükse de; bunu kullanabilecek zümrelerin işleri kolaylaşır.
sosyolojik işgal, tamamen halk üzerinden yapılır. halkın bundan haberi olmaz.
çünkü önemli olan, her kesimin kendini haklı görmesidir.
türkiye, konumu gereği en belirgin hedef durumundadır.
tarih boyunca emperyalizm ve batının türkler ile mücadelesi, değişik safhalarda sürmüştür.
yirmi birinci yüzyılda savaşların soyut hal alması ile birlikte, değişik ideolojili devletlerde sarsıntılar başlamıştır.
bu kavga ve çatışmalar, psikolojik/sosyolojik/stratejik/siyasal olarak incelenebilir.
haklı olma psikolojisi, insana dair en büyük zaaftır.
azmettirme ve yönlendirme, bu zaaf sonucunda gerçekleşir.
insan, haksızlığını kolaylıkla kabullenmez.
dolayısıyla, halk arası kargaşaya sebep olmanın en etkili tohumu; ideolojik çatışmalardır.
''sen sağ, ben sol!'' düşüncesi de, buradan gelmektedir.
insanlar, farksızdırlar.
fakat, ''sağ veya sol'' sıfatlarına layık görülüyorlar ise; düşünülecek bir konu vardır.
bunlar kimin işine yarar?
gezi parkı eylemlerinden bu yana, halk arasında soyut kurallar oluştu.
''ya eylemi destekleyeceksin, ya da iktidarı!''
böyle yapmak zorundasın, çünkü çizilen senaryoda başka rol yok.
vizyonu dar olan halk, ispatlanma güdüsünün açlığı ile; kendini diğerlerinden ayırdı.
ayrı bir zümre oluşturdu.
diğer zümrelere karşı, savaş pozisyonu aldı.
her biri kendini haklı görüyordu.
peki ya hepsi haksız olsalardı?
gezi parkı eylemleri ile birlikte, başbakan ve kendisinin tabiriyle ''faiz lobisi'', ayrı kutuplarda olarak gösterildi.
buna göre koç ailesi babacan bir tavırla halkın yanında olacaktı, iktidar ise halkı kışkırtan provakatör durumundaydı.
sol görüşlü terör örgütleri bir koldan, polisler bir koldan sokağa salındı.
halkı kaosa sürüklemenin yolu, onlara somut bir kanıt göstermekti.
genç insanlar öldü, örgütlerden kimse söz etmedi.
eleştirilerin toplandığı tek yer, iktidardı.
koç ailesi, prestijini artırdı.
eylemlerin ortasında, önemli bir olay oldu.
medyada hiçbir şekilde yankılanmadı.
bilderberg konferansı, 7 haziran 2013'de yapıldı.
bu konferansa kimler katıldı?
başbakan yardımcısı ali babacan,
koç holding'den mustafa koç,
sabancı holding'den haluk dinçer ve
cumhuriyet halk partisi'nden şafak pavey.
halka zıt kutupta olarak gösterilen bu kişiler, hangi amaç doğrultusunda bir araya geliyorlardı?
bu, neden medyada yankı bulmuyordu?
olaylar neden bu konferanstan sonra alevlendi?
bu soruların hiçbiri sorulmadı.
akıllara da getirilmedi.
gezi parkı eylemlerinden bu yana, birçok yanlış sonuç ortaya çıktı.
sol görüşlü örgütler (dhkp-c vs.) kahraman konumuna getirildi.
koç ailesi'ne övgüler yağdı.
herkes iktidar karşısında birleşti.
polis ve halkın arası açıldı.
bu çatışmalar yüzünden, bazı kişiler hayatlarını kaybetti.
olaylar ısınmış ve patlamak üzere iken, fazla uzağımızda olmayan bir olay meydana geldi.
mısır'da askeri darbe.
benzer bir senaryoyu, mısır'da da görebiliriz.
müslüman kardeşler isimli siyonist taşeronu olan zümreden gelen muhammed mursi; yine siyonist destekli general sisi tarafından devrildi.
halk, bu iki zümreden birini seçmeye zorlandı.
çatışmalar sonucu, onlarca insan öldü.
orta doğu kahramanı durumunda olan başbakan, kendi halkını umursamıyor gibi gözükerek; mısır'da ölenler için ağladı.
burada amaç tamamen halkın kışkırtılmasıydı.
başarılı oldu ve halk, padişahlığını ilan etme vaziyetine gelen başbakana karşı yoğun cephe aldı.
bugün, sol örgütlerin kullandığı bir genç daha hayatını kaybetti.
bu senaryoda ölen kukla insanlardan biri oldu.
bu olay sonucu, polis suçlandı.
''polis suçlu değil, suçlu olan dhkp-c'dir!'' diyenler, iktidar yanlısı olmakla itham edildi.
çünkü senaryo bu idi.
iki kutuplu türkiye.
