Bir tane oğlu var. Hayatının hiçbir döneminde bilinen tek bir arkasaşı olmamış. Gördüğü herkese üç kuruşluk aklıyla siyaset anlatmak istediği için, iki dakika dinleyen herkrs de kafanın boş olduğunu fark ettiği için dinlemek istemiyorlardı. Bu da bacılarına, annesine, eniştelerine anlatmak zorundaydı. Ama anlattığı şeyler ciddi olmayınca, kendisini de ciddiye alan olmuyordu. Geriye annesi kalıyordu ki, hafta sonları genelde annesinin yanına gider, onunla dertleşirdi. Tabii hiç arkadaş olmayınca birisi ile buluşma durumu da yok, analı oğullu devam.
Aslında büyük gelin ailede pek sevilmez. Her ziyareti sonrası kadınlar bir araya gelip arkasından diplomatik değerlendirmeler yaparlar. Sadece annem kendime yakın görüyorum der, ama geleni gideni pek yoktur.
Ailesindeki kötü gelişmeler tıpkı küçüğü gibi büyük gelinden bilinir. Çocukları kadınlara düşkün yetiştirdiği, okul okutmak yerine gezmeye tozmaya meyilli eğitimi düşünülür. Kocasını da kısmen çüeüttüğü iddia edilir.
Herşey böyle giderken bizim parli sevgili bulup ona kurtuluştan ev almaya çalışınca şüpheler arttı. Parli bir süre sonra boşanıyorum deyince büyük gelin etrafındaki kara bulutlar da dağıldı. Aile boşanıp da genç kadınla evlenmesine izin vermedi.
Şu hayatta anne olmaktan sonra en çok sevdiğim şey. Hatta anne olmaktan bile daha öte diyebilirim. Zahmetsizce sahip olunan evlat gibi, sevgisi müthiş güçlü, zorluğu neredeyse sıfır. istesin canımı veririm ona, Kuzumun kuzusu..
Güzel insandı ananne, kafam bozulunca siktir et tengrininsonyalvaci, gel iki duble rakı içelim deden gelmeden derdi. Dedem gelince de bu çocuğun morali bozuk bir gezmeye görür deyip biz evden çıkmadan uyurdu.
Geçen sene isteğim üzerine oğluma bir süveter örüp gönderdi. Sağolsun. 83 yaşında ve hala çok güzel örüyor. Allah izin verirse 2 yıl daha giydiririm oğluma. Bu saatten sonra anneanneme bir şey ördürmeye kıyamam. Ömrümce de saklarım. Onun örüp gönderdiği tek bir şeyi kimseye veremedim.
21 Mart'ta 17 sene olacak öbür dünyaya göçeli. Zaman çok çabuk geçiyor ve benim aklımda halen ördüğü patikler, evin bir köşesinde duran ve hazine sandığı gibi duran sandığı ki bu sandıktan babaannemde de vardı, arada sırada çocukları ve torunlarına kızıp parlaması ve bastonunu bize doğru kaldırması kaldı.
3 sene olmuş. Ara ara aklıma düşüyor. Gittiğinde hissettiğim hiçbir şey onunla ilgili değildi. Nereden gelip nereye gittiğim konusunda meraktan yanıp tutuşan ve davetlerine asla icabet etmediğim komşu teyzelerle kurduğum duygusal bağ kendisiyle olan bağımdan daha derindir. Çocukken hep anneannem ben doğmadan vefat etmiş diyenlere ve anneannesinden büyük bir sevgiyle bahsedenlere şaşırırdım. Muhtemel çocuklarım ikincisi olur sanıyordum onların payına ilki düştü. Şanslarına küssünler.
ben pamuga benzetiyorum. pamuk gibi bi guzellikleri var. yuzlerinde nur var.
kisisel entry: lutfen beni aramayi birak. cok zor yoldan kurdugum bir dengem ve parcalari oturmus bir mantigim var. karisiklik da problem de istemiyorum...
Mağazadan bir bluz almış sonra uzun diye onu kesmiş dikmiş bir şeyler yapmış. Şehir dışına gitti o ara bir ay dönünce de unutup bluzü değiştirmeye çalışmış mağazadan. Yaşlı olmak gercekten çok zor.
anneannem annem kokardı zaten köyde elinde büyüdüm. keşke büyümeseydim, yine seni koklasaydım, gitmeseydin, annemle börekler açıp köfteler yapsaydın. annem çöktü yine sigaraya başladı sen gidince. şimdi saçlarını seninki gibi uzatıp örüyor. sen ailemizin her manada bereketiydin anneanne. gelmiyorsun artık rüyama, gel, ihtiyacım var.
