Hastanede zihinsel engelli biri yanıma oturdu. Adı emreymiş. Emre niye geldin? Emre nereden geldin? Emre baban nerede diye sürekli sorular sordum. Ses çıkardı ama anlamadım. Annesi konuşmaya başladı. Haymanadan gelmişler. Annesi doktor gözüne bakacak diye getirmiş. Bir iki kere sümüğü aktı, peçete verin dedim, cebinden mendil çıkardı kendisi sildi. Annesi çok ne derler, güler yüzlü bir kadındı. Emre için yapılacak bir şey yok. Annesi babası ölünce kimse bakmayacak, hastaneye kapatılıp iğne ile sürekli uyutacaklar. Bünye bunu kaldıramayacak, bir müddet sonra o da ölecek. Onun ilmi olmadan yaprak bile düşmez. Enam suresi.
