Çok zor bir şey. Kabullenmek, benimsemek, bu duruma göre yaşamaya başlamak. Eskiden koşar adım gidilen yerlere tın tın zar zor yürüyebilmek, reflekslerin yavaşlaması, gözlerin zor görmesi, kulakların az duyması.. yemeği ocakta unutmak, bir çok şeyi unutmak, unutkanlık için verilen ilaçları da unutmak. En severek yaptığın şeyleri bırakmak zorunda kalmak (hayvan bakmak, örgü örmek, ekip biçmek gibi)
Hayatla hayattayken yavaşça vedalaşmaya başlamak.
Sürekli engeller çıkıyor karşına. Görme engeli, yürüme engeli, düşünme engeli, duyma engeli, yeme engeli...sapasağlam geldiğin ve ömür boyu aspirin dışında ciddi bir ilaç içmediğin bu dünyada yavaş yavaş ilaçlar etrafını sarmaya başlıyor. Yaşamanın cezasını engelli bir bireye dönüşerek ödüyoruz, insanın aklına "asli günah" gerçekten var mı, hıristiyanlar haklı mı yoksa diye geliyor. Bir günahın bedeli bu kadar ağır olmamalı.
