Dün gece başıma gelmesiyle klostrofobim olduğunu anlamama sebep olmuş olaydır.
1 dk sürdü ama o 1 dk içinde ki havasizligi anlatamam siteyi arayim gelip beni cikarsinlar diye düşündüm ama o havasizlikta aramak onların senin çıkarmasını beklemek mümkün değil. Allahtan kardeşim çelik asansör kapıyı kırdı.
Eşim daha önce çalıştığı kurumun asansöründe kalmıştı. Telefonu çekmemiş ve kimsede gelmemiş. Karanlıkta öylece beklemiş. 15 - 20 dakika sonra kendi kendine düzelmiş asansör.
Zpordan dönüyordum elektrikler kesildi zönk diye kaldım. Bi elimle alarma bastım bi elimle yöneticiyi aradım ama telefon çekmedi. Sonra allahtan komşu duydu. Yazık 7. Kattan öbür bloğa görevliye koştu kurtardı yoksa en son bu düşme olaylarından sonra baya bi korktum.
tek başına olduğunda durum daha iyidir bir nevi.
aksi takirde diğer kişilerin korku ve paniği içeride kaosa neden olabilir ve endişe durumu artar!
sakinliği elden bırakmamak gerekir...
dışarıdan bakınca birkaç dakikalık aksilik gibi görünür; içerideki için ise kısa metrajlı psikolojik gerilim filmidir.
insan, beş metrekarelik bir kutuda özgürlüğün değerini yeniden keşfeder.
normalde iki kat çıkmaya üşenen insan, on dakika sonra basamaklara karşı derin bir sevgi beslemeye başlar. asansör bozulana kadar asansörü, bozulduktan sonra basamakları sevdiğini fark ettirir.
9 yaşlarındayken Antalya'da bir otelin asansöründe mahsur kalmıştım. Ne yapacağımı bilemediğim için ağlamaya başlamış, ardından asansörün ortasına oturup dua etmiştim.
O günden sonra asansörde kalma olayı peşimi bırakmadı. Senede minimum 2-3 defa asansörde kalıyorum; nedenini bilmediğim bir şekilde, 9 yaşında yaşadığım o deneyimden sonra bir daha asla asansörde kalmak panik yapacağım bir şey olmadı. Galiba bilinçaltıma, ne olursa olsun bir çözümü olduğu ve oradan çıkabileceğim düşüncesini kodladım.
Japonyada tabut evler var deniyordu. bazı asansörler daha büyük.
ama eski çarşılardaki eski binaların daracık asansörleri çalışırken bile korkunç bir de durursa öldürür valla.
