Bence yakışıklı erkek veya güzel kadın kıtlığımız yok. Bizim bir klon problemimiz var.
Herkes herkesin kopyası. Herkes aynı imaja, aynı beklentilere, aynı stile ve aynı tarza sahip. Moda diye ortaya atılan her şey, kısa süre içinde herkesin bir parçası oluyor.
Dünyanın belli köşelerinde tesadüfen bulunmuş birisi olarak genel anlamda gözlemlediğim şey, insanların dış görünüşleri ile kendi iç dünyalarını yansıtmaya çalışmaları ve bu sayede rengârenk, çok farklı bir estetik doygunluk oluşturmaları. Bizde ise bu pek yok.
En basitinden, aynı dövmeyi taşıyan binlerce insan olması bile komik.
Ha, bunun sosyolojik, ekonomik ve psikolojik kısmını konuşuruz ama bu başka bir videonun konusu.*
doparlanın şimdi sizin ile tanrı ve insan ilişkisi, ölümün kaçınılmazlığı ve insanın yaşama amacı ile beraber tanrı arayışı üzerine konuşacağız.
temel olan üç karakter için tek tek neyi tanımladıklarını en azından benim ney ile bağdaştıklarına dair düşüncelerimi aktarayım öncelikle
1. şövalye (anlam arayan ama bulamayan insan)
filmin başrolü. kendi söylemi ile ''inanmak isteyen ama aklı yüzünden inanamayan insan.'' tanrı arayışında ama tanrıyı bulamıyor. inanıyor ama inancını temellendiremiyor kısaca yaşamının ve düşüncelerinin kendi yapısı gereği bir türlü “iman sıçrayışı yapamayan” biri olarak duruyor.
2. yaver (tanrı sonrasında yaşamayı başarabilen insan.)
alaycı, zeki ve sarkastik bir karakter, insanların arasında bir hayvanat bahçesinde gibi geziniyor. bazı açılardan bir üst insan göndermesi gibi bir şehvetten, haz ve hırstan uzak
3. ölüm
ölüm, ölüm işte yani. kişisel hesapların değil herkese adil ve kimse ile bağlı değil.
filmde şövalyemiz ile ölüm sahilde karşılaşıyor şövalye bitirmesi gereken bir iş için ölümden zaman istiyor ama ölüm bunu vermeye yanaşmıyor. çünkü ölüm dünyevi işlerin ve kişilerin üstünde biri.
şövalye ölüme meydan okuyor, bir satranç oyununda kendisine rakip olmasını istiyor ve kazanırsa ölümsüzlüğü talep ediyor.
ölüm bu teklifi kabul ediyor ve oyun başlıyor.
şövalye bu kazandığı zamanda cevap arıyor ki bence filmin temel anlatısı burada başlıyor. tanrı nerede ?, neden bize bunu yapıyor, neden varlığına inanmak istesek bile inanamıyoruz. şövalye bu soruları ararken yaver onun bu arayışını ciddiye almıyor çünkü yaver dünyayı olduğu gibi kabul ediyor. korkusuz akıl ile yorumluyor her şeyi.
bence filmde ki en güzel replikler şöyle:
--spoiler--
-niye böyle saçma sapan şeyler resmediyorsun?
+insanlara bir gün öleceklerini hatırlatmaya yarar diye düşündüm.
-bu onları daha mutlu kılmaz ki.
+ne diye insanları hep mutlu kılmalı? onları arasıra korkutmak hiç de fena fikir sayılmaz.
--spoiler--
"hayatta her şeye sahip olamayız. ama hepimiz hayattayız, önemli olan da bu."
Tekerine taş değmesin ya. Yolu açık olsun. Çok anlamam motor işlerinden ama röportajlarını falan izlediğimde, "Ne kadar efendi, ne kadar kral adam." diyorum.
istanbul bana hep o şaşaalı, gösterişli, özene bezene hazırlanmış Instagram hesapları gibi geliyor. Gördüğün zaman, "Ulan insanlar ne güzel yaşıyor ya, biz bir şeyi yanlış mı yapıyoruz?" hissi veriyor ama kadrajı biraz sağa sola çevirdin mi; öyle bir çile, eziyet ve huzursuzluk var ki...
