resim, müzik ve heykel gibi sanatların kendilerine has fırça, boya, nota, kalem gibi kullanılması güç bir ustalığa bağlı araçları bulunmasına karşılık, şiir bu gibi özel araçlardan mahrum olup ifadesini konuşulan dilden borç almaktadır.
Bundan dolayıdır ki, parmaklarının tutmasını bilmediği fırçaya ve gözlerinin okumasını bilmediği notaya karşı çekingen ve saygılı olan beceriksizler, kendi kullandıkları kelimelerden ortaya çıkmış gibi gördükleri şiiri, sıradan bir “dil” niteliğinde sayarak, sırf bu görüş açısından bakarak ve başkaca hazırlıklı olmaya hiç gerek görmeksizin, onu küstahça bir laubalilikle muhakeme etmek hakkını kendilerinde bulurlar.
