Son dönemde Fuzul Topraktan’ın 5K kampanyası baya popüler oldu. Banka kredilerinin ve faiz oranlarının ulaşılamaz seviyelere çıkması, bu firma ve kampanyaya olan ilgiyi doğal olarak artırdı, şahsi fikrim hem güvenilir eksi bir şirket hemde aslında kredisiz, kefilsiz, bankasız ve taksitle konut edindiriyorlar, tercih sebebi cidden.
mülk sahibi olmanın giderek zorlaştığı bu dönemde fuzul topraktan projesi arsa payı alarak inşaat maliyetine konut sahibi yapma vaadiyle piyasada ciddi bir alternatif sunuyor bu sistem sayesinde. banka faizi ödemeden ve müteahhit kârını ödemeden ev sahibi olmak isteyenler için oldukça mantıklı bir finansal model gibi duruyur.
Ekonomim yazarı Alaattin Aktaş, bugünkü koşullarda aylık 200 bin lira geliri olan ve her ay kenara 100 bin lira atabilen bir çiftin bile yıllarca birikim yapsa dahi ev alamayacağını söyledi.
ülke bunlarla dolu. bizim bu halde olmamızın nedeni de bu. biz aslında ülke olarak çukurdayız. yukarıdakilerin bizden farkı yok. onlar kötü biz iyi değiliz yani.
evim var, evi olmayanlara üzülmüyorum da, mutlu da olmuyorum evleri olmamasından dolayı, ama bu kadar kalabalık bi ev konusunda dertli kitlenin ortaya çıkışı evi olan biri olarak evimin olmasına sevinme eğilimimi artırdı. kötü bi insan gibi hissettiriyor o tayfadan olmadığın konusundaki ferahlık hissi. guilty bi pleasure, herkes adına üzücü. ha benim de arabam yok bu arada, herkeste bişeyler eksik.
her devirde zor, bu dönemde imkansız olan eylem. aslında hayallerimizden tamamen çıkartmak lazım. 1984 deki gibi yasaklı kelime olsun. kimse bu kelimeyi öğrenmesin. böyle daha mutlu oluruz belki.
zamanında toki çok daha fazla ev yapsaydı bu sorun azalabilirdi. Ancak benim Maraş Göksun ilçesinde iken şahit olduğum bazı belediye başkanları illerindeki ya da ilçelerindeki müteahhitlerin daha çok kazanması için arsa göstermediler. Toki'nin ev yapmasını istemediler.
2 senedir evlenmek için para biriktirdikten sonra 6 küsür yıllık biriciğinizin sizi terk etmesi sonucunda eşrafınızın "bi salaklık yapma" baskılarıyla biriken parayı değerlendirme yollarından biridir, kendinizi tapu dairesinde gergin bir memur karşısında bulursunuz. muhafazakar ve garantici bir yoldur. *
daha serseri ve serkeş çözümler için: spor araç almak, tekne almak, uzak doğu ve pasifik tatiline çıkmak, yüksek işçilikli mücevherat almak gibi seçenekler gösterilebilir.
memur çocukları serseri ve serkeş çözümlere asla yönelemezler. *
Bir zamanlar 90 bin liraya daire olduğunu hatırlıyorum.
160-220 binlere. 3+1.
Şu an Anadolu taşra şehirlerinde bile neredeyse 300 binden aşağı ev yok.
Hayır araba vb pahalı ama en azından zor da olsa ulaşılabilir durumda.
Ama ev misal 450 bin lira.
Borcu olmayan ve Ortalama bir maaş alan bir kimse bu evi nasıl alacak? Hadi krediye girse kaç sene kredi ödeyecek. Bunun onca yılda faizi ne kadar binecek?
Şu aşamadan sonra aileden destek olmadan ya da Allah korusun herhangi bir yerden miras kalmadıkça sıfır ev almak gibi bir ihtimal göremiyorum.
Bundan 10-15 yıl önce 450 bin liraya villa bakabiliyordun.
Krediyle ev almak mı? 10 sene boyunca bir çok şeyden vazgeçip hayatından ödün verip kazandığın parayı eve değilde bankaya yatıran ölmezsen 10 sene sonunda sana 4 duvar veren sistem? E kirada oturursan tüm evler senin. Neden 4 duvar sahibi olmak için 10 seneni yok edesin ki?
ortadoğu toplumlarında bolca görülen "başımı sokacak bir yerim olsun" kafasının bir tezahürü olarak bunun aşırı mantıksız şekillde karşımıza çıktığını görebilirsiniz.
en basit finansal değerleme hesaplarında dahi, özellikle türkiye gibi emlak sektörünün görece "balon" haline geldiği ülkelerde (ki aslında sadece türkiye'ye özgü bir durum sayılmaz, oecd raporlarına bakarak özellikle gelişmekte olan ülkelerde plansız büyümeden kaynaklı olarak metropol bölgelerinde biriken köyden kente göçenlerin oluşturduğu bu talep fazlası kaynaklı şişirilmiş ev fiyatlarını görebilirsiniz) ev almanın diğer finansal kararlara göre çok daha mantıksız ve "feasible" olmadığını görebilirsiniz.
