resim, müzik ve heykel gibi sanatların kendilerine has fırça, boya, nota, kalem gibi kullanılması güç bir ustalığa bağlı araçları bulunmasına karşılık, şiir bu gibi özel araçlardan mahrum olup ifadesini konuşulan dilden borç almaktadır.
Bundan dolayıdır ki, parmaklarının tutmasını bilmediği fırçaya ve gözlerinin okumasını bilmediği notaya karşı çekingen ve saygılı olan beceriksizler, kendi kullandıkları kelimelerden ortaya çıkmış gibi gördükleri şiiri, sıradan bir “dil” niteliğinde sayarak, sırf bu görüş açısından bakarak ve başkaca hazırlıklı olmaya hiç gerek görmeksizin, onu küstahça bir laubalilikle muhakeme etmek hakkını kendilerinde bulurlar.
dil aslında düşüncenin gerçekleşmesinin şartıdır...
Dilin asıl yanı düşüncenin kendini gerçekleştirme şartı olmasıdır. Düşüncenin konuşmada şekil alması, insan zekasının bulduğu bir şey olamaz;
bu,içten itilmeden doğan bir süreçtir. içimizde bulanık olan organikleşmemiş duygunun nasıl söz dediğimiz organikleşmiş kalıba döküldü bir takım şartlarla açıklanamaz.
''Önce düşünce vardır, sonra söz gelir.''
Denemez.
Ancak bir düşünce cümle biçiminde dile getirildiği zaman
o düşünce kendi içinde açıklık kazanır. düşüncenin ses organının ve işitmenin dile olan ayrılmaz bağlılıkları insanın ilk yönelmelerinde ortaya çıkar.
istiyorum ki hiçbir dilde söylenmemiş kelimelerle sana hitap edeyim. Mümkün değil. Söylenecek her şey söylenmiş. Lafla boşluğu dövüyorlar. Ben istiyorum ki yeni bir lisanla sana sesleneyim. Kendi lugatımız olsun. Hiç kimselere muhatap olmamış hitaplarla sana sesleneyim. Kimselere değmemiş, hiç kimse için söylenmemiş iltifatlarla gönlünü eyleyeyim.
şuur, şiir ve idraki tek noktada toplayan Fuzulî'yi anmamak ne mümkün:
-''Söz bize gaibden ve gayb âleminden türlü güzellikler gösterir.
söz, bir sırlar hazinecisidir ki, her an hazineden nice mücevherler çıkarır.
Ancak, sözü söylemek için arif olmak ve marifet denizinde bir sedef demek olan insan varlığından inci gibi sözler çıkarmak gerekir.
bizim dünya görüşü ölçümüz içinde başıboş bir arayış kabul dışıdır ve doğrunun olmadığı yerde güzel de yoktur; kendi kendinden ibaret bir güzellik ve rastgele ibda, çizgi dışıdır!..
salih mirzabeyoğlu - dil ve anlayış sf: 143
büyük doğu mimarının şu teşhisini, yukarıdaki hakikatle mütalaa ediniz!
"Bir millete yapılabilecek en büyük fenalık, onun diliyle oynamaktır.
Dil, ufak tefek aşılar kabul etse de, bir uzviyetten olanca kanın çekilip yerine başka bir kanın ikamesini intihar sayar."
"Dünya bir kahraman bekliyor; bir fikir kahramanı...
Hadi bakalım, inşallah!
Bizden bekleniyor, bizde de bir fikir adamının yaşamaması için her şey mevcut...
Bu millet fikir diye bir şeyden anlamıyor, ama Allah ne gösterir...
Biz fikircimizi yetiştirmeye bakalım..."
Sayın yağmurcu, bu alıntıladığınız metin Franz kafka'nın dönüşüm muhteşem olacak isimli eserinde geçiyor. Salih mirzabeyoğlu'nun değil, araştırmanızı öneririm...
geçen gün de aynı benzeri aptalca tavrı sergilemiştiniz!
amacınız ne bilemiyorum ama, bir fikir adamı mütefekkir'e iftira atmış oluyorsunuz bu tavrınızla.
geçen de bunu size ima etmiştim, pek oralı olmadınız!
yapmayın.
kırıcı olmayim bende.
alıntıladığım eserlerin bir çoğunun kaynağı var ve ben net olduğundan, hatasız olduğundan eminim.
fitne yapmayın kısaca.
ha, illa bir düşmanlık sergileyecekseniz bunu açıkça yapın ve başka metadlor deneyin.
çirkinleşmeden de karşı çıkabilirsiniz.
elbet düşmanlık da besleyebilirsiniz!
