genel olarak hicbir seyi takmamam gerektigini dusunuyorum.
oyle huzur buluyorum.
cok huzunlu kebelek olunca cok aglıyorum, gozlerim sisiyor, basım agrıyor, saclarım dokuluyor, ucuk cıkartıyorum, bazen aylarca anti-depresan kullanıyorum.
insanın zamanla kendini tanıması ve kendine gore onlemler alması gerektigine inanıyorum. cok asırı huzun bana iyi gelmiyor, hayata normal insanlar gibi devam edemiyorum, hayat duruyor birkac ay ya da yıl. o yuzden uzen duygulara mesafeliyim. cok uzulmeye izin vermiyorum.
genel olarak negatif duygular, trajediler, kotulukler gibi seyler bana iyi gelmiyor. benim poncik dunyamda neseli ve huzurlu takılmam gerekiyor, boyle hayatla daha iyi basa cıkıyorum.
iyi seyler olacak.
kotu seyler olacak.
gene iyi seyler olacak.
kotu seylerde cok yıkılmadan, iyi seylerde coskuyla sevinerek devamke;)
Hayat geç kalmayı, ertelemeyi, sonraya bırakmayı asla affetmiyor; seviyorsam söyleyeceğim, sarhoş olacağım, o kitabı hemen okuyacağım, gidiyorsam arkama bakmayacağım ve asla bana zaman kaybettirecek birine emek harcamayacağım...
Bugün eşim bana bileklik aldı diye kayınvalidem hemen "bende istiyorum" diye zırlayıp beynime kan sıçrattı. Akşam 21.00 a kadar evde dört çocuğun bağırışları ve ağlayışlarıyla geçti. Sonra üç çocuğu alıp parka gittik. Yine çok stresliydi. Arkadaşlarımla karşılaştım ve "gorumcen yine mi geldi?" Diyerek hayret ettiler. Yeni doğum yaptı da. Boğuluyormuş gibi hissediyorum. Kayınvalidem ve görümcem de bunu istiyor zaten.
Dayan sütlü dayan annen sana terlik pabuç alacak, alacak...
Arkadaşlarım bana, lodosu karayele çevirme sakın demişlerdi. Sanirim 2 yıl önce bunu yaşadım. Şu an milim olarak geçtik. Yani karayele girdim. Bir kaç kişinin canını fena yakicam. Orospu ağzını ve davranışlarını hiç beceremedim. Ama amina koyacağım bir kaç kişinin. net!
Boş boş etrafa bakınıyorum. sağlıktan başka önemli olan hiçbir şey yokmuş gerçekten, 4buçuktan beri refakatçi olarak hastanede olunca fark edebildim… insanlar öyle acılar yaşıyor ki. Offff…