Ankara ise semt abisi gibi. Hani yoldan geçerken oturursun dükkânın önüne, iki çay içer sohbet edersin. Sana bir şey vaat etmez ama bir derdin olduğu zaman oradadır.
Abi ben de ilgisiz yaşayamam ki. Sevgi görmek, sevmek, sevilmek, beğenilmek bunlar hep ilkel ve olağan ihtiyaçlar. Ha ilgi çekmek için oramızı buramızı açmıyoruz tabi de gerekirse açabilirim ya şimdi eminde olamadım neyseee.
Yapsın be. Hayatın keşmekeşi içinde, insanların iki yüzlülüğü ve şişmiş egolarının arasında insan, en büyük dostu ve en kadim düşmanı olan kendine arada böyle minik jestler yapmalı.
Kendimize zaman ayırıp özen göstermeliyiz. Sonuçta uyuduğumuzda, doğduğumuzda ve öldüğümüzde kendimizden başka sahip olduğumuz hiçbir şey yok.
ilk eve çıktığınızda kendinize zaman verin, Duştan çıkıp bornoz ile evde takılın (Yıllar oldu hala bayılırım böyle dolanmaya)
tamamen çıplak halde yemek yiyip, dizi izleyin. (Sıcak şeyler yemeyin bu aktivite esnasında mazallah)
Tuvalet kapısını kapatmadan takılın.
Her odaya sizi iyi hissettirecek Resim, poster, fotoğraf asın
4. veya 5. ayda günlerinizi planlamaya başlayın çünkü yalnız yaşamanın en büyük getirisi kimse gelip size şunu yap, şuraya git gibi side quest vermiyor kendinize iş yaratın.
Eğer bir odanız boş ise bir masa atıp orayı hobi odası yapın. (Ben şahsen Ddj-sz koyup müzik ile uğraşıyordum)
Sık sık arkadaşlarınızı çağırın ve monopoly, twister, vampir köylü gibi aktiviteler yapın.
Yemek yapma sanatında ustalaşın arkadaşlarınızı çağırıp onlara yemek hazırlayın.
Şimdilik bu kadar en önemlisi her anının keyfini çıkartın.
Ted isimli omurgasızın, sırf kendini gerçekleştirecek gücü kendinde bulamayıp pısırık bir cibiliyetsizliğini çocuklarına meşru gösterip en başından beri sevdiği kadın olan Robin ile ilişki yaşama isteğini çocuklarına açıklamak ve onları manipüle ederek bu ilişkiye onay vermelerini amaçlayarak, 10 sezon boyunca aslında içten içe hayran olduğu ve "keşke sen olsam" nidaları ile iç geçirdiği Barney'i kötülediği muhteşem sit-com.
Şöyle ki; lise son, üniversite ilk yıllar arasında derin bir yalnızlığın ve başarısızlık krizinin içinde buldum kendimi. Bu ağır depresyon sürecinde hiçbir şey yapmak istemiyor, elimi neye atsam kıracağım, dökeceğim ve yok edeceğim korkusu ile ne insanlar ile iletişime geçiyor, ne bir sosyal çevreye ne de akademik hayatıma odaklanabiliyordum.
Bu depresyonun ortasında, sonradan ev arkadaşım olacak Japon Dili ve Edebiyatı okuyan arkadaşımın (o zamanlar arkadaş değildik) okulun bahçesinde otururken yan masada hararetli bir şekilde bu mangayı övdüğünü işitmem sonrası eve geldiğimde merakıma yenik düşüp okumaya başlamam ile her şey değişti.
Guts'ın hayata aslında hiç gelmemesi gereken biri olması ama o dünyanın içinde yaşadığı onca ihanetlere, bitmek bilmeyen savaşa, yalnızlığa, kayıplara rağmen ayakta durması ve ilerlemesi beni çok etkiledi.
Kendi yaşamımda içinde sıkıştığım o kabuktan sıyrılmama ve mücadele azmine erişmeme neden olacak olaylar silsilesinin ilk kıvılcımı çaktı.
