Uyuyamıyorum amk . Kendimden iliklerime kadar nefret ediyorum , o beynimin her ince nöronundan tutta her fikre kadar kendimden iğreniyorum . yeter ulan , yeter ! Sikerim anksiyetesini böyle işin . yarın 2 tane sınavım var ben gözüme uyku girmiyor . Beynimin içindeki her fikir , halaya kalkıp uyutmuyor .
Dün gece 3 4 saat uyuyup bu sabaha uyandım. 1 kaç saat sonra işe gidicem ama bugün de bir türlü uyuyamıyorum.
Nefret ediyorum uykusuz kalmaktan.
Hem başımı ağrıtıyor, hem gözlerimin içi yanıyor gün için de.
Napim?
Öffff.
Tam böyle yatacak iken bir düşünce beni bulup çekiyor. Uzun zaman önce Bunun çözümünü uyuyana kadar bir şeyler okumakta bulmuştum, şimdilerde okuyacak bir şeyler ya da havam pek olmadığından aynı naneden müzdaribim.
Tam uyumaya hazırlanırken bir düşünce alıp götürüyor. Bu gece dedim ki; ulan her seferinde kendinle beyninin içinde konuşuyorsun, bu sefer hepsini dilinle dışa vur.
Konuşmaya başlıyorsun, laf lafı açıyor kendinle. Sonra birinin rakı masasında asıl teşhisi yapan lafı söylemesi gibi, bir anda dökülüyor ağzından anahtar kelimeler. Rahatlayınca da o dakika uyuyorsun.
Düşündüğünü sesli olarak konuşmak, sadece düşünmekten çok daha iyiymiş. Bunu da sürekli hale getirip etkisizliğini yitirmesinden korkmuyorum değil, ama gittiği yere kadar götürürüm artık. Bu Da etkisini yitirirse sıradaki hamlem aynanın karşısına oturarak konuşmak olacak.