çok az duyulmuş tuna boyu türkülerini sadece bana söylermiş.
çocuklarına, anama falan soruyorum da yok be diyorlar. çok sertti o kızardı öyle şeylere diyorlar. hiç biri ananemin türkü söylediğini bilmiyor.
şans eseri karşıma böyle bir kaç az bilinen balkan türküsü çıktı yutubda da bazen sinir seviyem çok yüksek olduğunda açıp dinliyorum. ananemin tınılarını yakalıyorum bazen, o türkülerde.
onun gözünde kraldım oğlum. ben bir yana diğerleri bir yana.
yaşlanınca bebek gibi olan, bazen sevimli, bazen inatçı davranan güzel insan.
gece odamda oturduğumda ışık açık olduğu için kızardı.
birlikte oturup belgesel ve dizi izlememizi çok severdi.
rahmetli annem 80' ini geçince her hafta sonu onun yanına gider ve geri dönerdi, yoğun çalışmasına karşın.
öldükten sonra yalnız bırakıldığım bir gecede ev o kadar boş ve korkutucu geldi ki sabah kaçıp gitmek zorunda kaldım.
geçmişte kalan ve asla dönmeyecek renklerimden biridir o. huzur içerisinde uyusun. belki yakında yanına gelirim.
ben değil de bir tanıdık diyelim de kendimizi övmüş gibi olmayalım çünkü amaç bu değil. bir ege türküsünün senfonisine takılıp tarihe ama macaristandan başlayıp istanbula kadar gelen 350 yıllık bir tarihe gömülüp gitmektir.
(bkz: ardıçtandır kuyuların kovası)
aga bak bu bahsettiğim arkadaş, ülkede kaymak tabakanın erişebileceği aklına gelen her türlü titre erişmiş, yeri gelmiş paraya pul muamelesi yapmış yeri gelmiş kral gibi yaşamıştır fekat bütün bu nimetlere sadece bir kişi üstünlük kurabilir, bu adam nezdinde.
ananesi.
sebebi aslında belli, ondan gördüğü büyük ilgi, beklentisiz sevgi ve demir misali dövülmüş olsa da yumuşacık bir insan olarak kalması, ananesinin ama sadece ve sadece ona karşı yumuşacık. başkalarına karşı gene demir gene katı.
bu adam neredeyse yüzlerce sevgi yaşamış, yüzlerce insanı hayatına sokmuş çıkarmış ama hala evinde sadece ananesinin resimleri asılıdır.
cebinde ananesinin resmi vardır ki kendi fotoğraflarına bile bakmayı sevmeyen bi tiptir.
anası babası ananesinin yanında 2. plandadır. varsa yoksa çakır gözlüsü.
bakar ananesine bir macar görür, hani şimdilerde var ya türklere benzeyen macarlar, ondan işte. araştırır nedir bu diye. balkanlarda bunlara macarlar dendiğini öğrenir. osmanlının macaristan ı fethinden sonra taaaa macaristan a gönderilmişler. oralar kaybedildikçe de romanya sonra bulgaristan ve izmit ve istanbula kadar gelmişler.
adam, şimdilerde cennette olan ananesini (ki cennete, cehenneme pek inanmaz ama ananem cennette der) pek sık aklına getirmez yani öyle o yoksa ben yokum havalarında değildir ama işte böyle içli bi türkü, onun yanındayken aklına işlenmiş, bir kapı, bir pencere, bir küpeli çiçeği, bir yazma, bir bakır, bir pide görünce durgunlaşır ağlamaklı olur.
zaten işi gücü o anları, o mekanları canlandırmak, yaşamaktır. öyle uğraşır o işlerle.
hay deli adam ya.
ailem boşanınca annem ve kardeşimle beraber yanlarına geri döndük. dedemle beraber büyüttüler bizi. bizi büyüten insanlar. dedem 9 yıl önce 61 yaşındayken vefat etti anneannem de bu sene 61 yaşına basıyor. kaybetmekten korkuyorum. her ne kadar arada anlaşamasak da kendisini çok seviyorum. beraber örgü örneklerine bakıp yorum yapmayı çok seviyorum. allah uzun ve sağlıklı ömürler versin. çünkü biliyorum kaybedersem eskisi gibi olamayacağım.
Geçmişin özleneni. Anne ve baba işteyken bakması, dolaştırması, fotoğraflardaki gülüşü, 70 küsür yaşında size doğum günü pastanızı getirmesi…
Senin değerlerin de yaşama sebeplerim arasında yer alıyor anneanne. Yoksa hayat çok zorluyor beni. Çok yoruldum.