O günden bugüne baktığımda, yorgan altında ağlayan ve ne yapacağını bilmeyen o çocuktan, dünyanın her bir köşesinde sayısız mücadeleye giren ve hayat ile kavga etmekten keyif alan beni yaratan bu eserdir ve tabii ki bu eserin mangakası Kentaro Miura'ya hayatım boyunca duyacağım o şükranı anlatamam.
Huzur içinde uyu, sensei Miura.
Tabi ki brand of sacrifice'ı da vücudumuza işledik.
1970 yılında evlendiği Belçikalı ilk eşi Marie Claude tarafından, o dönem yakın arkadaşı olan Fikret Kızılok ile aldatılmış olduğu gerçeğini bir türlü aşamıyorum.
Ha beni niye bu kadar şaşırtıyor bilmiyorum ama her defasında bir içim buruluyor
Benzer bir mecrada denk geldiğim pek ilişmediğim ama yazdıklarını okuyup kah güldüğüm bir yazar. Orijini burasıymış herhalde, geri dönmüş klavyesine kuvvet ne diyeyim. Biz yeniyik daha burada karşılamak bana düşmez
tarihin en iyi boks hikâyesi, aynı zamanda boks tarihinin en büyük dövüşüdür.
george foreman ve muhammad ali, the rumble in the jungle olarak bilinen, 30 ekim 1974'te zaire, kinşasa'daki 20 mayıs stadyumu'nda gerçekleşen; yenilmez ve tartışmasız ağır sıklet şampiyonu george foreman ile muhammad ali arasındaki ağır sıklet şampiyonluk maçıdır.
1967 yılında vietnam savaşı’na katılmayı reddettiği için elinden alınan kemerini geri kazanmaya çalışan ali ile dönemin en tehlikeli boksörü george“big” foreman arasında gerçekleşecek maçın hikâyesini, klavyem döndüğünce anlatacağım.
joe frazier ile olan dövüşünde george foreman, 2 raund içinde frazier’ı tam 6 kez yere sermiş ve kemeri ele geçirmişti.
ken norton ile dövüşen ali ise ilk maçta çenesini kırdı ama ikinci maçta ken norton'ı nakavt etti.
ali; ken norton’ı, sonra frazier’ı yenerek foreman ile olan kemer maçının yolunu açtı.
sponsor bulmak için zaire devlet başkanı joseph-désiré mobutu ve muammer kaddafi devreye girdi; kişi başı 26 milyon dolarlık bir bütçe sağlandı. zaire devlet başkanı, bu dövüşü ülkenin tanıtımı için kullanmak niyetindeydi.
foreman, 40 maçının 37’sini nakavtla kazanmış bir terminatördü.
ali ise artık eski hızında değildi ve bir boksörden çok, siyahi–müslüman–savaş karşıtı bir figüre dönüşmüştü.
foreman “sam amca” olmuştu; ali ise amerika’yı dize getiren afrika kökenli bir general gibiydi.
muhammed ali, yerel dilde “ali bomaye” yani “gebert onu ali” anlamına gelen sloganı sahiplenmiş, zaire halkının sevgisini bu sloganla pekiştirmişti. öyle ki dövüş sırasında tüm stadyum “ali bomaye!” diye inliyordu.
rope-a-dope tekniğinin doğuşu olan bu maç, muhammed ali’nin 8 raund boyunca foreman’ın yumruklarını yiyip; kendini ipe yaslayarak kafasını korumaya odaklandığı bir stratejiye dayanıyordu. foreman ise tuğla gibi yumruklarını ali’nin vücuduna indirdikçe indiriyordu.
ali iplerde, foreman’ın herkesin bildiği balyoz yumruklarını yerken bile onun kulağına:
“bu kadar mı george?”,
“kız gibi vuruyorsun george.”,
“bana senin yumruk atabildiğini söylediler george.”
gibi laflar fısıldıyordu.