çirkinleşmeden...
--spoiler--
geçen gün de aynı benzeri aptalca tavrı sergilemiştiniz!
amacınız ne bilemiyorum ama, bir fikir adamı mütefekkir'e iftira atmış oluyorsunuz bu tavrınızla.
geçen de bunu size ima etmiştim, pek oralı olmadınız!
--spoiler--
Sakin olun biraz, ortada iftira vs yok.
Kafka - dönüşüm konusunu bilmiyorsunuz diye düşünüyorum. "Espri" olduğunu da geçen gün ilk entry yazdığımda söylemiştim.
Hakaret etmeye devam ederseniz ki buna hiç gerek yok ben de canınızı sıkmaya devam edeceğim gibi görünüyor.
Ortada çirkinlik, eleştiri vs hiçbiri yok. Tekrar söylüyorum, sakin olun.
insan, kendisini dinlediği sözün iç manâlarına vermelidir.
Sözlerin dış yüzünden dinlemekle bir şey olmaz. Kelâm'ın bir cemâli vardır ki, Hak onu inayet ettiklerine gösterir.
Nitekim Allah, nebîlerini kelâm ile gönderdi, cezbe ve tasarrufla değil...
incil ve Tevrat, aslında, Peygamberler Peygamberinin müjdecisidir.
incil, O'nu "Ahmed" isminin karşılığı ile anar, Tevrat da ibranî dilinde "Hamd" manâsına bir kelimenin iştirakiyle haber verir.
adem Peygamberden O'na kadar mukaddes sancağı birbirine devrederek gelenlerden ibrahim, Musa ve isâ Peygamberlere, Allah Sevgilisini bildirdi. Bellibaşlı zaman ve mekânların Peygamberleri, bütün zaman ve mekânın Peygamberini müjdelediler. Fakat Allah kelâmının tahrifçisi meş'um el, bu işaretleri semavî kitaplardan kazıdı.
Buna rağmen incilin yıkıntıları ve döküntüleri içinden son müjdeyi müjdeleyici kelime ve işaretleri meydana çıkaran islâm tetkikçileri gelmiştir.
Kur'an, Allah'ın, insan mucizesi üzerine yönelttiği en büyük mucize...
- "Dil insan verilmiş bir kâinat plânıdır.
"Dilin kökü" meselesini dışarıda bırakıcı bir bakış içinde bile, insandaki dil kabiliyetinin doğrudan doğruya "verilmiş" bir şey olduğu açıktır; eğer bu kabiliyet olmasaydı, dil öğrenilemezdi.
Bu kabiliyet insanın yapısında vardır.
Bunun nerden geldiği sorulursa, iş dilin kökü davasına döner ve son tecritte, "ilk dil ilk insanla vardı; ve ilk insan ilk peygamberdi" hakikatinde açıklığa kavuşur."
Diller arasındaki farklılığın bir tek sebebi, belirli duyguları dile getirmek için kullandıkları kelimeler arasındaki ayrılıklar değildir, bir yandan da kelime tertibi, dilbilgisi ve kök mânâsı bakımlarından farklılaşırlar.
Yaşama konusunda belirli bir tutuma göre biçim almış olan bir dil, bu tutumun dışındaki duyguları dile getirebilmek bakımından donmuş, kıvraklığını yitirmiş olur. Bu mesele, aynı zamanda “kurbağaca-uydurukça”ya karşı çıkışımızın sebebini izah eder.
salih mirzabeyoğlu - dil ve anlayış
“Resim, müzik ve heykel gibi sanatların kendilerine has fırça, boya, nota, kalem gibi kullanılması güç bir ustalığa bağlı araçları bulunmasına karşılık, şiir bu gibi özel araçlardan mahrum olup ifadesini konuşulan dilden borç almaktadır.
Bundan dolayıdır ki, parmaklarının tutmasını bilmediği fırçaya ve gözlerinin okumasını bilmediği notaya karşı çekingen ve saygılı olan beceriksizler, kendi kullandıkları kelimelerden ortaya çıkmış gibi gördükleri şiiri, sıradan bir “dil” niteliğinde sayarak, sırf bu görüş açısından bakarak ve başkaca hazırlıklı olmaya hiç gerek görmeksizin, onu küstahça bir laubalilikle muhakeme etmek hakkını kendilerinde bulurlar.”
kâinat bir dildir, ama karanlık ve belirsiz bir dil; insan bu dili el yordamıyla anlamaya çalışır ve yapacağı işler için talimat çıkarmaya uğraşır...
Ve sır, bütün ifâde biçimlerine hep karşı koyacaktır.
