rüyalar, kendilerine has gerçeklere dayanarak özel bir serüven yaşatırlar. bunu da genelden kopmayı sağlayarak gerçekleştirirler.
hasselerin ötesinde olan bu dünyada korku insanlara yabancıdır, düşlerde ne sorumluluklara yer vardır ne de tabulara.
bence detaylari guzel
yagmurlu havada gelmek gibi.gelmek icin zarfi sebep gostermek gibi.
berberden cikip is yerine geldim saclar 3 numara sakalim uzun.
acaba bebek bizim miydi.
davetiyede ikimizi beraber cagirdiklarina gore.
keske bebek olmasaymis. ortam guzel ev mustakil bayilirim.o seylerin uzerini cikip ben orterdim.bir seyi elestirmezdim inan sakinligimden cildirirdin.
uykuda ölüm gelirse allah nefsi alıkoyar, iade etmez.
uykuda ise nefs bedenden çıkar ve yükselir, rüya görür ve ruha haber verir.
ruh da aynı haberi kalbe nakşeder. ve insan, uyanınca ne rüya gördüğünü bilir.
nietzsche ağabeye göre ikiliği ile insanın hayatı arasında benzerlikler vardır:
"insan ya hiç düş görmez ya da ilginç düşler görür. insan uyanıkken de aynı biçimde yaşıyor ister istemez: ya hiç yaşamıyor ya da ilginç bir biçimde yaşıyor."
"rüyalar klasik dramanın bilindik evrelerini izler: hazırlık evresi, dramanın kendisi ve final (çözüm ya da çözümsüzlük). bu nedenle bizler, bireysel olarak, kaosun kenarında varoluşun yaratısı da sayılırız." carl gustav jung.
gece uykusundan ziyade sabah ikinci/üçüncü uyanışıma müteakip uykulara fırsat bulduğumda gördüğüm (veya en azından daha net bir şekilde hatırladığım) imgeler bütünü.
gün içinde aklımdan geçen nanosaniyelik bir düşüncenin bilinçaltımın bir yerlerine kazınması ve rüyada bir dekor, bir figüran olarak yer alması her seferinde hayran bırakıyor kendine. tam olarak da bu olayı; rüyada gördüğüm bir detayın "lan ben bu bilgiyi ne zaman öğrendim/ bunu ne zaman düşündüm" diyerek tersten izini sürme işini çok seviyorum.
güzel şey bu rüyalar. beynin bir yerlerindeki yaratıcı kasların çalıştığının bana göre en net göstergesi. nefes aldığım sürece görmeye devam ederim umarım.
annem dün rüyasında benim öldüğümü görmüş. birden odama girdi dün gece, telefonumu da aldı ve kapatıp götürdü. ne yaptığını sorduğumda çabuk git uyu dedi oysaki ben 4- 5 gibi gitmeyi planlıyordum. neyse işte, ilk defa beni bu kadar düşündüğünü gördüm, ilk defa ona acıdım. öyle işte.
Kapıyı açtığımda seni gördüm önce şaşırdım sonra içimde uzun zamandır hissetmediğim his.. Sarıldım öyle uzun uzadığa mı bilmiyorum çünkü bilmediğim şekilde uyandım..
kavuşmak hayal oldu...
rüya süreleri muhtemelen aynıdır ama bazıları o kadar uzun geliyor ki uyandığımda çok yorgun oluyorum. hem saçma hem de uzun süren bir rüyada ise kötü bir projede oynamak zorunda kalan bir aktör gibi hissediyorum kendimi. rüya görmemek en güzeli sanırım.
uyandığım zaman serseme dönüyorum beş on kaç tane gördüysem sabah hepsi de aklımda oluyor bu sefer anlatmaya başladığım zaman yeter heri sende ne bitmez rüya diyorlar.