8 raund boyunca böyle devam etti. ali sürekli yumruk yedi ama yakaladığı her fırsatta kombinasyonlarla george foreman’a saldırdı. 8. raund başladığında foreman artık tükenmişti ve ali, raundun sonlarına doğru yakaladığı kombinasyonla foreman’ı bir kütük gibi devirdi.
cus d’amato der ki: “boksun %70’i mentaldir.”
bu dövüş, cus d’amato’nun boks dehası olduğunu ve bu sözünü kanıtlar niteliktedir. ali inanılmaz bir mental canavardı ve foreman, tüm fiziksel gücüne rağmen bu canavarın dişleri arasında ezildi.
kimse kusura bakmasın ama o kadar para harcadığım mobilyalarımın, saatlerce kumaşını seçmek için kafa patlattığım kıyafetlerimin ve güzel kokması için sürekli uğraştığım evimin içinde tüy döken, önüne geleni tırmalayan ve ister istemez kokusu ile tüm evi esir alan bir tüy yumağı istemiyorum evimin içinde.
kendi köpeğimde bahçede takılıyor mesela evin içine çok soğuk veya ekstra bir durum olmadıkça almam
9 yaşlarındayken Antalya'da bir otelin asansöründe mahsur kalmıştım. Ne yapacağımı bilemediğim için ağlamaya başlamış, ardından asansörün ortasına oturup dua etmiştim.
O günden sonra asansörde kalma olayı peşimi bırakmadı. Senede minimum 2-3 defa asansörde kalıyorum; nedenini bilmediğim bir şekilde, 9 yaşında yaşadığım o deneyimden sonra bir daha asla asansörde kalmak panik yapacağım bir şey olmadı. Galiba bilinçaltıma, ne olursa olsun bir çözümü olduğu ve oradan çıkabileceğim düşüncesini kodladım.
Bu arkadaşın durumu biraz farklı. Ben insanların tercihlerini yargılamam; böyle şeylerden zevk alan iki kişi varsa, yapmalarında bence bir mahsur yok. Ben yapmam. Eşimin veya kız arkadaşımın böyle bir durumu talep ediyor olması düşüncesi bile midemi bulandırıyor ve sinirlerimi zorluyor.
Bunlar, modern çift algısı veya geleneksel normları yıkmış insanlar algınız içerisinde size makul gözüküyorsa, oturup bunu sorgulamanız gerektiğini düşünüyorum sadece.
Burası idi alternatif sözlük, kalktı göç eyledi avşar elleri. Orayı daha ciddiyetsiz ve kafama göre kullanıyordum burada uslu bir çocuk olacağım söz veriyorum
Arkadaşının ilgi gösterdiği biriyle birlikte olmayı hayal ediyor olması bile sorundur. Sosyal medya etkisiyle böyle sapkın ve arsız düşüncelerin normalleştirilmesine karşıyız, çok şükür.
işverenler işçi gözünden dünyayı görmezler; bu bir ticarettir. Sizden istediği belli bir hizmeti yerine getirmeniz karşılığı beden veya mental gücünüzü kiralarlar. Doğal olarak kira ücreti içerisinde işçiyi maksimum ile çalıştırıp minimum ödeme yaparak üzerinden de kâr elde etme amacı taşırlar ki bu, onların rasyonelliği içinde mantıklıdır.
işçi olanın haklarını korumak sendikaların ve devletin önceliğidir çünkü işçi sınıfı, oy oranı olarak patron sınıfından fazladır.
Yani sorun, tepeden başlayıp aşağıya doğru bir domino taşı etkisidir.
Belli bir zaman diliminde düzenli olarak zaman geçiren tüm insan gruplarında duygusal etkileşim olur bu kaçınılmazdır.
Bir gruba dahil olun ve orada kendiniz olarak var olmaya özen gösterin böylece sizi siz olduğunuz için seven insanlar ile karşılaşacaksınız. Bilgisayar ekranında değil sokaklarda etkileşime geçin
Asıl olanın istikrar olduğu geriye kalan her şeyin ufak sıçramalar dışında hiçbir şey ifade etmediğidir.
Burada size satılan istikrar masallarından bahsetmiyorum. Her gün sabah 5'te uyanma masalları değil bir amaca doğru ufakta olsa her gün bir adım ilerleme kaydetmekten bahsediyorum.
Hedef belirle ve o hedefe doğru ilerle bir şeyi yakalamaya çalışmıyorsun acele etmeden, kendini yıpratmadan ve sabırla oraya doğru yürü sonunda başaracaksın. Başardığın güne kadar olacak yolculuktan keyif almaya bak
