En kötü hastalıktan yüz bin kat daha kötüdür. Geri dönüş şansının kalmamasıdır. On insan kadar yaşayan da tecrübe etmek istemeyeceğindir. Çok tuhaf bişey lan. Bedenin üzerinde hiç bir yetin kalmıyor düşünsene. Çok kötü. Çok korkunç.
en yakınlarınızda 1-2 kişi kaybettikten sonra (hele ki genç yaşlarda iseler) sıradanlaşan eylem. hatta bazen evimden çıkarken, ya da sevdiğimden birinden ayrılırken geri dönebilecek, görebilecek miyim diye düşünüyorum. korkmadan. kıyafetlerimi falan hep ütülü, katlı bırakıyorum artık. çünkü öldükten sonra dağıtılacak biliyorum. annem gurur duysun istiyor, sonra o dokunmasın kafayı yer, dayanamaz diyorum. böyle böyle deliriyorum işte dostum. (ukte mi doldursam)
hayat kimse için mükemmel değildir. en azından sakatlık geçirmiş bir birey bu dünyadan göçerken yani ölürken bu sakatlık acısına güle güle der. bu şekilde poliannacılık oluyor ama gerçekten bu şekilde düşünmek de var. ölümün iyi yanları da var. misal benim dizimden geçirdiğim sakatlığım yüzünden dizim her zaman sızılar. öldükten sonra bu acı olmayacak. en basitinden, öldükten sonra acı çekmek yok, yorulmak yok, acıkmak yok, hayatta kalmak için köle olmak yok vs. bu liste uzar gider. tabi ceteris paribus gibi diğer tüm değişkenler sabit olarak varsayarsak bu dediklerim geçerli. ölüm sonrası sorunlarınız resetleniyor. çünkü bilinciniz yani beyniniz de "off" duruma geçiyor. bilinç transferi gibi bir durum varsa o apayrı bir durum tabi ki.
her canlının dünyaya gelmis olmakla beklemeye başladığı sondur. aynı zamanda müslüman ülkelerde en çok duygusal tepki verilen olaydır. diğer dinlerde ölümu kabullenip son görevlerini yapıp meftayı defnediyorlar, bizde ise adam gelmis 90 yaşına, birçok hastalığı var, halen mi beklenmeyen bir ölüm bu? Oysa en çok kadere, öteki dünyaya inanan müslümanlar değilmidir. Üzüntüyü göstermenin tek yolu saçı başı yolup yerden yere atlamak değildir ölene saygın varsa cenazeye namazına yada defnetmeye mezarlığa en kötü kiyafetinle değil en düzgün kıyafetle gideceksin.
kimine göre kurtuluş kimine göre felaket. şu hayatta gerçekliği kesin olan tek kavram. olum sözlüğe eğlenmeye, kafa dağıtmaya geliyoruz hortlatmayın şu başlığı lan.
fizik beden ile astral beden arasındaki bağın kopması, ruhun bedenden özgür hale gelmesi, sonuç itibariyle fizik bedenin fizik dünyada bırakılarak astral beden ile astral aleme (spatyom, islam literatüründe ahirete) geçiş yapılmasıdır.
ne zaman geleceği belli olmayan, yaşamın bitme halidir.
milyonlarca yıldır çare bulunamayan tek şeydir.
bazen çok yakınının başına gelir. şaşırırsın. daha dün konuştuk dersin. 3 saniye önce de konuşmuş olabilirsin. tıbben mümkün. şaşırılacak bir şey yoktur aslında.
ama bir boşluk hissi uyandırır. ölen ne hisseder bilemezsin. iyi olduğunu umarsın.
bir yandan da o karanlık, daracık havasız toprağa göndermek istemezsin.
