en yakınlarınızda 1-2 kişi kaybettikten sonra (hele ki genç yaşlarda iseler) sıradanlaşan eylem. hatta bazen evimden çıkarken, ya da sevdiğimden birinden ayrılırken geri dönebilecek, görebilecek miyim diye düşünüyorum. korkmadan. kıyafetlerimi falan hep ütülü, katlı bırakıyorum artık. çünkü öldükten sonra dağıtılacak biliyorum. annem gurur duysun istiyor, sonra o dokunmasın kafayı yer, dayanamaz diyorum. böyle böyle deliriyorum işte dostum. (ukte mi doldursam)
