seymlis ile yaklaşık 1 aydır aynı şeyleri hissediyormuşuz. Temel nedeni hayatta hiçbir şeyin yolunda gitmeyişi ve beynin sen azıcık mutlu ol diye eski anılardan bir kaset hazırlayıp kafanın içinde döndürmesi.
En kötüsü bir arkadaş grubuyla otururken kendini yalnız hissetmektir meselâ. Birçok nedeni olabiliyor. Seninle olan samimiyetleri daha azmış hissi, en az sevilen senmişsin, yok olsan bunu farketmeyecekleri düşüncesi...
Aday olmasına izin verip seçildikten sonra terörist deyip belediylere çöken sistemi eleştirmek yerine bunlara müstahak diyen, demokrasinin sözde savunucuları sizi. bunu destekleyen herkes bu sistemin parçasıdır ve asıl terörist onlardır.
Bu aptal hissi içimden atabilmek için ağır şerbetli bir revani yapayım dedim, kekine kabartma tozu koymayı unuttum. Zaten yaptığım hiçbir kek kabarmıyor şimdi savaş meydanında bir de kabartma tozusuz kaldı. Hiç derdim yokmuş gibi bu kek nasıl kabaracak diye düşünüyorum. Mutsuzum mutsuz.