bu noktada şirketler doğası gereği hanehalkına göre biraz daha mantıklı olduğu için kiralama yolunu daha fazla tercih ediyor ama insanımız için ev almak basit bir a mı yoksa b'mi seçeneğinin ötesine geçiyor ve en kötü ihtimalle "evladıma kalır" diye düşünerek varını yoğunu satıp ev alıyor. tabi işler pek planladığı gibi gitmiyor çünkü ne kadar varsıl olursa olsun "varınızın yoğunuzun" toplamı genellikle hemen bir ev alabileceğiniz fiyatlara yetişemiyor. hal böyle olunca da ömrünü ipotek eden kredi tuzağına düşüyor üstelik satın alma kararınızı bilen satıcılar da pozisyonlarını buna göre alarak normalde satmaya razı oldukları fiyatların üzerine çıkıyor ve doğal olarak ve maalesef bu fiyatlarda da alıcı bulmaya devam edebiliyorlar. aşırı "predictable" bir alıcı olarak kendinizi şişirilmiş fiyatların ortasında buluyorsunuz ve yetmiyor, bunu kodlarınız gereği bir "challenge" unsuru alarak satın alma kararınızda ısrar etmeye başlıyorsunuz. (normal şartlarda düzenleyici olarak devlet otoritesinin buraya müdahil olup tavan fiyat uyguamasını getirmesini beklemek de yine "oyunun kurallarına" henüz alışmakta olan gelişmekte olan ülkeler için genelde tercih edilmiyor bu da kontrolsüz fiyat artışının devamı demek oluyor. otoritenin müdahil olup olmaması gerektiği ise burada değinilemeyecek kadar uzun ve tartışmalı bir konu. neyse..)
bu kredi tuzağı düşündüğünüz gibi basitçe kreditöre gidip finansman ihtiyacınızı karşılayıp belli bir faiz oranı üzerinden belli vadelerde anlaşılarak halledilmiş bir seçenekten biraz öteye gidip problemlere de yol açıyor. kredilerini ödeyebilmek için en basit hayat standartlarından "feragat" etmeye zorlanan bireyler düşünün ve bunlardan binlerce, milyonlarca olduğunu düşünün.
ülkemize gelen turistlerle ufak bir konuşma yaparsanız ne o kadar da zengin olduklarını ne de evlerinin olduğunu işitirsiniz. tercihlerini ev almaktan yana değil kendilerini mutlu ettiklerini, hayat standartlarını yükselttiğini düşündükleri diğer seçeneği alıp evlerinden binlerce km uzaktaki bir ülkeye tatile gelip kaliteli zaman geçirebiliyorlar. eğer dünyayı gezme fikri kendilerini pek açmıyorsa kendi ülkelerinde kendilerini mutlu ettiğini veya değer kattığını düşündüğü şeylerle iştigal olmaya devam ediyorlar.
ev almak her şeye rağmen karmaşık bir karar alma süreci. nihayetinde ev almanın da bütün bunları bir kenara bıraksak dahi avantajları yok değil. örneğin ev alan bir insan en basitinden kendilerinin aylık masraf chart'ında en yüksek kalemi tutması muhtemel barınma giderinden kurtarmış oluyorlar. tabi bu giderle kredi ödemiyorlarsa ya da ikinci bir ev daha almak için kullanmayı düşünmüyorlarsa.
işlerin karmaşıklaştığı ve anlamsızlaştığı yer tam olarak burada başlıyor, çünkü fazla fonlarını bilindik borsa, hisse senedi, kambiyo işlemleri ve hatta kripto markette değerlendirmek yerine daha fazla ev alarak bunun bir değer kapısı, daha doğrusu gelir kapısı olarak görülmesi biraz sıkıntılı bir durum. çünkü bu fazla kaynaklar kapitalist bir düzende bu bozuk sistemi feed'lemek yerine yeni iş alanlarında değerlendirilmesi, istihdama katkıda bulunması ya da en azından o ülke için makro düzeyde finansal piyasalara akışkanlık kazandırması açısından oralarda değerlendirilmesi gerekir. bu elinizdeki fazla fonla bulduğunuz ilk çiğ köfte franchasing'ine atlamaktan çok hisse senedi satın alarak iş alanlarının gelişimine katkıda bulunup teşvik etmekle alakalı bir durum aslında.
batı bu konuda daha akıllı ve mantıklı kurum ve anlayışa sahip olduğu için de bugün devletlerden daha güçlü şirketlerin varlığına şahit oluyor. sizin sadece üç beş wall street delikanlısının ya da "drop-out" college nerd'lerinin bir garajda kurduğunu düşündüğünüz yazılım şirketlerinin arkasında bu fonları buralarda kullanmak isteyen ve zaman zaman başlangıç yatırım düzeyinin bile (angel investment) 1 milyon doları bulabildiği durum yatmaktadır.
