hayatın en büyük gizemidir. aynı anda hem böylesine korkulup hemde aynı derecede merak edilen başka bir şey yok bu hayatta. ölüm illa ki hepimize sırası ile gelecek. nasıl gelecek nerede gelecek ve sonrasında ne olacak meçhul. ölünce ne ile karşılaşacak insan ? inanan içinde muallak ( cennet mi cehennem mi ) inanmayan içinde ( ölünce yok olunup gidiliyor mu yoksa ruh gerçekten var ve ölümsüz mü ) muallak..
ölüm öyle bir gerçek ki iyiye de kötüye de aynı etkiyi yapıyor. iyiysen aynen öyle devam et çünkü ölüm var; kötüysen bu halinden vazgeç çünkü ölüm var.
Bazen düşünürüm, kendimi şu camdan salsam, ne değişir ki diye. Bir kelebeğin kanat çırpması bile kaderi değiştir derler, ya osursam? Gümbür gümbür, yeri göğü inletsem? Kimin kaderinde bir değişiklik vuku bulur?
Benim kaderimde bir değişiklik olmuyor. ya yeteri kadar gaz sıkışmıyor, ya da alimler bizi kandırıyor.
Ben insanları renkli dondurma toplarına benzetmem, ben insanları, duygusal toplara benzetirim. Ölüme yazılan şiirler, aşka atfedilen övgüler, tüm bunların bir sebebi var. Bir hormon. Kafamızda salgılanan, yüreğe vurduğunu sandığımız bir hormon. Ölüm hakikattir evet, övgüye lüzum yok, belki atsam kendimi şu camdan, daha hiçbir derdim yok. Ya son kez osursam, bir kelebeğin kanat çırpması kadar etki etmez mi kaderime?
It gibi tırstığim sey. Sorasi belirsi. Bu dunyada buraktigin milyonlarc guzel sey var. Umutlarin, hayallerin yarim kalan bir suru sey. Öffff anksiyitemi azdirdiniz dar vakitte.
insan "ölümlü"dür... "mortal" değildir. bir tek yaratıcı "ölümsüz"dür. yaratılışın başında sonsuza dek yaşamak üzere yaratılmışsa da o yaşayışı yaratıcıya bağlıdır. kendi başına bir ölümsüzlüğe veya sonsuz yaşam gücüne sahip değildir. bu 1.
şimdi ölümü... son nefesini vermek ve yok oluş şeklinde ikiye ayıracağım ki daha iyi anlaşılsın.
bir insan son nefesini verdiğinde. artık yaşayan bir ruh/kişilik değildir. yerin toprağı yani beden + nefes birbirinden ayrılmıştır. ve son nefesini veren kişi şuursuz/bilinçsiz bir nevi uyku halindedir. dirilişe kadar hiçbir şey duymaz/görmez bilmez.
yargı da dirilişte yani sonda verileceği için henüz hali hazırda bildiğiniz anlamda cennette veya cehennemde kimse yoktur ve dolayısı ile öyle bir yer de yok halihazırda şu anda.
kötüler için "söndürülemeyen bir ateş" ki bu gide gide "sonsuza dek yanan/yakan bir ateş" olarak algılanmaya başladı ve kilise vs bu şekilde bir teoloji oluşturdu, paganlığın ve özellikle de grek felsefesinin etkisiyle.
sonda kötüler yağan bir ateşle "yok" olacaklar. yanıp tükenecekler bir kağıdın vs yanıp yok olması gibi.
artık yaşamda var olmayacaklar. sanki hiç doğmamış veya var olmamış gibi.
bu bildiğiniz cehennem cezasından daha ötedir aslında ama yukarıda sizi sonsuza dek kızartacak bir yaratıcı yok.
hah işte bu 2. ölüm denilen şeydir.
cennet konusuna gelirsek... evet bir bin yıl yukarıda yaratıcının önünde yaratıcının verdiği yargılara göz atacağız. ulan babam iyi adamdı niye yok oldu diye. ve emin olun herkes "tanrım haklıymışsın!" diyecek sevdiğimiz kimi kişiler yok olsada.
ve yaratıcı bize sıfırdan... cennet gibi yeni bir evren ve bir dünya yaratacak şu ankini yok edip. insanız olm biz bize dünya lazım.yaratılışımız belli... burnumuza dilimize kulağımıza gözümüze hitap edecek bir dünya gerek bize.
başlangıçtan beri ölümün ve yaşamın hakikati ve gerçeği budur. bunu yahudiler ve hristiyanlar zamanla kaybettiler. diğer dinlerden farkları kalmadı ölüm sonrası cennet cehennem içeren.
bir kez canın çok yanınca bir daha o kadar acımayacak gibi geliyor. babam gideli tam 3 ay 29 gün olmuş. herhangi bir şey hissedemiyorum. içim buz gibi. hala. dünyanın dönüp dönmemesi çok da derdim değil. yaşıyor muyum, hayat devam mı ediyor evet. yat kalk işe git yat kalk. filmlerdeki duygusuz robotlar olur ya, içimde öyle bir ruh var sanki. dik durmayı ondan öğrendim. kimseye ah vah dedirtmedim bir kez bile. marifet mi,sanmam. son 2 haftadır hep rüyamda görüyorum. özlemenin gerçekten neye benzediğini 26. yaşımda öğrendim. daha önce bir entryimde "gittiği yerden dönemeyecek olana hasretsindir,ona özlem denmez." yazmıştım hatırlıyorum. evet,içimde bu kadar dev bir hasret büyütebileceğimden haberim yoktu benim. kız çocuğu olmak güzeldi, ben daha büyümek istememiştim.
ben buraya içimi dökmeye geldim sözlük,bazen ciğerlerim dar geliyor.
insan ve cin için yeni bir hayata başlangıç, kalan tüm canlı-cansız varlıklar içinse yok oluş.
bu sabah babannemi defnettik. allah ona merhamet etsin, rahmet etsin. onu rahat ettirsin. olayı anlatıyorum. bir adamın uzunlamasına sağıcağı uzunlukta, yaklaşık iki metrelik bir çukura ceseti indirdik. sonra üstüne sıralı çapraz şekilde tahtalarla cesetin üzerini örttük. ve üzerine toprakları atmaya başladık. işte bu kadar. varacağımız yer belli. kimseyi ne kırmaya gerek var nede üzmeye. nefesimiz sayısınca allah'ın rızasını gözeterek insanları memnun etmeye çalışalım. allah'ı razı etmede insanlarda birer araçtır. hatta büyük bir bölümünü oluşturur bu noktada. uygulaması çok zor. allah hepimize bu gayreti ve bilinci versin. amin.
