ilginize ve övgünüze bakılırsa sanki bu dünyadan değilim. ilah veya tanrı gibi seviyorsunuz beni. Halbuki sıradan hasta birisiyim.
Değil yokuş çıkmak, düz yolda zor yürüyen, oturarak namaz kılan, içeceğin kapağını açamayan birisiyim. Nasıl oluyor da çocuğunu,annesini hasta ettiğim bile aşkla yanıp tutuşuyor.
Hemen hemen hiçbiriniz için bir şey yapmadım, ama bağlandınız. Sevmediniz, sevdalandınız. Fırça da yeseniz, laf da işitseniz, dayak da yeseniz vazgeçemiyorsunuz. Sadece birkaçınız ile arkadaş olmak istiyorum. Benim sevdiğim birisi var. Gitse bile toparlanıp yeni birini sevmem aylar alır. Anlayacağınızı düşünüyorum.
çok kinci bir yapıları var. Bunlarla asla tartışılmaz ne derlerse tamam deyip geçmelisiniz. ne istediklerini asla bilmezler, her olayda sürekli haklıdırlar.
Bir kentin haritasını bozarak girerler insanın hayatına. Sokağın adı değişir. Evlerin pencereleri başka bir yere bakar. Bir kadın bazen yalnızca bir kadın değildir.
Bir çocukluk sesi olabilir. Yarım kalmış bir cümle. Kapanmamış bir kapı. içinde hâlâ ışık yanan eski bir ev.
Kadınların ellerinde tuhaf bir zaman vardır. Bir şeyi tutarken geçmişi de tutarlar sanki. Bir fincanı, bir kitabı, bir saç tokasını, bir mektubu...
Eşyanın üzerine kendi hayatlarından ince bir gölge bırakırlar. Sonra giderler. Ama oda gitmez. Sandalye aynı sandalyedir. Duvar aynı duvardır. Perdenin kıvrımı bile yerindedir. Yalnızca insan değişmiştir.
Bir kadının ardından bazen büyük bir sessizlik kalır. Sessizlik bile eşyaya dönüşür. Masada durur. Dolabın içinde asılı kalır. Bir çekmecenin dibinde unutulur.
Ve yıllar sonra insan bir şey ararken ona rastlar. Kadınlar biraz da böyledir: Giderler.
Ama gittikleri yerde değil, insanın içinde yaşamaya devam ederler. Bir şehir gibi. Bir şiir gibi. Adını söylemeden.
Dün bir film izledim, ismi "companion" Türkçesi arkadaş. hah işte tüm kadınlar böyle olsa, dunya erkek cenneti olurdu. Neden böyle düşündüğümü yazardım ama spoiler vermeyeyim.
erkeklerde olduğu gibi arada çürükleri bulunan cins. kasayı karıştırıp bozukları ayıklayacak değilim; manav değiliz.
kadın deyince aklıma, küfrün ne olduğunu bilmeyen değil, bildiği halde ağzına yakıştırmayan biri geliyor. kabalığa maruz kalıp terbiyesini çöpe atmayan, kurnazlık görünce kendisi de tilki kesilmeyen biri. naiflik sandığımız şeyin altında çoğu zaman saflık değil, ciddi bir irade var.
narin diyoruz. çoğu erkekten fazla kan görmüş bir canlıya. doğururken, büyütürken, beklerken, susarken. sonra çıkıp o kanı görmemiş gibi "kadınlar duygusal" diye teşhis koyuyoruz. ne güzel. otopsi masasında bile uzman kesiliyoruz.
hanımefendiliği de bilgisizlik zannediyoruz. sanki bir kadın hakaret etmiyorsa hakaret bilmiyor. halbuki bazıları hangi cümlenin karşısındakini yerin dibine sokacağını gayet iyi biliyor. yalnızca bunu her önüne gelene ispat etme ihtiyacı duymuyor.
mesele zarafet değil. insanın eline verilmiş bütün kirli imkanlara rağmen hangisini kullanmayacağını seçebilmesi. diş göstermemek dişsiz olmak değildir. kimi kadın susarak bile karşısındakinin bütün cümlelerini yetim bırakabilir.
hanımefendilik biraz da budur. hayatın sana öğrettiği her pisliği karakterine eklememek en azından bendeki anlayışta.
