mahallede top patlayana kadar eve girmediğin saatlerdi. Akşam ezanıyla yarışır, sokak lambası yanınca “eve!” diye bağırırlardı. Cep telefonu yoktu ama herkesin yeri belliydi: Park, bakkal önü, okul bahçesi.
90'lar, televizyonu açınca TRT'deki dizi müziğiydi. Reklamda “Arçelik” deyince herkes susardı.
Çizgi film için 07:00'de kalkmak ibadetti. 90'lar, internetin olmadığı ama muhabbetin bol olduğu zamandı. Bir şarkı 3 ay listeden inmezdi. kaset çalar sesi gibiydi. Tık diye başlar, cızırtıyla sarar, ortasında parmakla sarıp geri alırdın. Bir deftere 40 kişilik imza dolardı.
Mektup yazardın, pul yapıştırırdın, cevabı 2 hafta sonra gelirdi. Beklemek güzeldi çünkü.
90'lar sade ama tok'tu.
Bir sakız, bir gazoz, bir de arkadaş. Başka şeye ihtiyacın yoktu. Modası geri geliyor ama ruhu gelmiyor. Çünkü 90'lar filtre değildi. Gerçekti.
ülkemizin bu gün içinde olduğu "ithal ürünler cenneti" konumuna gelmesinde ilk adımların atıldığı yıllar. gümrük vergilerinin düşürüldüğü, global pazara ülkenin peşkeş çekildiği dönem. u ithalat çılgınlığı, müziklerimizden yaşam tarzımıza, hayata bakış açımızdan, hayatı fiilen yaşama şeklimize kadar her şeyin değişmesinde etkili olmuştur.
Ailenin birlikte çay içip dizi izlediği, komşuların birbirini tanıyıp, sevip, sayıp birbirini unutmadığı, ülke gencinin, emeklisinin, mezununun mutlu olduğu, arap ve mülteciye nadiren rastlanan, türk pop müziğinin canlandırdığı sıcacık bir süreçti.
2002’ de bitti.
33 yasinda olarak sunu rahatlikla soyliyebilirim. Sokakta oynayan son nesil bizdik. Tasolar, tombi cipsler, evlerde atari oyunlari, saklambac, misket, susam sokagi, serdar ortac, radyodan kasede sarki cekmek, kalemle kaset sarmak, oduncu gomlekleri, tofas sahin, kartal, dogan, meyve agaclarina tirmanmak, beslenme cantalari, suluklar, beyaz yaka mavi onluk, cartel, baris manco, 25-30 dakika suren diziler, super baba ve daha aklima gelmeyen bir suru sey. O zamanlar boyle internet, whatsapp, facebook vs yoktu yaz aksamlari cekirdek yiyerek sohbet ederdik bir arkadasimiz gelirdi oglum kanal d'de problem cocuk cikti hadi izleyelim derdi herkes evlere giderdi. Baba kanal d'yi acsana problem cocuk cikmis. Vay be bir anda maziye gittim hafif icim burkuldu birazda gozum yasardi 90'lar ayri bir guzeldi. Simdiki nesil bunlardan mahrum kaldi.
90'lar neden bu kadar abartılıyor pek anlamıyorum. tamam 90'lar özelmiş , güzelmiş ama geride kaldı. Bir de geri gelmeyeceği, yaşanıp bittiği bilinmesine ve kabul edilmesine rağmen abartılıp duruyor. ne 90'larmış arkadaş! 90'larda mı kaldınız? 90'lar geçmiş yıllar. bir de hem laik kesim tarafından hem de genç dindar kesim tarafından da seviliyor. Ama şunu söylemeliyim ki ne kadar da özleseniz geri gelmeyeceğini siz de iyi biliyorsunuz ve ben kendimi geliştirmeyi düşünüyorum ve şu andan ne kadar nefret ederseniz edin geçmiş geri gelmeyecek. bir de 90'lar videolarına bakıyorum, bir de entrylere, yorumlara falan bakıyorum aynen olduğu gibi. yani o zamanlar teknolojinin gelişmiş olmaması, sokakta oynamak falan seviliyormuş. bir de 90'larda yaşamayı ayrıcalık olarak görenler de var. öyle görenler var, olabilir ama 80'ler de 90'lardan iyi görülebiliyor. kişi çocukluk ya da gençlik çağını daha çok seviyor herhalde.
