ben liseden kimseyi sevmiyorum.
sevdigim iki uc kişi var yalnızca butun lisede.
neyse. ben 13-14 yasındayken yan sınıftan bi cocuk vardı. bi gun dedi ki:
-teyzemler senin apartmanda oturuyor. ben onlara gidicem bugun. okul cıkısı sizin evin bahcesinde bulusalım mı?
-olur.
ben eve geldim servisle. giyindim. bahceye inicem. babam kapıda durdurdu:
-nereye gidiyorsun?.
-okuldan bir erkek arkadasım teyzesine gelmiş. bahcede oturucaz
-izin vermiyorum. gidemezsin.
sonra kapıyı kilitledi.
. kış gunuydu. benimki dort bes saat sogukta bahcede beklemiş. kıyamam ya;)
velhası kendisi sosyal medyamda. cok tatlı bi kızla evlendi. dunyalar guzeli bi kızları var. o kadar tatlılar ki. bayılıyorum;) selam olsun. galp.
ilkokul ve üniversitede kötü anılarım var ama ne hikmetse lise yıllarımı hatırlamak hiç rahatsız etmiyor.
demek gayet iyi geçmiş.
ilginç geldi.
semtin etkisi olabilir.
şahane bir semtti. sürekli güneşli sürekli nezih.
Zaten pek arkadaşım yoktu mezun oldum olalı biriyle bile görüşmedim. Herkez özlemle anar ama benim için bir hapishaneden pek farkı yoktu. Ancak yine de o günlerin tadı başkaydı.
