Neredeyse her gidişimde, gidiş sebebimden başka türlü türlü tanılar alarak çıktığım kurum. Hani bir kere de şey olsa "ya buna mı geldin evladım turp gibisin maşallah" mutlulukan ağlasam bu sefer...
demetevler ile macunköy arasındaki istasyondur aynı zamanda. 12. cadde üzerinde bulunur. ismini yakınındaki ankara onkoloji hastanesinden alır, çıkışından otobüs de kalkar.
şükretmek ve ibret almak için birebir mekan...
türlü acılara şahitlik yapan, türlü sevinçlere de ortak olan mekan...
hayatın başladığı ve sonlandığı mekan...
Allah düşürmesin bir insanın gideceği en zor yerlerden. 6-7 aydır 3 farklı hastanede operasyonlar geçirdi annem cidden çok yorulduk. Şimdi görünce tüylerim diken diken oluyor.
ikindi ve sabah namazlarını güneşin açısına bakarak kılardım. ikindi namazı kısmen kolaydı. Camın yanında bodur bir ağaç vardı ve gölge boyu, ağacın boyunu geçince ikindi vakti girmiş demekti, ama sabah namazını tayin zordu. Açıdan güneş görünmüyordu. imsak vakti girdiyse hava daha açılmazdı. Ama güneş doğmaya başladığı zaman vakit geçmiş demekti. Sabah namazını kılarsam cezanın kısalacağına, kılamazsam uzayacağına yorardım. Bu nedenle uyanınca bir daha uyumaz, işçilerin yemek getirmesini beklerdim ki tam namaz vaktiydi.
Gerçekte kısa, ama bana göre oldukça uzun sayılabilecek bir iş deneyimiydi.
Yoğun Sidik kokusunu sabah sabah almamak için yangın merdiveninden işyerine girerdim. Mutfak (çay için), lavabo, temizlik, yemek, maaş, kapıdan giriş çıkış, otopark mafyacılığı… hepsi sorundu. Çayı dışarıdan kantinden alırdım, tuvalet dıştan kilitli olurdu, gitmezdim, temizliği (kova ve bez ile) kendim yapardım, çiğ/ bozuk alüminyum tepsi yemeklerini yiyemezdim, maaşı hukuksuzca eksik yatırdıklarını bildirmeme karşın hakkımı alamazdım. Bir de gelen müfettiş hastaneye kamp kurmaya, tüm işlerini orada halletmeye geldiğinden gün boyu özel ikram ve hürmet isterdi. Hastalarla mesai harici hiç muhatap olmazdım, daha doğrusu nasıl diyalog kurabileceğimi pek bilemezdim. Sağlık personelini bilemem; ama diğer personel için hastane sürgün gibiydi. Ve işin kötüsü, deneyim sahibi olanların değil, acemilerin yeriydi.
Hastanede zihinsel engelli biri yanıma oturdu. Adı emreymiş. Emre niye geldin? Emre nereden geldin? Emre baban nerede diye sürekli sorular sordum. Ses çıkardı ama anlamadım. Annesi konuşmaya başladı. Haymanadan gelmişler. Annesi doktor gözüne bakacak diye getirmiş. Bir iki kere sümüğü aktı, peçete verin dedim, cebinden mendil çıkardı kendisi sildi. Annesi çok ne derler, güler yüzlü bir kadındı. Emre için yapılacak bir şey yok. Annesi babası ölünce kimse bakmayacak, hastaneye kapatılıp iğne ile sürekli uyutacaklar. Bünye bunu kaldıramayacak, bir müddet sonra o da ölecek. Onun ilmi olmadan yaprak bile düşmez. Enam suresi.
