Tam böyle yatacak iken bir düşünce beni bulup çekiyor. Uzun zaman önce Bunun çözümünü uyuyana kadar bir şeyler okumakta bulmuştum, şimdilerde okuyacak bir şeyler ya da havam pek olmadığından aynı naneden müzdaribim.
Tam uyumaya hazırlanırken bir düşünce alıp götürüyor. Bu gece dedim ki; ulan her seferinde kendinle beyninin içinde konuşuyorsun, bu sefer hepsini dilinle dışa vur.
Konuşmaya başlıyorsun, laf lafı açıyor kendinle. Sonra birinin rakı masasında asıl teşhisi yapan lafı söylemesi gibi, bir anda dökülüyor ağzından anahtar kelimeler. Rahatlayınca da o dakika uyuyorsun.
Düşündüğünü sesli olarak konuşmak, sadece düşünmekten çok daha iyiymiş. Bunu da sürekli hale getirip etkisizliğini yitirmesinden korkmuyorum değil, ama gittiği yere kadar götürürüm artık. Bu Da etkisini yitirirse sıradaki hamlem aynanın karşısına oturarak konuşmak olacak.
