Alıp bunu uzaktan sevecek, gözlerini kapatarak dinleyecek ve ondan ırak kalıp hasretini yaşayacaksın denilesi şehir.
Hep diyoruz, dedirttiyor.
Matruşka gibi. Budala bir sarmal.
Çoğu zaman surlarını inşa edene söversin, bazı zaman fetheden komutana teşekkür edersin. Nötr kalamıyorsun. Subjektif ya da objektif olamıyorsun.
Çekilecek dert değil yemin ederim. Her yeri kalabalık. Ücra yeri kalmamış. işin kötüsü gitgide nüfus artıyor. "Siktir git köyüne" dense, gidecek bir köyüm kalmadı. Çünkü aidiyet hissimize beton dökmüşüz.
Kozmopolit bir şehir, bundan dolayı ayısı yabanisi boldur, düzgün konuşabilme selahiyeti olan insanı azdır. Çocukluğumda ay'da ikamet eder sanıyordum, (kabul, geri zekalıydım çocukken) meğer yerdemiş, gelince anladım ve çocukken bu şehre olan inancımı yitirdim. O değil de gerçekten de hayvanı çok. Şehrin yarısı açıkhava hayvanat bahçesi.
o gözlüklerinin arkasından bakıp niçin ağlıyorsun
nerde o eski istanbul diye hayıflanıyorsun
vallahi zor iş, çok zor iş Bu doğup büyüdüğün bu şehirde
Böyle dımdızlak bir yabancı gibi kalmak
bir tabureye tüneyip akşamları kadehlerde boğulmak
lakerda kokmuyor artık istanbul şehri
paskalya yumurtası bile yok, şart mı ki?
o eski bostanlar ağzına kadar blok apartman şimdi
seninse dikili ağacın bile yok
kaçırılan bir trenin ardından koşup
yetişmeye takatin yok
bir yeni sahibi var artık bu şehrin anlasana
kimselerden korkusu yok
duvara astığın o çorapların sahibi geldi
altına aldığın o kilimlerin sahibi geldi
- ah ah nerede o eski istanbul
- o eski kalamış, o boğaz, o güzelim sahiller
-vallahi haklısın azizim halk sahilleri doldurdu vatandaş denize giremiyor
-kültürsüzlük canım nolacak bir sürü köylü işte
-kızım koş koş sular geldi sular gözünüz aydın ayol
kes lan!
sen ülkedeki halkım savaştaki askerim
ekinim ve ekmeğimsin, sen üretenimsin
birisi söylemişti hatta bir zamanlar sen efendimsin
ve bu bizans eskisi şehir
ve bu bizans eskisi utansın kendi kimliksizliklerinden
siz uğruna neler çektiklerimiz
bana göre vallahi hoşgeldiniz
duvara astığın o çorapların sahibi geldi
altına aldığın o kilimlerin sahibi geldi.
metrobüse binmeyi bilmeyen insanlardan oluşan şehir.
sürekli kapılarda toplaşıp, yer yok diyen beyinsizlerle doludur şehrin geneli.
koridorlar bomboş, biraz ilerleseler gayet rahat olacak.
teşekkürler istanbul...
hayalimin ilk adımını,ilk 70 günümü, seninle geçirdiğim için çok memnun kaldım.
bugün 70. gün bugün ayrılış günüm.
bir daha görüşür müyüz ? elbette görüşeceğiz.
bu kadar zor olacağını,ağır bir süreç yaşayacağımı tahmin ettim mi ? hayır!!!
bu kadar seni seveceğimi düşünmüş müydüm ? hayır...
ama burada bir kalbim var istanbul...
içinde barındırdığın,yaşattığın insanlar içinde dudaklarının sürekli yukarı bükülmesi gereken birisi var onu sana emanet ediyorum onu koru.
sahillerinle,denizinle,vapurlarınla,taksiminden kadıköyüne,ortaköyden taaa tuzlaya kadar...
benim için harika bir tanıştı seni tanımak.
biraz gönlüm kırık ayrılıyorum aslında yapmam gereken harika bir işi yapamadım yada olmadı...yada reddedildi(m) diyelim ...
allahım yeni görev yerim için ara yolumu istanbul’dan geçirdiğin için minnettarım.
yeni görev yerimde sevdiklerimi gururlandırırım inşallah.
artık türkiye’min pek çok yerinde sağlam dostlarım var edirne’de,şırnak’ta,ankara’mda,istanbul’da,trabzon’da,mardin’de daha bir sürü yerde.
bizler kanunlara,nizamlara,ve bu bayrağa yemin etmiş hizmetçileriz.
görüşürüz istanbul.
