yemi, yulafı, talaşı, eczanesi şu an aylık en temiz 100 bin'i var, bazen o da kurtarmıyor. yarış ikramiyeleri malum. ilk beşte yoksan götünde patlıyor o kayıt parası.
benim vardı. yaklaşık 3-4 yıl baktım, bindim. masrafı çok ama eğitimli ise inanılmaz keyifli. daha önce de at biniyordum fakat sahibi değildim. büyük bir arazi istiyor, kafana göre kendi arazinden de çıkıp koşturuyorsun kimse takılmıyor. sevenin yapacağı bir iş. sonrasında bir arkadaşla otururken talip oldu, o da seviyormuş at binmeyi, geçen sene sattım gitti. hatta eyer, gem vs neyi varsa tüm koşu takımlarını da hediye ettim. zaten son zamanlarda pek binemiyordum.
iş artık "sevenin" yapacağı kısmından çıktı, at bakımı büyük masraf. 7 tane atımız var, en düşüğünü söylüyorum, 850 bin aylık masrafı. bu ara jokey kardeşler de ne mont beğeniyor ne vergi. biz de bu atları havayla suyla besliyoruz ya...
Dışarıdan bakınca rüzgara karşı koşan asil bir dost, hafta sonu hobisi gibi duran ama aslında içine girince lüks bir spor araba masrafıyla yarışan burjuva fantezisi.
Mesele atı satın almak değil; her ay ödenen o devasa pansiyon ücreti, özel yemler, nallama masrafları ve en ufak sancıda (kolik) gelen astronomik veteriner faturaları. Üstelik o cüssesine rağmen o kadar hassas ki, yanlış bir basışta veya streste tüm emeklerinizi sıfırlayabiliyor.
