Her şeye rağmen yaşam yaşanmaya değer. Evrimin, Tanrının, karmanın vs. - Hangisine inanırsanız inanın - size bahşettiği bilinç öylesine değerli ki... Sırf bu yüzden bile yaşıyorken yaşamalı. Yoksa tam tersini düşünmek, hatta hiçlikte düşünememek, bilincin hiç var olmamış olması biraz düşününce dahi muazzam derecede ürkütücü olurdu.
Cemil Meriç Jurnal'inde şöyle diyor: "Ne kadar cesur olursak olalım, yokluk bizi ürkütüyor. iz bırakmadan silinmek, bir kurbağa gibi gebermek, bütün rüyalarımızla, bütün acılarımızla yok olmak... insan zekâsı bu kadar trajik bir sonu zor kabul ediyor."
Bir kurbağa gibi gebermek... Oldukça iddialı ve etkileyici bir söz gibi gelebilir; ancak hiç var olmamış olmayı ya da bu bilinç düzeyini tamamen terk ettiğimizi düşünürsek? Tam da öyle. Ne eksik ne fazla.
Araştırmaktan keyif aldığın bir konu, öfken ve sevincin dahil olmak üzere bütün duygusal bağların, akşam dostlarınla güzel bir masada keyifle yaptığın koyu muhabbet, aşkların, bütün yaşanmışlıkların ve yaşanmamışlıkların, acı tatlı bütün hatıraların... Hepsi bir anda puf! Öncesi ve sonrasını bilmiyoruz öyle değil mi? - inanmakla bilmek ayrı şeylerdir -
Stephen Hawking de Kara delikler ve bebek evrenler'de şöyle diyor: "Bir erken ölüm olasılığıyla karşı karşıya olduğunuzda, yaşamın yaşanmaya değer olduğunu ve yapmak istediğiniz birçok şey olduğunu kavrarsınız."
öyleyse yaşıyorken yaşayalım. Yaşam her şeye rağmen yaşanmaya değerdir.
Yaşam, yaş-am yani belki arzulanan budur, tüm evrende yankılanan organ. Yuhhhh, nasıl bir bilinç dışı bu yuh, asla onu kast etmedim. Ucuz psikolog arıyorum. Eskisinin sandalyelerini gördüm, balkona atmış, terk etmiş, öfkeli domuz, o ve bu evladı, şerrefsiz, çocukluğuma bu kadar yaklaştığım başka bir zaman olmamıştı, karşısında dizlerimi çapraz tutup parmağımı kemirirken, tokatçı ilkokul öğretmenime dönüştü. Bırakacağımı düşünmedi lavuk, sen bu şiirleri yazabilen birini daha rüyanda görürsün anca, yürrrü at arabası, yarım kalmış bir mastürbasyondur yaşam. S.. git, olduğun yere, pipici lavuk, bist eks borsa.
