argümanı bitenin ağzında, fikrin üzerine örtülmüş ucuz bir kefendir.
önce cümlesi ölür, sonra sabrı. en sonunda annene babana sarılır. çünkü elinde karşısındakini yenecek hiçbir şey kalmamıştır. soy ağacına kadar uzanan her hakaret, aslında kendi fikrinin ne kadar cılız olduğunu bağırır.
bazıları tartışmayı kazanmak için düşünür, bazıları düşünemediği için söver. ikincilerin elinde kelime değil, ağzına sıkışmış bir enkaz vardır.
öyle ki bir noktadan sonra insan kime küfrettiğini değil, bu kadar gürültünün altında neyin eksik olduğunu merak eder.
dün de örneğini gördüğümüz üzere, cevap basittir: beyin.
Küfür kendisini ifade etmekte zorlanan insanların kullandığı terimdir. Temelinde özgüvensizlik ve özsevi eksikliği vardır. Bir yandan da şunu demek ister "10 kelimeyi bir araya getirip derdimi anlatamıyorum al şununla idare et." Bir de yerli yersiz ediyorsa daha katĺanılmazdır.
Küfür hayata renk katar, anlam verir; örneğin; bir adam ağzını şapırdatarak yemek yiyorsa ona lütfen kibar yiyin derseniz sizi sallamaz. Ama kalkarsam o tabağı götüne sokarım derseniz bir daha yapmaz kendine çeki düzen verir.
Bir insanda ağız alışkanlığı haline gelmiş, cümle araları ve cümle sonlarında devamlı kullanıyorsa, ağır bir ahlak aşınımı ve ağır günahkarlığa gebedir.
